ማሰላሰል

«ምስጉን ነው በክፉዎች ምክር ያልሄደ፥ በኃጢአተኞችም መንገድ ያልቆመ፥ በዋዘኞችም ወንበር ያልተቀመጠ። ነገር ግን በእግዚአብሔር ሕግ ደስ ይለዋል፥ ሕጉንም በቀንና በሌሊት ያስባል።» መዝሙር 1:1-2።

(ኢያሱ 1:8፤ መዝሙር 119:15፣ 23፣ 48፣ 78፣ 97፣ 99 እና 148፤ 1ኛ ጢሞቴዎስ 4:15።) «አቤቱ፥ የአፌ ቃልና የልቤ አሳብ በፊትህ የተወደደ ይሁን።» (መዝሙር 19:14፤ 49:3)

የትምህርት፣ የጥናትና የንባብ እውነተኛ ዓላማ የሚገኘው ወደ ውስጣችን በሚገባው ሳይሆን፣ ውስጣዊ ኃይላችንን ወደ ንቁ ተግባር በማነቃቃት ከራሳችን በሚወጣው ነገር ነው። ይህ ለሌላ ማንኛውም ጥናት እንደሆነ ሁሉ ለመጽሐፍ ቅዱስ ጥናትም እውነት ነው። የእግዚአብሔር ቃል እውነተኛ በረከቱን የሚያመጣው፣ ወደ እኛ የሚያመጣው እውነት ውስጣዊ ሕይወትን አነሣሥቶ በውሳኔ፣ በመታመን፣ በፍቅር ወይም በስግደት ራሱን መልሶ ሲገልጥ ብቻ ነው። ልብ ቃሉን በአእምሮ በኩል ተቀብሎ መንፈሳዊ ኃይሎቹ ተጠርተው በእርሱ ላይ ሲሠሩ፣ ቃሉ ከእንግዲህ ባዶውን አይመለስም፤ ይልቁንም እግዚአብሔር በላከበት ሁሉ ያንን ፈጽሞአል። የሕይወታችን ክፍል ሆኖአል፤ ለአዲስ ዓላማና ጥረትም አበርትቶናል።

ልብ ቃሉን የሚይዘውና የራሱ የሚያደርገው በማሰላሰል ነው። ማስተዋል የአንድን እውነት ትርጉምና አንድምታ ሁሉ የሚጨብጠው በማሰብ እንደሆነ ሁሉ፣ እንዲሁ ልብ በማሰላሰል እውነቱን ያዋሕደዋል፣ የሕይወቱም ክፍል ያደርገዋል። ልብ ማለት ፈቃድና ፍቅር መሆኑን ዘወትር ማስታወስ ያስፈልገናል። የልብ ማሰላሰል ምኞትን፣ መቀበልን፣ ራስን መስጠትንና ፍቅርን ያጠቃልላል። የሕይወት መውጫ ከልብ ነው፤ ልብ በእውነት የሚያምነውን በፍቅርና በደስታ ይቀበለዋል፤ ሕይወትንም እንዲገዛና እንዲመራ ይፈቅድለታል። አእምሮ የምንመገበውን ምግብ ይሰበስባል፤ ያዘጋጃልም። በማሰላሰል ደግሞ ልብ ያንን ተቀብሎ ይመገበዋል።

የማሰላሰል ጥበብ መዳበር ያስፈልገዋል። አንድ ሰው በግልጽና በትክክል ማሰብ እንዲችል የአእምሮ ኃይሎቹን አሰባስቦ ማሰብን መሠልጠን እንደሚያስፈልገው ሁሉ፣ አንድ ክርስቲያንም ፍጹም ልቡን ለእያንዳንዱ የእግዚአብሔር ቃል የመክፈት ቅዱስ ልማድ እስኪፈጠርበት ድረስ በጥንቃቄ ማስተዋልና ማሰላሰል ያስፈልገዋል።

