ወሰን የሌለው የእግዚአብሔር አባትነት

«ወይስ ከእናንተ፥ ልጁ እንጀራ ቢለምነው፥ ድንጋይን የሚሰጠው ከእናንተ ማን ሰው ነው? ዓሣስ ቢለምነው እባብን ይሰጠዋልን? እንኪያስ እናንተ ክፉዎች ስትሆኑ ለልጆቻችሁ መልካም ስጦታ መስጠትን ካወቃችሁ፥ በሰማያት ያለው አባታችሁ ለሚለምኑት እንዴት አብልጦ መልካም ነገርን ይሰጣቸው?»—ማቴዎስ 7:9-11

ጌታችን በእነዚህ ቃላት ስለ ጸሎት መልስ እርግጠኛነት የተናገረውን ይበልጥ ያጸናል። ጥርጣሬን ሁሉ ለማስወገድና የተስፋ ቃሉ በምን ያህል ጽኑ መሠረት ላይ እንደ ቆመ ሊያሳየን፣ ሁሉም ሰው እዚሁ በምድር ላይ ወዳየውና ወደ ተለማመደው ነገር ይጠቁመናል። ሁላችንም ልጆች ነን፤ ከአባቶቻችን ምን እንጠብቅ እንደ ነበር እናውቃለን። አባቶች ነን፣ ወይም አባቶችን ዘወትር እናያለን፤ በየትም ስፍራ አባት ልጁን መስማቱን ሊኖር ከሚችለው ሁሉ እጅግ ተፈጥሯዊ ነገር አድርገን እንቈጥረዋለን። ጌታም፣ ከመካከላቸው የተሻሉት እንኳ ክፉዎች ከሆኑት ምድራዊ ወላጆች ቀና ብለን እንድንመለከትና የሰማዩ አባት ለሚለምኑት መልካም ስጦታን ምን ያህል አብልጦ እንደሚሰጥ እንድናሰላ ይጠይቀናል። ኢየሱስ እንድናይ ሊመራን የሚወደው ይህን ነው፦ እግዚአብሔር ከኃጢአተኛ ሰው የቱን ያህል እንደሚበልጥ፣ እርሱ ከማናቸውም ምድራዊ አባት ይልቅ የልጅነት ልመናችንን በእርግጥ እንደሚፈጽም ያለን መተማመን በዚያው መጠን እጅግ የበለጠ ሊሆን ይገባዋል። እግዚአብሔር ከሰው የቱን ያህል እንደሚበልጥ፣ ጸሎት በምድር ባለው አባት ዘንድ ይልቅ በሰማይ ባለው አባት ዘንድ የመሰማቱ እርግጠኛነት የዚያን ያህል የጸና ነው።

ይህ ምሳሌ ቀላልና ለመረዳት የሚቻል እንደ ሆነ ሁሉ፣ በውስጡ ያለው ትምህርትም እንዲሁ ጥልቅና መንፈሳዊ ነው። ጌታ የልጅ ጸሎት ኃይሉን የሚያገኘው ሙሉ በሙሉ ከወላጁ ጋር ካለው ግንኙነት እንደ ሆነ ሊያሳስበን ይወዳል። ጸሎቱ ያንን ኃይል ሊያሳይ የሚችለው ልጁ በእውነት በዚያ ግንኙነት ውስጥ — በቤቱ፣ በፍቅሩ፣ በአባቱ አገልግሎት ውስጥ — ሲኖር ብቻ ነው። «ለምኑ፥ ይሰጣችሁማል» የሚለው የተስፋ ቃል ኃይል ልጆች በሆንነው በእኛና በሰማይ ባለው አባት መካከል ባለው የፍቅር ግንኙነት ውስጥ ነው፤ በዚያ ግንኙነት ውስጥ ስንኖርና ስንመላለስ፣ የእምነት ጸሎትና መልሱ ተፈጥሯዊ ፍሬው ይሆናሉ። ስለዚህ ዛሬ በጸሎት ትምህርት ቤት የምንማረው ትምህርት ይህ ነው፦ እንደ እግዚአብሔር ልጅ ኑር፤ ያን ጊዜ እንደ ልጅ መጸለይ ትችላለህ፤ እንደ ልጅም በእርግጥ ትሰማለህ።

