ከክርስቶስ መማር

«ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ከእኔም ተማሩ፥ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና፥ ለነፍሳችሁም ዕረፍት ታገኛላችሁ።» ማቴዎስ 11:29።

የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ሁሉ መማር ነው። ፍሬያማ እንዲሆን የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ሁሉ ከክርስቶስ መማር ሊሆን ይገባዋል። መጽሐፍ ቅዱስ የትምህርት መጽሐፍ ነው፤ ክርስቶስ አስተማሪው ነው። አእምሮን የሚከፍት፣ ልብን የሚከፍት፣ ማኅተሞችንም የሚፈታ እርሱ ነው። (ሉቃስ 24:45፤ የሐዋርያት ሥራ 16:14፤ ራእይ 5:9።)

ክርስቶስ ሕያውና ዘላለማዊ ቃል ነው፤ የተጻፉት ቃላት የእርሱ ሰብአዊ መግለጫ ናቸው። የክርስቶስ መገኘትና ትምህርቱ የእውነተኛ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ሁሉ ምሥጢር ነው። የተጻፈው ቃል ወደ ሕያው ቃል እንድንደርስ ካልረዳን በቀር ኃይል የለውም። ጌታችን ብሉይ ኪዳንን አላከበረም ብሎ ለመክሰስ ያሰበ ማንም የለም። ከእግዚአብሔር አፍ የወጣ እንደ ሆነ እንደ ወደደው በራሱ ሕይወት አሳይቶአል። አይሁድን የእግዚአብሔር መገለጥና ስለ ራሱ የሚመሰክር እንደ ሆነ ሁልጊዜ ወደ እርሱ ይጠቁማቸው ነበር። ከደቀ መዛሙርቱ ጋር ግን የራሱን ትምህርት ከሁሉ ይልቅ የሚያስፈልጋቸውና ሊታዘዙት የሚገባቸው እንደ ሆነ ምን ያህል ደጋግሞ እንደ ተናገረ የሚያስደንቅ ነው።

ቅዱሳት መጻሕፍትን ሲተረጉምላቸው የምናገኘው ከትንሣኤው በኋላ፣ ከራሱ ጋር ያላቸው አንድነት ከተፈጸመና የመንፈስን የመጀመሪያ እስትንፋስ ከተቀበሉ በኋላ ብቻ ነበር።

አይሁድ ለቃሉ በራሳቸው የፈጠሩት ትርጓሜ ነበራቸው፤ ቃሉ በሚናገርለት በእርሱና በራሳቸው መካከል ታላቅ እንቅፋት አደረጉት። ብዙ ጊዜ በክርስቲያኖችም ዘንድ እንዲሁ ነው፤ በቤተ ክርስቲያን ወይም በራሳችን ክበብ ሥልጣን የተደገፈ ቢሆንም እንኳ፣ ቅዱሳት መጻሕፍትን የምንረዳበት ሰብአዊ ግንዛቤያችን በክርስቶስ ትምህርት መንገድ ላይ ታላቅ መሰናክል ይሆናል። ሕያው ቃል የሆነው ክርስቶስ ብቸኛ አስተማሪያችን ይሆን ዘንድ በመጀመሪያ በልባችንና በሕይወታችን ስፍራውን ለማግኘት ይሻል፤ በዚህም ከእርሱ ተምረን መጽሐፍ ቅዱስን እናከብራለን፤ እናስተውለዋለንም። «ከእኔም ተማሩ፥ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና።» ጌታችን በዚህ ስፍራ የራሱን ውስጣዊ ሕይወት እጅግ ጥልቅ ምሥጢር ይገልጣል። ከሰማይ ወደ እኛ ያወረደው፣ አስተማሪና መድኃኒት እንዲሆን ያበቃው፣ ለእኛ የሰጠንና ከእርሱ እንድንማረው የሚፈልገው — ያን ሁሉ «እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝ» በሚለው ቃል ውስጥ ታገኘዋለህ። የዋህነትና የልብ ትሕትና የእግዚአብሔር በግ፣ የተሠቃየልን ቤዛችን፣ ሰማያዊ አስተማሪያችንና መሪያችን እንዲሆን የሚያደርገው ብቸኛው በጎነት ነው። ከእርሱ ለመማር ስንመጣ ከእኛ የሚፈልገው ብቸኛው ዝንባሌ ይህ ነው፤ ከዚህም ሌላው ሁሉ ይገኛል።

ለመጽሐፍ ቅዱስ ጥናታችንና ለመላው የክርስትና ሕይወታችን ከክርስቶስ በእውነት የመማር ብቸኛው ቅድመ ሁኔታ ይኸውልህ። የዋህና በልቡ ትሑት የሆነው አስተማሪ እርሱ እንደ ሆነ አንተንም ሊያደርግህ ይፈልጋል፤ መዳን ይህ ነውና።

እንደ ተማሪ መጥተህ የዋህና ትሑት የሆነውን እርሱን ማጥናትና በእርሱ ማመን፣ አንተም የዋህና ትሑት እንዴት እንደምትሆን ከእርሱ ለመማር መሻት አለብህ። ይህስ ስለ ምን የመጀመሪያውና ከሁሉ የሚበልጥ አስፈላጊ ነገር ሆነ?

