የጸሎት ዋና ዓላማ

«እኔ ወደ አብ እሄዳለሁና፤ አብም ስለ ወልድ እንዲከበር በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ አደርገዋለሁ።»—ዮሐንስ 14:13።

አብም ስለ ወልድ እንዲከበር፦ በክብር ዙፋኑ ላይ ያለው ኢየሱስ በስሙ የምንለምነውን ሁሉ የሚያደርገው ለዚህ ዓላማ ነው። የሚሰጠው የጸሎት መልስ ሁሉ ይህን ግቡ ያደርጋል፤ ይህ ግብ የሚገኝበት ተስፋ በሌለ ጊዜ አይመልስም። ስለዚህ ይህ ለኢየሱስ እንደ ሆነ ለእኛም በልመናችን ውስጥ ዋናው ነገር መሆን እንዳለበት ግልጽ ነው፤ የአብ ክብር የጸሎታችን ግብና ፍጻሜ፣ ነፍሱና ሕይወቱ መሆን አለበት።

ኢየሱስ በምድር ላይ በነበረ ጊዜ እንዲሁ ነበር። «የራሴን ክብር አልፈልግም፤ የላከኝን ክብር እፈልጋለሁ»፤ በእንደዚህ ያሉ ቃላት የሕይወቱን ዋና ቃና እናገኛለን። በሊቀ ካህናት ጸሎቱ የመጀመሪያ ቃላት ይህንኑ ይገልጻል፦ አባት ሆይ! ልጅህን አክብር፣ ልጅህ ደግሞ ያከብርህ ዘንድ። «በምድር አከበርሁህ፤ … አንተ በራስህ ዘንድ አክብረኝ።» ከአብ ጋር ወደ ነበረው ክብር እንዲወሰድ የሚለምንበት መሠረት ድርብ ነው፦ በምድር አክብሮታል፤ በሰማይም ገና ያከብረዋል። የሚለምነው አብን ይበልጥ እንዲያከብር እንዲያስችለው ብቻ ነው። በዚህ ነጥብ ከኢየሱስ ጋር በስሜት ስንተባበርና በጸሎታችንም የአብን ክብር ዋና ዓላማችን በማድረግ እርሱን ደስ ስናሰኘው፣ ጸሎታችን መልስ ሳያገኝ ሊቀር አይችልም። የተወደደው ልጅ አብን እንደሚያከብር ከዚህ፣ ማለትም የምንለምነውን ከማድረጉ ይበልጥ አጥብቆ የተናገረለት ነገር የለም፤ ስለዚህ ይህን ዓላማ የሚያስገኝበትን አንድም አጋጣሚ አያሳልፍም። ዓላማውን ዓላማችን እናድርግ፤ የአብ ክብር በእኛ መለመንና በእርሱ ማድረግ መካከል ማያያዣ ይሁን፤ እንዲህ ያለው ጸሎት ማሸነፉ አይቀርም።

ይህ የኢየሱስ ቃል በእርግጥ ሁለት አፍ እንዳለው የተሳለ ሰይፍ ሆኖ ይመጣል፤ ነፍስንና መንፈስንም እስኪለይ ድረስ ይወጋል፥ የልብንም ስሜትና አሳብ ይመረምራል። ኢየሱስ በምድር ላይ በጸሎቱ፣ በሰማይ በምልጃው፣ ከዚያም ሆኖ ለጸሎታችን መልስ እንደሚሰጥ በሰጠው ተስፋ፣ ይህን የመጀመሪያ ዓላማው ያደርገዋል—የአባቱን ክብር። ለእኛስ እንዲሁ ነውን? ወይስ በአብዛኛው እንድንጸልይ የሚገፋፉን ከሁሉ የበረቱ ምክንያቶች የራስ ጥቅምና የራስ ፈቃድ አይደሉምን? ወይም ደግሞ ይህ እንደዚያ መሆኑን ማየት ባንችል እንኳ፣ ጸሎታችንን የሚያነቃቃው ለአብ ክብር ያለ ግልጽና የታወቀ ናፍቆት አለመሆኑን ልናምን አይገባንምን? ቢሆንም እንዲህ ሊሆን ይገባዋል።

