የዕለት ዕለት መታደስ — ዋጋው

ስለዚህም አንታክትም፥ ነገር ግን የውጭው ሰውነታችን ቢጠፋ እንኳ የውስጡ ሰውነታችን ዕለት ዕለት ይታደሳል። 2ኛ ቆሮንቶስ 4:16።

«የእግዚአብሔር ፈቃድ እርሱም በጎና ደስ የሚያሰኝ ፍጹምም የሆነው ነገር ምን እንደ ሆነ ፈትናችሁ ታውቁ ዘንድ በልባችሁ መታደስ ተለወጡ እንጂ ይህን ዓለም አትምሰሉ።» ሮሜ 12:2።

ሙሉ ሰው የሆነና የበረታ ክርስቲያን መሆን ትንሽ ወይም ቀላል ነገር አይደለም። ከእግዚአብሔር በኩል ሲታይ፣ ይህ የእግዚአብሔርን ልጅ ሕይወቱን አስከፍሎታል፤ ሰውን አዲስ አድርጎ እንደ ገና ለመፍጠር የእግዚአብሔር ታላቅ ኃይል ያስፈልጋል፤ ያንንም ሕይወት ለማጽናት ከመንፈስ ቅዱስ የማያቋርጥ የዕለት ዕለት ጥበቃ ያነሰ ምንም ነገር አይበቃም።

ከሰው በኩል ደግሞ፣ አዲሱ ሰው ሲለበስ አሮጌው ሰው እንዲወገድ ይጠይቃል። እስከ ዛሬ የኖርንበትን ሕይወት የሠሩት የራሳችን ባሕርይ ዝንባሌዎች፣ ልማዶችና ተድላዎች ሁሉ መጣል አለባቸው። ዋጋዋ እጅግ የበዛውን ዕንቁ ልናገኝ ከፈለግን፣ ከአዳም በመወለዳችን ያገኘነው ሁሉ መሸጥ አለበት።

ሰው ክርስቶስን ሊከተል ከሆነ፣ ራሱን ሊክድ፣ መስቀሉን ሊሸከም፣ ሁሉን ትቶ ክርስቶስ በሄደበት መንገድ ሊከተለው ይገባዋል። ኃጢአትን ሁሉ ብቻ ሳይሆን፣ ምንም ያህል አስፈላጊ፣ ተገቢና ውድ ቢሆንም እንኳ ለኃጢአት ምክንያት ሊሆን የሚችለውን ነገር ሁሉ ሊጥል ይገባዋል፤ ዓይኑን ሊያወጣ ወይም እጁን ሊቆርጥ ይገባዋል። «በማይጠፋ ሕይወት ኃይል» ሊኖር ከፈለገ የራሱን ሕይወት ሊጠላ፣ እንዲያውም ሊያጠፋት ይገባዋል። እውነተኛ ክርስቲያን መሆን ብዙ ሰዎች ከሚያስቡት እጅግ የሚበልጥ፣ በፍርሃት የሚያዝ ከባድ ነገር ነው።

ይህ በተለይ ስለ ውስጡ ሰው የዕለት ዕለት መታደስ እውነት ነው። ጳውሎስ ይህ መታደስ ከውጭው ሰው መጥፋት ጋር አብሮ እንደሚሄድና በእርሱም ላይ እንደሚመሠረት ይናገራል። መልእክቱ በሙሉ (2ኛ ቆሮንቶስ) የክርስቶስን መከራ መካፈል፣ በሞቱም እርሱን እስከ መምሰል ድረስ፣ ለአብያተ ክርስቲያናት በኃይልና በበረከት የተሞላው የሕይወቱ ምሥጢር እንደ ነበረ ያሳየናል። የኢየሱስ ሕይወት ደግሞ በሥጋችን ይገለጥ ዘንድ ሁልጊዜ የኢየሱስን መሞት በሥጋችን ተሸክመን እንዞራለን። የኢየሱስ ሕይወት ደግሞ በሚሞት ሥጋችን ይገለጥ ዘንድ እኛ ሕያዋን የሆንን ከኢየሱስ የተነሣ ዘወትር ለሞት አልፈን እንሰጣለንና። ስለዚህ ሞቱ በእኛ ሕይወቱም በእናንተ ይሠራል።

በክርስቶስ ያለውን የሕይወት ሙላት በገዛ ማንነታችን፣ በሰውነታችንና ለሌሎች በምንሠራው ሥራ ውስጥ መለማመዳችን በመከራውና በሞቱ ባለን ኅብረት ላይ የተመሠረተ ነው። ያለ መሥዋዕትነት፣ ያለ ውጭው ሰው መጥፋት፣ የውስጡ ሰው ታላቅ መታደስ ሊኖር አይችልም።