እውነተኛው የልጅነት ሕይወትስ ምንድር ነው? መልሱ በማንኛውም ቤት ውስጥ ይገኛል። የአባቱን ቤት ወዶ የሚተው፣ በአባቱ ፊት በመሆን፣ በፍቅሩና እርሱን በመታዘዝ ደስታ የማያገኝ፣ ሆኖም የወደደውን ለምኖ ለማግኘት የሚያስብ ልጅ በእርግጥ ተስፋው ይከሽፋል። በተቃራኒው ግን ከአባቱ ጋር ያለው ኅብረት፣ የአባቱ ፈቃድ፣ ክብሩና ፍቅሩ የሕይወቱ ደስታ የሆነለት ልጅ፣ ልመናውን መፈጸም ለአባቱ ደስታ እንደ ሆነ ያገኛል። መጽሐፍ፦ «በእግዚአብሔር መንፈስ የሚመሩ ሁሉ እነዚህ የእግዚአብሔር ልጆች ናቸው» ይላል፤ ሁሉን የመለመን የልጅነት መብት በመንፈስ አመራር ሥር ከሚኖረው የልጅነት ሕይወት ሊለይ አይችልም። በሕይወቱ በመንፈስ ሊመራ ራሱን የሚሰጥ፣ በጸሎቱም ደግሞ በእርሱ ይመራል። አባታዊ መስጠትም ለልጅነት ኑሮ የተሰጠ መለኮታዊ ምላሽ እንደ ሆነ ያገኛል።

የልጅነት ልመናና እምነት መሠረታቸው የሆነው ይህ የልጅነት ኑሮ ምን እንደ ሆነ ለማየት፣ ጌታችን በተራራው ስብከት ስለ አብና ስለ ልጆቹ የሚያስተምረውን ማስተዋል ብቻ ይበቃናል። በዚያ የጸሎት ተስፋዎች በሕይወት ትእዛዛት ውስጥ ተተክለዋል፤ ሁለቱ ሊለያዩ አይችሉም። አንድ ሙሉ ነገር ናቸው፤ የተስፋውን ፍጻሜ ሊጠብቅ የሚችለው ጌታ ከእርሱ ጋር ያያያዘውን ሁሉ ደግሞ የሚቀበል ብቻ ነው። ጌታ «ለምኑ ትቀበሉማላችሁ» የሚለውን ቃል ሲናገር እንዲህ የሚል ይመስላል፦ እነዚህን ተስፋዎች የምሰጠው በብፁዓን ቃሎች በልጅነት ድህነታቸውና ንጽሕናቸው ለሣልኋቸውና «የእግዚአብሔር ልጆች ይባላሉ» ላልኋቸው ነው (ማቴዎስ 5:3-9)፤ «መልካሙን ሥራችሁን አይተው በሰማያት ያለውን አባታችሁን እንዲያከብሩ ብርሃናችሁ እንዲሁ በሰው ፊት ይብራ» ለተባሉ ልጆች፤ «በሰማያት ላለው አባታችሁ ልጆች ትሆኑ ዘንድ» በፍቅር ለሚመላለሱና «የሰማዩ አባታችሁ ፍጹም እንደ ሆነ» ፍጹማን ለመሆን ለሚሹ (ቁጥር 45)፤ ጾማቸው፣ ጸሎታቸውና ምጽዋታቸው (6:1-18) በሰው ፊት ሳይሆን «በስውር በሚያይ አባታችሁ ፊት» ለሆነ፤ «የሰማዩ አባታችሁ እናንተን ደግሞ ይቅር» እንደሚላችሁ ይቅር ለሚሉ (6:15)፤ በምድራዊ ችግር ሁሉ የሰማዩን አባት ለሚታመኑና አስቀድመው የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ለሚፈልጉ (6:26-32)፤ ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ፥ ብቻ የማይሉ፣ ነገር ግን በሰማያት ያለውን የአባቴን ፈቃድ ለሚያደርጉ (7:21)። የአብ ልጆች እንደነዚህ ናቸው፤ በአብ ፍቅርና አገልግሎት ውስጥ ያለው ሕይወትም እንዲህ ነው፤ በእንዲህ ያለ የልጅነት ሕይወት የተመለሱ ጸሎቶች እርግጠኞችና የተትረፈረፉ ናቸው።

