Daraja la Kwanza la Maombi

Kuna njia mbili ambazo kwazo twaweza kuongozwa katika namna za juu zaidi za maombi. Moja ni Tafakari, na nyingine ni Usomaji wa Kutafakari. Kwa usomaji wa kutafakari namaanisha kuchukua kweli fulani, ziwe za kimafundisho au za kiutendaji—hizi za mwisho kuliko za kwanza—na kuzisoma kwa namna hii:—Chukua kweli iliyojitokeza mbele yako, na usome mistari miwili au mitatu, ukitafuta kuingia katika maana kamili ya maneno, na usiendelee mbele maadamu unapata kuridhika ndani yake; ondoka mahali hapo tu pale panapokuwa pasipo na ladha. Baada ya hapo, chukua fungu jingine, na ufanye vivyo hivyo, bila kusoma zaidi ya nusu ukurasa kwa mara moja.

Si kwa wingi wa yale tusomayo tunavyopata faida, kama ilivyo kwa namna ya kusoma. Watu wale wapitiao mengi sana hawapati faida kwayo; nyuki waweza kunyonya maji ya maua tu kwa kutua juu yake, siyo kwa kuyazunguka. Kusoma kwingi ni kwa ajili ya elimu ya kimasomo zaidi kuliko elimu ya kiroho; lakini ili kupata faida katika vitabu vya kiroho, imetupasa kuvisoma kwa namna hii; nami nina hakika kwamba namna hii ya kusoma hutuzoesha taratibu kuomba, na hutupa shauku ya ndani zaidi kwa ajili yake. Njia nyingine ni Tafakari, ambayo imetupasa kuishughulikia kwa wakati uliochaguliwa, wala si katika saa iliyotolewa kwa kusoma. Nadhani njia ya kuingia ndani yake ni hii:—Baada ya kujileta wenyewe katika uwepo wa Mungu kwa tendo dhahiri la imani, imetupasa kusoma kitu chenye maana, si sana ili kukitafakari kwa akili, kama ili kukaza fikira, tukiona kwamba zoezi kuu lapaswa kuwa uwepo wa Mungu, na kwamba jambo lenyewe lapaswa kukaza fikira zaidi kuliko kutumia akili.

Imani hii katika uwepo wa Mungu ndani ya mioyo yetu lazima ituongoze kuingia ndani yetu wenyewe, tukikusanya fikira zetu, na kuzuia zisitange-tange; hii ni njia yenye nguvu ya kuondoa fikira zinazovuruga, na ya kuacha kuyaangalia mambo ya nje, ili kumkaribia Mungu, ambaye aweza kupatikana tu katika mahali pa siri pa mioyo yetu, ambapo ndipo sancta-sanctorum ambamo yeye akaa.

Ameahidi kwamba mtu ye yote akizishika amri zake, atakuja kwake, na kufanya makao yake pamoja naye (Yohana 14:23). Mtakatifu Augustino ajilaumu mwenyewe kwa muda alioupoteza kwa kutomtafuta Mungu mwanzoni kwa namna hii.

Basi, tunapokuwa hivyo tumezama ndani yetu wenyewe, na kupenywa kwa kina na uwepo wa Mungu ndani yetu—hisia zote zinapovutwa kutoka pembezoni kuelekea katikati, jambo ambalo, ijapokuwa halitimizwi kwa urahisi mwanzoni, huwa la kawaida kabisa baadaye—nafsi inapokusanywa hivyo ndani yake yenyewe, na kushughulishwa kwa utamu na kweli iliyosomwa, si kwa kuitafakari kwa akili, bali kwa kuilishwa nayo, na kuchochea utashi kwa hisia za moyo badala ya kuchochea ufahamu kwa fikira: hisia za moyo zikiguswa hivyo, ni lazima ziachwe zipumzike kwa utamu na kwa amani, zikimeza kile zilichokionja.

Kama vile mtu ambaye hutafuna tu nyama nzuri asingelishwa nayo, ijapokuwa angeionja ladha yake, isipokuwa akome tendo hilo ili aimeze; vivyo hivyo hisia za moyo zichochewapo, tukitafuta kuzichochea daima, twauzima moto wake, na hivyo kuinyima nafsi chakula chake. Ni lazima tumeze, kwa pumziko lenye upendo (lililojaa heshima na tumaini), kile tulichotafuna na kukionja. Njia hii ni ya lazima sana, nayo ingeliisonga mbele nafsi katika muda mfupi zaidi kuliko njia nyingine yo yote ingelivyofanya katika miaka kadhaa.