ሕይወት በሰማያዊው ነገር እንዲሞላ ከምድራዊው ነገር ባዶ መሆን አለበት። ይህንኑ እውነት በሁለተኛው ጥቅሳችን እናገኛለን፦ «በልባችሁ መታደስ ተለወጡ»። አሮጌ ቤት ሊታደስና አሁንም ብዙውን የቀድሞ መልኩን ይዞ ሊቆይ ይችላል፤ ወይም እድሳቱ እጅግ ፍጹም ከመሆኑ የተነሣ ሰዎች በለውጡ እስኪደነቁ ድረስ ሊሆን ይችላል። በመንፈስ ቅዱስ የሚሆነው የልብ መታደስ ፍጹም ለውጥን፣ ፈጽሞ የተለየ የአስተሳሰብ፣ የአፈራረድና የአወሳሰን መንገድን ያመለክታል። ሥጋዊው አእምሮ ስፍራውን ይለቃል፤ ሰውም «መንፈሳዊ ጥበብንና አእምሮን» ይቀበላል (ቆላስይስ 1:9፤ 1ኛ ዮሐንስ 5:20)። ይህ ለውጥ የተፈጥሮ የሆነውን ሁሉ በመተው ዋጋ እንጂ በሌላ መንገድ አይገኝም። «በልባችሁ መታደስ ተለወጡ እንጂ ይህን ዓለም አትምሰሉ።»

በተፈጥሮአችን የዚህ ዓለም ነን። በጸጋ ከታደስን በኋላም አሁንም በዓለም ውስጥ ነን፤ ራሳችንን ልናርቅበት ለማንችለው ረቂቅና በሁሉ ስፍራ ለሚሰርገው ተጽዕኖው ተገዢዎች ነን። ከዚህም በላይ፣ ዓለም አሁንም በውስጣችን አለ፤ የሰማይን ሕይወት በውስጣችን ከሚሞላው ከመንፈስ ቅዱስ ታላቅ ኃይል በቀር ምንም ሊያስወግደው የማይችል የተፈጥሮ እርሾ ሆኖ አለ።

እነዚህ እውነቶች በውስጣችን ሥር እንዲሰድዱና እንዲገዙን እንፍቀድላቸው። ከሁሉ በላይ ወዳለው ወደ እርሱ መልክ በዕለት ዕለት በልባችን መታደስ የሚሆነው መለኮታዊ ለውጥ፣ ከዚህ ዓለም ጋር ከመመሳሰል ቅሪት ሁሉ ነጻ ለመውጣት ከምናደርገው ፍለጋ ይበልጥ ሊፈጥንም ሊዘልቅም አይችልም። አሉታዊው «ይህን ዓለም አትምሰሉ» እንደ አዎንታዊው «ተለወጡ» አጥብቆ ሊሰመርበት ያስፈልጋል። የዚህ ዓለም መንፈስና የእግዚአብሔር መንፈስ ማንነታችንን ለመያዝ ይታገላሉ። የቀደመው ሲታወቅ፣ ሲካድና ሲወጣ ብቻ ሰማያዊው መንፈስ ገብቶ የተባረከውን የማደስና የመለወጥ ሥራውን ሊሠራ ይችላል።

ዓለም በሙሉና የዓለማዊ መንፈስ የሆነው ሁሉ መተው አለበት። ሕይወት በሙሉና የራስ የሆነው ሁሉ መጥፋት አለበት። ይህ የውስጡ ሰው የዕለት ዕለት መታደስ ብዙ ያስከፍላል፤ ይኸውም እያመነታን ወይም በራሳችን ኃይል ልናደርገው እየሞከርን እስካለን ድረስ ነው። ሁሉን የሚሠራው መንፈስ ቅዱስ መሆኑን በእውነት ከተማርንና በጌታ ኢየሱስ ኃይል በማመን ሁሉን ከሰጠን በኋላ ግን፣ መታደሱ በውስጣችን ያለው የሰማያዊው ሕይወት ቀላል፣ ተፈጥሮአዊ፣ ጤናማና ደስታ የሞላበት እድገት ይሆናል።

ያን ጊዜ የውስጥ እልፍኝ እግዚአብሔርን ስላደረገው፣ ስለሚያደርገውና ወደ ፊት እንደሚያደርገው ስለምናውቀው ነገር እናመሰግነው ዘንድ በየዕለቱ የምንናፍቀው ስፍራ ይሆናል። ዕለት ዕለት «በእኔ የሚያምን መጽሐፍ እንዳለ፥ የሕይወት ውኃ ወንዝ ከሆዱ ይፈልቃል» ላለው ለተባረከው ጌታ ራሳችንን በአዲስ እንሰጣለን። የመንፈስ ቅዱስ መታደስ በዕለት ዕለት ክርስቲያናዊ ሕይወታችን ካሉት እጅግ የተባረኩ እውነታዎች አንዱ ይሆናል።