ነገር ግን እንዲህ ያለው ትምህርት ደካማውን ተስፋ አያስቈርጠውምን? አስቀድመን ከዚህ የልጅ ሥዕል ጋር መስማማት ካለብን፣ ብዙዎች ለጸሎት መልስ ያላቸውን ተስፋ ሁሉ መተው አይገባቸውምን? የአባትና የልጅን የተባረከ ስም ደግመን ብናስብ ችግሩ ይወገዳል። ልጅ ደካማ ነው፤ በልጆች መካከል በዕድሜም በችሎታም ብዙ ልዩነት አለ። ጌታ ሕግን ፍጹም አድርገን እንድንፈጽም አይጠይቀንም፤ አይደለም፣ ነገር ግን በመታዘዝና በእውነት ከእርሱ ጋር እንደ ልጅ ለመኖር የልጅነትና በሙሉ ልብ የሆነ ራስን መስጠትን ብቻ ይጠይቃል። ከዚህ አይበልጥም። ነገር ግን ከዚህ አያንስምም። አብ ልብን በሙሉ ማግኘት አለበት። ይህ ሲሰጠውና ልጁ በቅን ዓላማና በጽኑ ፈቃድ በሁሉ ነገር እንደ ልጅ ለመሆንና ለመኖር ሲሻ ሲያየው፣ ያን ጊዜ ጸሎታችን በእርሱ ዘንድ እንደ ልጅ ጸሎት ይቈጠራል። ማንም ሰው የተራራውን ስብከት በቀላልነትና በቅንነት ማጥናት ቢጀምርና የሕይወቱ መመሪያ አድርጎ ቢወስደው፣ ድካምና ውድቀት ቢኖርበትም፣ ስለ ጸሎት የተሰጡት ተስፋዎች እንዲፈጸሙለት የመጠየቅ ነጻነቱ እያደገ እንደሚሄድ ያገኛል። በአባትና በልጅ ስሞች ልመናዎቹ እንደሚፈጸሙለት መያዣ አለው።

ኢየሱስ እዚህ የሚያተኩርበትና ተማሪዎቹ ሁሉ እንዲያስተውሉት የሚወደው ዋናው አሳብ ይህ አንዱ ነው። የሚሠራ ጸሎት ምሥጢሩ ልብ በእግዚአብሔር አባታዊ ፍቅር መሞላቱ እንደ ሆነ እንድናይ ይወዳል። እግዚአብሔር አባት መሆኑን ማወቃችን ብቻ አይበቃንም፤ ያ ስም የሚያመለክተው ነገር ሙሉ በሙሉ በልባችን እስኪታተም ድረስ ጊዜ እንድንወስድ ይወዳል። የምናውቀውን እጅግ መልካም ምድራዊ አባት ልንወስድ ይገባናል፤ የልጁን ልመና የሚመለከትበትን ርኅራኄና ፍቅር፣ ተገቢ የሆነውን ምኞት ሁሉ የሚፈጽምበትን ፍቅርና ደስታ ልናስብ ይገባናል፤ ከዚያም በስግደትና በአምልኮ ወሰን የሌለውን የእግዚአብሔርን ፍቅርና አባትነት ስናስብ፣ እርሱ ወደ እርሱ ስንመጣ በምን ያህል የበለጠ ርኅራኄና ደስታ እንደሚያየንና በትክክል የምንለምነውን እንደሚሰጠን ልናስተውል ይገባናል። ከዚያም ይህ መለኮታዊ ሒሳብ ከአእምሮአችን ምን ያህል በላይ እንደ ሆነ ስናይ፣ እግዚአብሔር እኛን ለመስማት ያለውን ዝግጁነት መረዳት ለእኛ የማይቻል መሆኑን ስንገነዘብ፣ መንፈስ ቅዱስ የእግዚአብሔርን አባታዊ ፍቅር በዚያ ያፈስስ ዘንድ መጥተን ልባችንን እንድንከፍት ይወዳል። ይህን የምናደርገው ልንጸልይ ስንፈልግ ብቻ አይሁን፤ ይልቁንም በዚያ ፍቅር ውስጥ ለመኖር ልባችንንና ሕይወታችንን እንስጥ። የአባቱን ፍቅር ማወቅ የሚፈልገው የሚለምነው ነገር ሲኖረው ብቻ የሆነ ልጅ ተስፋው ይከሽፋል። ነገር ግን እግዚአብሔር ሁልጊዜና በሁሉ ነገር አባት እንዲሆን የሚፈቅድ፣ ሕይወቱን ሁሉ በአብ ፊትና በፍቅሩ ውስጥ ለመኖር የሚመኝ፣ እግዚአብሔር በፍቅሩ ታላቅነት ሁሉ አባት እንዲሆነው የሚፈቅድ ሰው፣ ኦ! እርሱ በእግዚአብሔር ወሰን የሌለው አባትነት ውስጥ ያለ ሕይወትና የማያቋርጥ የጸሎት መልስ ሊለያዩ እንደማይችሉ እጅግ በክብር ይለማመዳል።