ይህ የማሰላሰል ኃይል እንዴት ሊዳብር እንደሚችል አንዳንድ ጊዜ ጥያቄ ይቀርባል። የመጀመሪያው ነገር ራሳችንን በእግዚአብሔር ፊት ማቅረብ ነው። ቃሉ የእርሱ ነው፤ ያ ቃል ከእርሱ ተለይቶ የመባረክ ኃይል የለውም። ቃሉ ሊያመጣን የታሰበው ወደ ሀልዎቱና ወደ ኅብረቱ ነው። ሀልዎቱን ተለማመድ፤ ቃሉንም በልብ ውስጥ በኃይል እንደሚያሠራው በመተማመን ከእርሱ ራሱ እንደ ተሰጠ አድርገህ ተቀበል። በመዝሙር 119 ማሰላሰል የሚለውን ቃል ሰባት ጊዜ ታገኛለህ፤ ነገር ግን በእያንዳንዱ ጊዜ ለእግዚአብሔር የቀረበ ጸሎት አካል ሆኖ ነው። «ትእዛዝህን አሰላስላለሁ» «አቤቱ፥ ሕግህን እንደ ምን እጅግ ወደድሁት!

ቀኑን ሁሉ እርሱን አሰላስላለሁ።» ማሰላሰል ልብ ቃሉን ወደ ፍቅሩና ወደ ፈቃዱ፣ እስከ ሕይወቱ ጥልቀት ድረስ ሊቀበለው በመሻት፣ የእግዚአብሔርን የራሱን ቃል ይዞ ወደ እግዚአብሔር መመለሱ ነው።

የእውነተኛ ማሰላሰል ሌላው ክፍል ጸጥ ያለ ዕረፍት ነው። መጽሐፍ ቅዱስን በምናጠናበት ጊዜ፣ አንድን ሙግት ለመረዳት ወይም አንድን ችግር ለማሸነፍ በምንጥርበት ጊዜ፣ አእምሮአችን ብዙ ጊዜ ከፍተኛ ጥረቱን ማድረግ ያስፈልገዋል። በማሰላሰል የሚያስፈልገው የነፍስ ሁኔታ ግን የተለየ ነው። እዚህ ያገኘነውን አንድ እውነት፣ ወይም መለኮታዊ ትምህርትን የምንጠብቅበትን አንድ ምሥጢር ይዘን ዘወር እንላለን፤ የያዝነውን ቃል በልብ ጥልቀት ውስጥ እንሰውራለን፤ ትርጉሙና ኃይሉም በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት በውስጣዊ ሕይወታችን እንደሚገለጥ እናምናለን።

«እነሆ፥ እውነትን በልብ ውስጥ ወደድህ፤ በልቤ ስውር ጥበብን አስታወቅኸኝ።» ስለ ጌታችን እናት በተሰጠው መግለጫ እንዲህ ተብሎልናል፦ «ማርያም ግን ይህን ነገር ሁሉ በልብዋ እያሰበች ትጠብቀው ነበር።» እናቱ እነዚህን ቃሎች ሁሉ በልብዋ በመጠበቋ፣ ክርስቶስን ማወቅ የጀመረችና እርሱን ይበልጥ ወደ ማወቅ በሚያደርሰው እርግጠኛ መንገድ ላይ ያለች ነፍስ ምሳሌ አለን። በማሰላሰል ውስጥ ግላዊ ተግባራዊነት ዋና ቦታ እንደሚይዝ ከዚህ በላይ መናገር አያስፈልግም ማለት ይቻላል።

በአእምሮአዊ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናታችን ግን ይህ እጅግ ጥቂት ነው። የዚያ ጥናት ዓላማ ማወቅና መረዳት ነው። በማሰላሰል ግን ዋናው ዓላማ የራስ ማድረግና መለማመድ ነው። ተስፋን ሁሉ ያለ ጥርጥር ለማመን፣ ትእዛዝን ሁሉ ሳያመነቱ ለመታዘዝ፣ «በእግዚአብሔር ፈቃድ ሁሉ ተረድቶ ፍጹም ሆኖ ለመቆም» ዝግጁ መሆን — ይህ ብቻ እውነተኛው የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት መንፈስ ነው።

