አፍህን አስፋ

«ከግብፅ ምድር ያወጣሁህ እኔ እግዚአብሔር አምላክህ ነኝ፤ አፍህን አስፋ፥ እሞላዋለሁም።» — መዝሙር 81:10

በ1830ዎቹ አጋማሽ ሙለር የሚኖረው ብሪስቶል በምትባል ትልቅ የኢንዱስትሪ ከተማ ነበር፤ ያንኑ አሳዛኝ ነገር ደጋግሞ ያገኘው ነበር። ወደ የትም ቢመለከት የሚያውቃቸው ክርስቲያኖች ስለ ገንዘብ ደክመውና ፈርተው ነበር። በቀን አሥራ ስድስት ሰዓት የሚሠራ፣ ለመጸለይ እንኳ እጅግ የዛለ ሰው። የድሆች መጠለያ ውስጥ እንወድቅ ይሆናል ብለው በፍርሃት የተዋጡ አረጋውያን አማኞች። ገቢያቸውን ማጣት እጅግ ስላስፈራቸው መልቀቅ ያልቻሉ፣ በንጹሕ ሕሊና ሊሠሩት በማይችሉት ሥራ ውስጥ የተያዙ ሰዎች። ሁሉም እግዚአብሔር እንደሚያቀርብ በቃል ያምኑ ነበር። አንዳቸውም ግን እንደዚያ አይኖሩም ነበር።

ሙለር ማስረጃ ሊሰጣቸው ፈለገ። ሌላ ስብከት ሳይሆን — በገዛ ዓይናቸው ሊያዩት የሚችሉትን ማስረጃ። ያ ማስረጃ ምን ሊሆን እንደሚችልም ሐሳብ ነበረው፦ በዚያች ከተማ ካሉት እጅግ አሳዛኝ ችግሮች አንዱ የሆኑትን ወላጅ አልባ ሕፃናትን ይንከባከባል፤ ይህንንም ማንንም ሰው አንዲት ሳንቲም ሳይጠይቅ፣ በጸሎት ብቻ ያደርገዋል። እንደ እርሱ ያለ ድሀ ሰው ወላጅ የሌላቸውን ልጆች በጸሎትና በእምነት ብቻ መመገብና ማኖር ከቻለ፣ የሚጠራጠር አማኝ ሁሉ እየጠቈመ፣ እግዚአብሔር በእርግጥ ዛሬም ጸሎት ይመልሳል የሚልበት የሚታይ ነገር ይኖረዋል።

እዚህ ስለ ራሱ ዓላማ እጅግ በጥንቃቄ ሐቀኛ ነው፤ ራሱን ሲመረምር መመልከትም ተገቢ ነው። ይህ ሐሳብ በእውነቱ አገልግሎት መስሎ የተሸፈነ የራሱ ትምክህት ብቻ ከሆነ እግዚአብሔር ሐሳቡን ፈጽሞ እንዲያስወግደው ለቀናት ጸለየ። ልቡን ደጋግሞ መረመረ። ወደ አንድ ወዳጁ ሄዶ ማንኛውንም የተሰወረ ትዕቢት ወይም የተሳሳተ ዓላማ እንዲፈትሽለት በግልጥ ጠየቀው። ይህ የጆርጅ ሙለር ምኞት ሳይሆን የእግዚአብሔር ሐሳብ መሆኑን እርግጠኛ መሆን ፈለገ። ከዚያ ሁሉ ምርመራ በኋላ ሐሳቡ ጸንቶ ሲቆም ብቻ ወደ ፊት ተራመደ።

ከዕቅዱ በስተ ጀርባ አንድ ፊትም ነበረ። ሙለር ወደ አንዱ ትምህርት ቤቱ ይመጣ ስለ ነበረና በእውነት ወደ እግዚአብሔር እየተመለሰ ስለሚመስል አንድ ድሀ ወላጅ አልባ ልጅ ሰምቶ ነበር — ይህ ልጅ ግን ወደ ሩቅ የድሆች መጠለያ ተላከ፤ ከእንግዲህ መምጣት ባለመቻሉም አዘነ። ያ ልጅ ከሙለር አእምሮ አልጠፋም። ነገሩ ስለ እምነት የቀረበ ታላቅ የሥነ መለኮት ነጥብ ብቻ አልነበረም፤ የሚሄዱበት ስፍራ የሌላቸው ልጆች ጉዳይ ነበር።

ከዚያም ሁሉን ነገር የገነባበት ቅጽበት መጣ። በዲሴምበር 1835 መጽሐፍ ቅዱሱን ሲያነብ በአንዲት መስመር ልቡ ተነካ፦ «አፍህን አስፋ፥ እሞላዋለሁም።» እግዚአብሔርን በቃሉ ያዘው። ትንሽ ነገር አልለመነም። ሕንጻ፣ አንድ ሺህ ፓውንድና ልጆቹን የሚንከባከቡ ትክክለኛ ሰዎች እንዲመጡ ለመነ። እርሱ ራሱ ምንም ማለት ይቻላል ባልነበረው ጊዜ አንድ ሺህ ፓውንድ።

ከሁለት ቀን በኋላ የመጀመሪያው ሽልንግ ገባ። ለአንድ ሺህ ፓውንድ ጸሎት አንድ ሽልንግ። አብዛኞቹ ሰዎች ተስፋ ይቆርጡ ነበር። ሙለር ግን ተስፋ አልቆረጠም፤ ምክንያቱም ዋናው ነገር የመጀመሪያው ስጦታ መጠን ሆኖ አያውቅም። ዋናው ነገር እግዚአብሔር አፍህን አስፋ ብሎት እንደ ሆነ ነበር — እግዚአብሔር እንዳለውም እርግጠኛ ነበር።

ለአንተ የሚሆነው ነገር ይህ ነው። የሙለር ሁለቱ ዝንባሌዎች ተቃራኒዎች ይመስላሉ፤ ግን አይደሉም። እግዚአብሔርን እጅግ ታላቅ ነገር ለመነ — ደግሞም የራሱን ክብር ብቻ እያሳደደ አለመሆኑን ለማረጋገጥ የገዛ ልቡን ያለ ርኅራኄ መረመረ። ታላቅ እምነትና ስለ ዓላማህ የሚደረግ ጥብቅ ሐቀኝነት አብረው ይሄዳሉ። ብዙ ሰዎች ግዙፍ ሕልም ያልማሉ፤ ሕልሙ በእውነቱ ስለ ራሳቸው እንደ ሆነ ግን ፈጽሞ አይጠይቁም። ሌሎች ብዙዎች ደግሞ ትዕቢትን እጅግ ከመፍራታቸው የተነሣ ሊጠቀስ የሚገባውን ምንም ነገር እግዚአብሔርን ፈጽሞ አይለምኑም።

የምታደርገው አንድ ነገር፦ እግዚአብሔር ሊያደርገው እንደሚችል ብታምን በእውነት የምትለምነውን አንድ ነገር ጻፍ — አብዛኛውን ጊዜ ለመለመን ከምትደፍረው የሚበልጥ ነገር። ከዚያም የሙለርን ፈተና አድርግ፦ ከነገሩ ጋር ተቀምጠህ ይህ ስለ እግዚአብሔርና ስለ ሌሎች ሰዎች ነው ወይስ በአብዛኛው ስለ አንተ፣ ብለህ በሐቀኝነት ጠይቅ። ከዚህ ጥያቄ ጸንቶ ካለፈ ብቻ ያዘው። ከዚያም መለመን ጀምር።