የተወደድህ የደቀ መዝሙርነት ባልንጀራዬ ሆይ! ስለ ዕለታዊ የጸሎት መልስ እጅግ ጥቂት የምናውቅበት ምክንያት ምን እንደ ሆነ፣ ጌታም በትምህርት ቤቱ ለእኛ ያለው ዋናው ትምህርት ምን እንደ ሆነ ማየት እንጀምራለን። ሁሉም በአባት ስም ውስጥ ነው። በክርስቶስ ትምህርት ቤት የምናገኘው ስለ ጸሎት ዓለም አንዳንድ ምሥጢራት አዲስና ጥልቅ ማስተዋል እንደ ሆነ አስበን ነበር፤ እርሱ ግን የመጀመሪያው ትምህርት ከሁሉ የሚበልጠው እንደ ሆነ ይነግረናል፤ «አባ አባት!»፣ «በሰማያት የምትኖር አባታችን ሆይ» ማለትን በሚገባ መማር አለብን። ይህን ማለት የሚችል የጸሎት ሁሉ መክፈቻ አለው። አባት ደካማውን ወይም የታመመውን ልጁን በሚሰማበት ርኅራኄ ሁሉ፣ የሚንተባተበውን ልጁን በሚሰማበት ደስታ ሁሉ፣ ግድየለሹን ልጁን በሚታገስበት የዋህ ትዕግሥት ሁሉ፣ እንደ ብዙ መስተዋቶች አድርገን የአባታችንን ልብ ልናጠና ይገባናል፤ ይህም ጸሎት ሁሉ በዚህ መለኮታዊ ቃል ላይ ባለ እምነት ወደ ላይ እስኪወጣ ድረስ ነው፦ «በሰማያት ያለው አባታችሁ ለሚለምኑት እንዴት አብልጦ መልካም ነገርን ይሰጣቸው»።

«ጌታ ሆይ፥ እንጸልይ ዘንድ አስተምረን።»

