ቃሉን መመገብ

«ቃልህ ተገኘ፥ እኔም በላሁት፤ ቃልህም ለልቤ ደስታና ሐሤት ሆነልኝ» ኤርምያስ 15:16።

እዚህ ሦስት ነገሮች አሉህ። የመጀመሪያው የእግዚአብሔርን ቃል ማግኘት ነው። ይህ የሚመጣው በትጋት ለሚፈልጉት ብቻ ነው። ከዚያም መብላት አለ። ይህም ለራሳችን ምግብ እንዲሆን በግል የራስ ማድረግ፣ የእግዚአብሔርን ቃላት ወደ ማንነታችን ውስጥ መውሰድ ማለት ነው። «እርሱም መልሶ። ሰው ከእግዚአብሔር አፍ በሚወጣ ቃል ሁሉ እንጂ በእንጀራ ብቻ አይኖርም ተብሎ ተጽፎአል አለው» ማቴዎስ 4:4። ከዚያም ደስ መሰኘት አለ፦ «መንግሥተ ሰማያት በእርሻ ውስጥ የተሰወረውን መዝገብ ትመስላለች፤ ሰውም አግኝቶ ሰወረው፥ ከደስታውም የተነሣ ሄዶ ያለውን ሁሉ ሸጠና ያን እርሻ ገዛ» ማቴዎስ 13:44። በዚህ ውስጥ ማግኘቱን፣ የራስ ማድረጉንና ደስ መሰኘቱን እናገኛለን። «ቃልህ ተገኘ፥ እኔም በላሁት፤ ቃልህም ለልቤ ደስታና ሐሤት ሆነልኝ።»

እዚህ ላይ ዋናው አሳብ መብላት ነው። ከእርሱ በፊት መፈለግና ማግኘት ይቀድማሉ፤ ደስ መሰኘትም አብሮት ይሄዳል፣ ይከተለውማል። እርሱ የአንደኛው ብቸኛ ዓላማና ጥቅም ነው፤ የሌላኛውም ብቸኛ ምክንያትና ሕይወት ነው። በውስጥ እልፍኝ ስውርነት ውስጥ ምን ያህል ነገር በዚህ ላይ የተመሠረተ ነው፤ — እኔም በላሁት!

በዚህና የእግዚአብሔርን ቃላት በማግኘት መካከል ያለውን ልዩነት ለመረዳት፣ አንድ ሰው በጎተራው ያከማቸውን እህል በማዕዱ ላይ ካለው እንጀራ ጋር አወዳድር። እህሉን በመዝራት፣ በማጨድና በማከማቸት ያደረገው ትጋት የተሞላበት ድካም ሁሉ፣ ስለ ጥንቃቄውም ያገኘው የበለጸገ ዋጋ ሁሉ፣ ሰውነቱ የሚያስፈልገውን የዕለት እንጀራ ድርሻ ካልተመገበ በቀር ሊጠቅመው አይችልም። በማግኘቱ፣ በማጨዱና በማከማቸቱ ረገድ የሚታዩት ነገሮች የብዛቱ መጨመርና የሥራው መፍጠን ነበሩ። በመብላቱ ግን ፍጹም ተቃራኒው ይሆናል፤ እዚህ ላይ ምግብን የራስ ማድረግን የሚለየው ጥቂቱ መጠንና ዝግተኛውና የማያቋርጠው ቀጣይነት ነው።

በማለዳ ሰዓት በምታደርገው የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ላይ ይህ እንዴት እንደሚሠራ ታያለህን? የእግዚአብሔርን ቃላት ማግኘት፣ ለራስህም ጥቅም በአእምሮህና በትውስታህ ተከማችተው እንዲኖሩ በጥንቃቄ በማሰብ በሚገባ መያዝ ያስፈልግሃል፤ ይህም ታላቅ ደስታን ያመጣል፤ የመከርን ወይም የድልን ደስታ፣ የተገኘ መዝገብን ወይም የተሻገሩ ችግሮችን ደስታ፤ ሆኖም ይህ የእግዚአብሔርን ቃላት ማግኘትና መያዝ ገና ለነፍስ መለኮታዊ ሕይወትንና ብርታትን ብቻውን የሚያመጣው ቃሉን መብላት እንዳልሆነ ማስታወስ አለብን።

መልካምና ጤናማ እህል በመያዝና በእርሱ በመጠመድ ብቻ ሰው አይመገብም። የእግዚአብሔርን ቃል በማወቅ ጥልቅ ፍላጎት ማሳደርም በራሱ ነፍስን አይመግባትም። «ቃልህ ተገኘ» — ያ የመጀመሪያው ነገር ነበር። «እኔም በላሁት» — ይህ ደስታንና ሐሤትን አመጣ።