ፍጡር ከእግዚአብሔር ጋር ሊኖረው የሚገባው እውነተኛ ግንኙነት ሥር ስለ ሆነ ነው። ሕይወትና በጎነት ደስታም ያለው በእግዚአብሔር ዘንድ ብቻ ነው።

የፍቅር አምላክ እንደ መሆኑ ሁሉን ነገር ሊሰጠንና በውስጣችን ሊሠራ ደስ ይለዋል።

ክርስቶስ የሰው ልጅ የሆነው ሰው በእግዚአብሔር ላይ ምን ባለ የተባረከና የማያቋርጥ መደገፍ መኖር እንዳለበት ለማሳየት ነው፤ በልቡ ትሑት መሆኑ ትርጉም ይህ ነው። መላእክት ፊታቸውን የሚሸፍኑትና አክሊሎቻቸውን በእግዚአብሔር ፊት የሚጥሉት በዚህ መንፈስ ነው። እግዚአብሔር ለእነርሱ ሁሉ ነገር ነው፤ ሁሉን መቀበልና ሁሉን መስጠት ደስ ያሰኛቸዋል። የእውነተኛ የክርስትና ሕይወት ሥር ይህ ነው፦ በእግዚአብሔርና በሰው ፊት ምንም አለመሆን፤ እግዚአብሔርን ብቻ መጠበቅ፤ የዋህና ትሑት በሆነው በክርስቶስ ደስ መሰኘት፣ እርሱን መምሰልና ከእርሱ መማር። የቅዱሳት መጻሕፍት እውቀት መክፈቻ ይኸው ነው። ከእርሱ መማር የምትችለው በዚህ ጠባይ ብቻ ነው። በክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ትሕትና፣ የዋህና ትሑት ልብ፣ በክርስቶስ ሕይወትና በእግዚአብሔር ቃል ትምህርት ውስጥ ያለውን ስፍራ ያገኘው ምንኛ በጥቂቱ ነው!

ስለሚነገረው ድካምና ፍሬ ቢስነት እጅግ ትልቁ ክፍል መሠረቱ ይህ ጉድለት እንደ ሆነ አጥብቄ አምናለሁ። ክርስቶስ እግዚአብሔር ለእኛ ያዘጋጀውን በመንፈሱ ሊያስተምረን የሚችለውና እግዚአብሔርም በውስጣችን የሚሠራው የዋሆችና በልብ ትሑታን ስንሆን ብቻ ነው። እያንዳንዳችን ከራሳችን እንጀምር፤ ይህንንም የደቀ መዝሙርነት የመጀመሪያ ቅድመ ሁኔታና መምህሩ በእርግጥ የሚያስተምረን የመጀመሪያው ትምህርት አድርገን እንቁጠረው። የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናታችንን ሁሉ ከክርስቶስ መማር፣ እጅግ የዋህ፣ ገርና ቸር በሆነው በእርሱ መታመን፣ የራሱንም መንፈስና መልክ በውስጣችን እንዲሠራ እርሱን መጠበቅ እናድርገው።

ጊዜው ሲደርስ የማለዳ ሰዓታችን የዕለት ኅብረትና የዕለት በረከት ስፍራ ይሆናል።

በመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት የዋህና ትሑት ልብ የመጀመሪያውን ስፍራ እንዲያገኝ በዚህ መንገድ ስማጸን ምን ያህል ችግሮች እንደሚገጥሙኝ አውቃለሁ። ከእግዚአብሔር ጋር ባለ አንድነት ዝንባሌና ጠባይ ሁሉ ነገር እንደ ሆኑ ሰዎች እንዲገነዘቡ ማድረግ ከባድ ነው። ከክርስቲያናዊ ዝንባሌና ጠባይ ሁሉ የዋህና ትሑት ልብ ዘሩና ሥሩ እንደ ሆነ ማሳየት ደግሞ የበለጠ ከባድ ነው። ያለ እርሱ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ጥቅሙ እጅግ ጥቂት እንደ ሆነ እነርሱን ማሳመን ከባድ ነው። ከሁሉ በላይ ደግሞ የዋህና ትሑት ልብ ሊገኝ እንደሚችል — ክርስቶስ ሊሰጠን የሚያቀርበው፣ በራሱም እንዴት እንደምናገኘውና እንደምንቀበለው የሚያስተምረን ያው ነገር ስለ ሆነ — እንዲረዱና እንዲያምኑ መምራት ከባድ ነው።

ይህ ሁሉ ችግር ቢኖርም፣ በውስጥ እልፍኝ ውስጥ መጀመሪያ እልባት ሊያገኝ የሚገባው ጥያቄ ይህ ይሆን እንደ ሆነ የመጽሐፍ ቅዱስ ተማሪዎች ሁሉ በጥንቃቄና በጸሎት እንዲመረምሩ አሳስባለሁ፦ ልቤ አስተማሪዬ እንዲሆን በሚፈልገው ሁኔታ ላይ ነውን? ካልሆነስ በውስጤ እንዲሠራው ራሴን ለእርሱ መስጠት የመጀመሪያ ሥራዬ አይደለምን?