ብሩክ ጌታ ሆይ! ይህ በትምህርት ቤትህ ካሉት የመጀመሪያዎቹ፣ ቀላሎቹና ክቡራን ትምህርቶች አንዱ ቢሆንም፣ ለልባችን ግን ለመማር ከሚከብዱት አንዱ እንደ ሆነ አንተ ታውቃለህ፤ ስለ አብ ፍቅር የምናውቀው እጅግ ጥቂት ነው። ጌታ ሆይ! ፍቅሩ ከማንኛውም ምድራዊ አባት ፍቅር ይልቅ ለእኛ የቀረበ፣ የጠራና የተወደደ ይሆን ዘንድ ከአብ ጋር እንዲህ መኖርን አስተምረን። ሰማያት ከምድር ከፍ እንደሚሉ፣ እግዚአብሔርም ከሰው ወሰን በሌለው መጠን እንደሚበልጥ፣ ጸሎታችንን እንደሚሰማ ያለን እርግጠኛነት በምድራዊ ወላጅ ላይ ካለን መተማመን የዚያን ያህል የበለጠ ይሁን። ጌታ ሆይ! የጸሎትን መልስ የሚያግደው ልጅነት የጎደለው ከአብ መራቃችን ብቻ እንደ ሆነ አሳየን፤ ወደ እውነተኛው የእግዚአብሔር ልጆች ሕይወትም ምራን። ጌታ ኢየሱስ ሆይ! የልጅነትን መታመን የሚቀሰቅሰው አባታዊ ፍቅር ነው። ኦ፣ እንደ ልጆች እንድንሆን፣ የጸሎት ኃይል በልጅነት ሕይወት ውስጥ እንዴት እንዳለ እንድንለማመድ አብን፣ ርኅሩኅና አዛኝ ፍቅሩንም ግለጥልን።

ብሩክ የእግዚአብሔር ልጅ ሆይ! አብ ይወድሃል፣ ሁሉንም ሰጥቶሃል። አንተም አብን ትወዳለህ፣ ያዘዘህንም ሁሉ አድርገሃል፤ ስለዚህም ሁሉን የመለመን ኃይል አለህ። ጌታ ሆይ! የራስህን መንፈስ፣ የልጁን መንፈስ ስጠን። በምድር ሳለህ እንደ ነበርህ እንደ ልጆች አድርገን። ሰማይ ከምድር ከፍ እንደሚል፣ እንዲሁ የእግዚአብሔር አባታዊ ፍቅርና የምንለምነውን ሊሰጠን ያለው ዝግጁነት ልናስበውና ልንገምተው ከምንችለው ሁሉ በላይ እንደ ሆነ በሚያምን እምነት ጸሎት ሁሉ ይቅረብ። አሜን።

ማስታወሻ።

«በሰማያት ያለው አባታችሁ»። ወዮ! ይህን የምንናገረው እንደ አክብሮት መግለጫ ብቻ ነው። ከምድራዊ ሕይወት የተዋሰ ምሳሌ እንደ ሆነ፣ ለእግዚአብሔርም ሊነገር የሚችለው በደካማና ጥልቀት በሌለው ትርጉም ብቻ እንደ ሆነ እናስበዋለን። እግዚአብሔርን እንደ ራሳችን ርኅሩኅና አዛኝ አባት አድርገን ለመቀበል እንፈራለን። እርሱ መምህር ነው፣ ወይም ከዚያም ይልቅ የራቀና ስለ እኛ ያነሰ የሚያውቅ ነው፤ ከትምህርታችን በቀር ስለ እኛ ምንም የማያውቅ ተቈጣጣሪ ነው። ዓይኖቹ በተማሪው ላይ ሳይሆኑ በመጽሐፉ ላይ ናቸው፤ ሁሉም እኩል መመዘኛውን ማሟላት አለባቸው።