ይህ እምነት የሚለማመደው፣ ይህ ታማኝነት የሚቀርበው፣ ለእግዚአብሔር ፈቃድ ሁሉ ሙሉ ራስን መስጠት የሚደረገው፣ ስእለታችንንም ለመፈጸም የሚያስችል ጸጋ እንደሚሰጠን ማረጋገጫ የሚቀበለው በጸጥታ ማሰላሰል ውስጥ ነው።

ከዚያም ማሰላሰል ወደ ጸሎት መምራት አለበት። ለጸሎት ርእስ ያቀርባል። በቃሉ ውስጥ ያየውን ወይም በቃሉ የተቀበለውን ለመለመንና በእርግጥ ለመቀበል ወደ ጸሎት መምራት አለበት። ዋጋው ለጸሎት ዝግጅት መሆኑ ነው፤ ቃሉ አስፈላጊ ወይም የሚቻል መሆኑን እንደ ገለጠ ልብ ለተሰማው ነገር፣ በአሳብ ለሚቀርብና በፍጹም ልብ ለሚደረግ ልመና ዝግጅት ነው። ይህም ማለት የእምነት ዕረፍት፣ ቃሉ በየዋህነትና በትዕግሥት ራሷን ለእርሱ በምትሰጥ ነፍስ ውስጥ እንደሚከፈትና ኃይሉን እንደሚያረጋግጥ በመተማመን ወደ ላይ ይመለከታል።

ለጊዜው ከአእምሮአዊ ጥረት ማረፍና የቅዱስ ማሰላሰልን ልማድ ማዳበር የሚያስገኘው ዋጋ፣ ከጊዜ በኋላ ሁለቱ ተስማምተው፣ ጥናታችን ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት በጸጥታ የመጠበቅና ልብንና ሕይወትን ለቃሉ የማስገዛት መንፈስ የሚያነቃቃው መሆኑ ነው።

ከእግዚአብሔር ጋር ያለን ኅብረት ለቀኑ ሁሉ የታሰበ ነው። በማለዳ ሰዓት የእውነተኛ ማሰላሰልን ልማድ ማጽናት የሚያመጣው በረከት፣ ወደ መጀመሪያው መዝሙር ሰው ብፅዕና ይበልጥ እንድንቀርብ መደረጋችን ነው፤ «በእግዚአብሔር ሕግ ደስ ይለዋል፥ ሕጉንም በቀንና በሌሊት ያስባል።»

የእግዚአብሔርን ሕዝብ የሚያገለግሉና የሚመሩ ሁሉ፣ ሕዝቡን ይህን እንዲለማመዱ ሊያሠለጥኑና ብቸኛ ከሆነው የኃይልና የበረከት ምንጭ ጋር ያላቸውን ግንኙነት ሳይቋረጥ ሊጠብቁ ከፈለጉ፣ ከሌሎች ይልቅ ይህ እንደሚያስፈልጋቸው ያስታውሱ። እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ «ከአንተ ጋር እሆናለሁ፤ አልጥልህም፥ አልተውህም።» «ብቻ በርታ፥ እጅግም ጽና፥ ሕጉን ሁሉ ትጠብቅና ታደርግ ዘንድ... በምትሄድበት ሁሉ ይከናወንልህ ዘንድ። ይህ የሕግ መጽሐፍ ከአፍህ አይለይ፥ ነገር ግን በቀንና በሌሊት አስበው… የዚያን ጊዜም ይከናወንልሃል… በርታ፥ ጽና።»

«አቤቱ፥ አምባዬና መድኃኒቴ፥ የአፌ ቃልና የልቤ አሳብ በፊትህ የተወደደ ይሁን።» ከዚህ ያነሰ ነገር ግብህ አይሁን፤ ማሰላሰልህ በፊቱ የተወደደ፣ የምታቀርበውም መንፈሳዊ መሥዋዕት ክፍል እንዲሆን ይሁን። ከዚህ ያነሰ ነገርም ጸሎትህና ተስፋህ አይሁን፤ ማሰላሰልህ እውነተኛ አምልኮ፣ በሀልዎቱ ልብ ለእግዚአብሔር ቃል ሕያው ሆኖ ራሱን መስጠቱ እንዲሆን ነው።