ይህ መብላት ምንድር ነው? ገበሬው ያበቀለውና የራሱ አድርጎ ደስ የተሰኘበት እህል፣ አንሥቶ እስኪበላውና ሙሉ በሙሉ እስኪዋሐደው ድረስ፣ የራሱ አካል ሆኖ ወደ ደሙ እስኪገባና አጥንቱንና ሥጋውን እስኪሠራ ድረስ ሕይወቱን ሊመግብ አልቻለም። ይህም በአንድ ጊዜ በጥቂት መጠን፣ በቀን ሁለት ወይም ሦስት ጊዜ፣ በዓመቱ ቀናት ሁሉ መደረግ አለበት። የመብላት ሕግ ይህ ነው። የመንፈሳዊ ሕይወትን ጤናና እድገት የሚያረጋግጠው የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናቴ የሚያሳድረው ፍላጎት ወይም ስኬቱ አይደለም፤ እያገኘሁት ያለው የእይታ ግልጽነት መጨመር ወይም የመረዳት ስፋትም አይደለም። በፍጹም። ይህ ሁሉ ብዙ ጊዜ ተፈጥሮን እጅግ ያልተቀደሰችና መንፈሳዊ ያልሆነች፣ የክርስቶስ ኢየሱስ ቅድስና ወይም ትሕትና እጅግ ጥቂት ያለባት አድርጎ ይተዋታል፤ ሌላ ነገር ያስፈልጋል። ኢየሱስ፦ የእኔስ መብል የላከኝን ፈቃድ አደርግ ዘንድ ሥራውንም እፈጽም ዘንድ ነው አለ።

ከእግዚአብሔር ቃል ትንሽ ክፍል፣ ማለትም የአዲሱን ሕይወት አንድ የተወሰነ ትእዛዝ ወይም ግዴታ ወስዶ፣ በጸጥታ ወደ ፈቃድና ወደ ልብ ፍቅር መቀበል፣ ሁለንተናን ለሥልጣኑ ማስገዛት፣ በጌታ ኢየሱስም ኃይል ለመፈጸም መሳል፤ ይህን ካደረጉ በኋላም ሄዶ መፈጸም — ቃሉን መብላት ይህ ነው፤ የሕይወታችን ጽኑ ክፍል እንዲሆን ወደ ውስጣዊ ማንነታችን ማስገባት ማለት ነው። ከእውነት ወይም ከተስፋ ቃልም ጋር እንዲሁ ነው፤ የበላኸው አሁን የራስህ አካል ይሆናል፤ የምትኖረው ሕይወት ክፍል አድርገህም በምትሄድበት ሁሉ ይዘኸው ትሄዳለህ።

በጎተራ ባለው እህልና በማዕድ ላይ ባለው እንጀራ መካከል ያሉት ሁለቱ የልዩነት ነጥቦች የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናትህን ሁሉ እንዴት እንደሚሸፍኑ ወዲያውኑ ታያለህ። የመጽሐፍ ቅዱስን እውቀት መሰብሰብ አንድ ነገር ነው። የእግዚአብሔርን ቃል መብላት፣ ሕይወትን በሚሰጠው መንፈስ ኃይል ወደ ልብህ መቀበል ግን ፈጽሞ የተለየ ነገር ነው።

ምግብን ከማግኘት ሕጎች በተቃራኒ ሁለቱ የመብላት ሕጎች ሁልጊዜ መጠበቅ እንዳለባቸውም ታያለህ። ለዓመታት የሚበቃ እህል መሰብሰብና ማከማቸት ትችላለህ። ለቀናት የሚበቃ እንጀራ ግን በአንድ ጊዜ መዋጥ አትችልም። ቀን በቀን፣ በቀንም ከአንድ ጊዜ በላይ፣ የዕለት ምግብህን ትወስዳለህ። እንዲሁም የእግዚአብሔርን ቃል መብላት ነፍስ በእያንዳንዱ ጊዜ ልትቀበልና ልትፈጭ በምትችለው መጠን ብቻ፣ በትንሽ በትንሽ ክፍል መሆን አለበት። ይህም ቀን በቀን፣ ከዓመቱ መጀመሪያ እስከ መጨረሻው ድረስ።

«ቃልህም ለልቤ ደስታና ሐሤት ሆነልኝ» ለማለት የሚያስችለኝ እንዲህ ያለው ቃሉን መመገብ ነው። ጆርጅ ሙለር በእግዚአብሔር ደስተኛ እንደ ሆነ እስኪሰማው ድረስ ቃሉን ማንበብ ማቆም እንደሌለበት እንደ ተማረ ይናገራል፤ ከዚያ በኋላ ወደ ዕለት ሥራው ለመውጣት ብቁ እንደ ሆነ ይሰማው ነበር።