አሁንም፣ አንተ ፈሪ የእግዚአብሔር ልጅ፣ የልብህን ጆሮዎች ክፈት፤ ይህ ቃል ወደ ነፍስህ ውስጣዊ ጥልቅ ስፍራዎች ጠልቆ ይግባ። የቅድስና መነሻው እዚህ ነው፤ በሰማዩ አባታችን ፍቅር፣ ትዕግሥትና ርኅራኄ ውስጥ። እግዚአብሔር መልካም እንዲያስብልን ቅድስናን በትምህርት ቤት እንዳለ ከባድ ትምህርት መማር የለብንም፤ አብ እየረዳን በቤት ውስጥ ልንማረው ይገባናል። እግዚአብሔር የሚወድህ ብልህ ስለ ሆንህ አይደለም፣ መልካም ስለ ሆንህም አይደለም፤ ነገር ግን እርሱ አባትህ ስለ ሆነ ነው። የክርስቶስ መስቀል እግዚአብሔር እንዲወደን አያደርገውም፤ ነገር ግን ለእኛ ያለው የፍቅሩ ውጤትና መለኪያ ነው። ልጆቹን ሁሉ ይወዳል፤ ከልጆቹ እጅግ ቀልጣፋ ያልሆነውን፣ እጅግ ዘገምተኛውን፣ እጅግ የከፋውን እንኳ። ፍቅሩ ከሁሉ ነገር በስተጀርባ አለ፤ እኛም ወደዚያ ፍቅር ለማደግ ሳይሆን ከእርሱ ተነሥተን ለማደግ፣ በእርሱ ላይ እንደ ሃይማኖታዊ ሕይወታችን ጽኑ መሠረት ልንቆም ይገባናል። ከዚያ መጀመር አለብን፤ አለዚያ ጅማሬያችን ከንቱ ይሆናል። ይህን አጥብቀህ ያዝ። ለማንኛውም ተስፋ፣ ለማንኛውም ብርታት፣ ለማንኛውም መተማመን ከራሳችን ወጥተን መሄድ አለብን። እንግዲህ ከዚህ ስንጀምር — በሰማያት ያለው አባታችሁ — ምን ዓይነት ተስፋ፣ ምን ዓይነት ብርታት፣ ምን ዓይነት መተማመን የእኛ ሊሆን ይችላል!

በእነዚህ ቃላት ውስጥ ወዳለው ርኅራኄና ረድኤት ዘልቀን መግባትና በእርሱ ላይ ማረፍ ያስፈልገናል — አባትህ። ከዚህ አስደናቂ እውነት አንዳች ነገር እስኪሰማን ድረስ ለራስህ ደጋግመህ ተናገራቸው። ትርጉሙ ይህ ነው፦ እጅግ በቀረበውና እጅግ ርኅሩኅ በሆነው ግንኙነት ከእግዚአብሔር ጋር ተሳስሬአለሁ፤ ሌላ ምንም ሊሰጠኝ የማይችለውን ፍቅሩን፣ ኃይሉንና በረከቱን የማግኘት መብት አለኝ። ኦ፣ የምንቀርብበት ድፍረት! ኦ፣ ለመለመን መብት ያለን ታላላቅ ነገሮች! አባትህ። ወሰን የሌለው ፍቅሩ፣ ትዕግሥቱና ጥበቡ ሁሉ እኔን ለመርዳት ወደ እኔ ዝቅ ይላል ማለት ነው። በዚህ ግንኙነት ውስጥ የቅድስና ዕድል ብቻ አይደለም ያለው፤ ከዚያ እጅግ የሚበልጥ ወሰን የሌለው ነገር አለ።

የምንጀምረው እዚህ ነው፣ በአባታችን ታጋሽ ፍቅር ውስጥ። እርሱ ለየብቻችን፣ በልዩ ባሕርያችን ሁሉ፣ በድካማችንና በችግራችን ሁሉ እንዴት እንደሚያውቀን አስብ። መምህሩ በውጤቱ ይፈርዳል፤ አባታችን ግን በጥረቱ ይፈርዳል። ውድቀት ሁልጊዜ በደል ማለት አይደለም። ነገሮች ምን ያህል ዋጋ እንደሚያስከፍሉ ያውቃል፤ ሌሎች በሚለኩበት ስፍራ እርሱ ይመዝናቸዋል። አባትህ! ለሌሎች ምንም ያህል ዝርክርክና ትርጉም የሌላቸው ቢመስሉ፣ ፍቅሩ ለታናናሾቹ ደካማ ጅማሬዎች ምን ያህል ትልቅ ዋጋ እንደሚሰጥ አስብ። ይህ ሁሉና ከዚህም እጅግ የሚበልጥ በዚህ የተባረከ ግንኙነት ውስጥ አለ። ሁሉንም የራስህ አድርገህ ለመውሰድ አትፍራ።

ከማርክ ጋይ ፒርስ ስለ ቅድስና አሳቦች የተወሰደ። የእግዚአብሔርን አባትነት ማወቅ የቅድስና መነሻ እንደ ሆነ እንዲህ ውብ ሆኖ የተነገረው ስለ ጸሎትም ያንኑ ያህል እውነት ነው።