Lakini kama nilivyosema kwamba zoezi la moja kwa moja na kuu lapaswa kuwa hisia ya uwepo wa Mungu, ni lazima kwa uaminifu mkuu tuzikumbushe hisia zitangapo.

Hii ni njia fupi na yenye matokeo ya kupambana na mambo yanayotuvuruga; kwa sababu wale wanaojaribu kuyapinga moja kwa moja, huyachokoza na kuyaongeza; lakini kwa kujipoteza wenyewe katika kumfikiri Mungu aliyepo, na kuziacha fikira zetu zivutwe kwake, twapambana nayo kwa njia isiyo ya moja kwa moja, na bila kuyafikiri, lakini kwa namna yenye matokeo. Na hapa naomba niwaonye waanzaji wasikimbie kutoka kweli moja kwenda nyingine, kutoka jambo moja kwenda jingine; bali wajishike katika moja maadamu wanahisi ladha yake: hii ndiyo njia ya kuingia kwa kina katika kweli, ya kuzionja, na ya kuzichapa ndani yetu. Nasema ni vigumu mwanzoni kujitenga hivyo ndani yetu wenyewe, kwa sababu ya mazoea, yaliyo ya asili kwetu, ya kushughulishwa na mambo ya nje; lakini tunapozoea kidogo, huwa rahisi mno; kwa sababu tumejenga mazoea yake, na kwa sababu Mungu, ambaye hutamani tu kujitoa mwenyewe kwetu, hutupelekea neema tele, na hisia ya kimajaribio ya uwepo wake, iifanyayo iwe rahisi.

Na tuitumie njia hii katika Sala ya Bwana. Twasema “Baba yetu,” tukifikiri kwamba Mungu yu ndani yetu, na kweli atakuwa Baba yetu. Baada ya kulitamka neno hili Baba, twakaa muda kidogo katika ukimya, tukimngoja huyu Baba wa mbinguni atujulishe mapenzi yake. Kisha twamwomba huyu Mfalme wa Utukufu atawale ndani yetu, tukijisalimisha kwake, ili yeye alifanye, na kumkabidhi haki aliyo nayo juu yetu. Tukihisi hapa mwelekeo wa amani na ukimya, haitutupasa kuendelea, bali tukae hivyo maadamu hali hiyo yaweza kudumu; baada ya hapo twaendelea kwenye ombi la pili, “Mapenzi yako yatimizwe hapa duniani kama huko mbinguni.” Kisha twatamani kwamba Mungu atimize, ndani yetu na kwa njia yetu, mapenzi yake yote; twampa Mungu moyo wetu na uhuru wetu, ili aweze kuvitawala apendavyo. Kisha, tukiona kwamba shughuli ya utashi lapaswa kuwa upendo, twatamani kupenda, nasi twamwomba Mungu atupe upendo wake. Lakini haya yote hufanyika kwa utulivu, kwa amani; na kadhalika kwa yaliyobaki ya sala.

Nyakati nyingine twajiweka katika hali ya kondoo walio karibu na Mchungaji, tukimwomba chakula chetu cha kweli. Ee Mchungaji wa Kiungu! Wewe wawalisha kondoo wako kwa mkono wako mwenyewe, nawe ndiwe chakula chao siku baada ya siku. Twaweza pia kuleta mbele zake shauku za jamaa yetu; lakini hayo yote lazima yafanyike kwa kumbukumbu ya imani ya uwepo wa Mungu ndani yetu.

Hatuwezi kutunga wazo lo lote la jinsi Mungu alivyo: imani hai katika uwepo wake yatosha; kwa maana hatuwezi kuwaza sura yo yote ya Mungu, ingawa twaweza kuwaza ya Kristo, tukimtazama akiwa amesulubiwa, au akiwa mtoto, au katika hali nyingine, mradi tu daima tumtafute ndani yetu wenyewe.

Nyakati nyingine twamjia kama kwa Tabibu, tukimletea maradhi yetu ili ayaponye; lakini daima bila jitihada, kwa ukimya mfupi mara kwa mara, ili ukimya uchanganyike na tendo, tukirefusha taratibu ukimya na kufupisha maombi yanayonenwa, hata mwishowe, tunapojisalimisha kwa kazi ya Mungu, yeye apata ukuu. Uwepo wa Mungu utolewapo, na nafsi ianzapo kuonja ukimya na pumziko, hisia hii ya kimajaribio ya uwepo wa Mungu huiingiza katika daraja la pili la maombi.