አማኙ አንዳንድ ጊዜ ይህን አይመኝም ማለት አይደለም። ነገር ግን እጅግ ጥቂት ስለ ደረሰበት ማዘን አለበት። የውድቀቱንም ምክንያት ያውቃል። ይህም በዕለት ሕይወቱ መንፈስና በጸሎት ሰዓቱ መንፈስ መካከል ያለው ልዩነት እጅግ ሰፊ ስለ ነበረ ነው። ለአብ ክብር ያለው ምኞት ለመጸለይ ራሳችንን ስናዘጋጅ ቀስቅሰን ለጌታችን የምናቀርበው ነገር እንዳልሆነ ማየት እንጀምራለን። አይደለም! ሕይወት ሁሉ በሁሉም ክፍሉ ለእግዚአብሔር ክብር ሲሰጥ ብቻ ነው በእውነት ለክብሩ ልንጸልይ የምንችለው። «ሁሉን ለእግዚአብሔር ክብር አድርጉት»፣ ደግሞም «ሁሉን ለእግዚአብሔር ክብር ለምኑት»—እነዚህ መንታ ትእዛዛት የማይነጣጠሉ ናቸው፤ ለመጀመሪያው መታዘዝ ለሁለተኛው የሚያስፈልገው ጸጋ ምሥጢር ነው። ለእግዚአብሔር ክብር የሚኖር ሕይወት ኢየሱስ «አብም ስለ ወልድ እንዲከበር» ሊመልሳቸው ለሚችላቸው ጸሎቶች ቅድመ ሁኔታ ነው።

ከሚያሸንፍ ጸሎት ጋር በተያያዘ ያለው ይህ ጥያቄ—ለእግዚአብሔር ክብር ይሆን ዘንድ—ትክክለኛና ተፈጥሯዊ ከመሆን ያለፈ አይደለም። ከጌታ በቀር የከበረ የለም፤ ከእርሱ ክብርና እርሱ በፍጥረቱ ላይ ከሚያኖረው በቀር ሌላ ክብር የለም። ፍጥረት የሚኖረው ክብሩን ለመግለጥ ነው፤ ለክብሩ ያልሆነ ሁሉ ኃጢአት፣ ጨለማና ሞት ነው፤ ፍጥረታት ክብርን ሊያገኙ የሚችሉት እግዚአብሔርን በማክበር ብቻ ነው። የሰው ልጅ ያደረገው፣ ማለትም አብን ለማክበር ራሱን፣ ሕይወቱን ሁሉ፣ ሙሉ በሙሉ መስጠቱ፣ የተቤዠ ሰው ሁሉ ቀላል ግዴታ ከመሆን ያለፈ አይደለም። የክርስቶስ ዋጋም የእርሱም ይሆናል። ራሱን ፈጽሞ ለአብ ክብር ስለ ሰጠ፣ አብ መንግሥቱን በእጁ በመስጠት፣ የሚወደውን የመለመንና እንደ አማላጅም ጸሎታችንን የመመለስ ኃይል በመስጠት የክብርና የምስጋና ዘውድ ጫነለት። እኛም በዚህ ከክርስቶስ ጋር አንድ በሆንን መጠን፣ ጸሎታችንም ለእግዚአብሔር ክብር ፈጽሞ የተሰጠ ሕይወት ክፍል በሆነ መጠን፣ አዳኙ «በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ አደርገዋለሁ» የሚለውን ተስፋ በመፈጸም አብን ለእኛ ሊያከብር ይችላል።

የእግዚአብሔር ክብር ብቸኛ ግባችን ወደ ሆነበት እንዲህ ወዳለው ሕይወት በራሳችን በማንኛውም ጥረት ልንደርስ አንችልም። እንዲህ ያለው ሕይወት የሚታየው በሰው በክርስቶስ ኢየሱስ ብቻ ነው፤ ለእኛም የሚገኘው በእርሱ ነው። አዎን፣ እግዚአብሔር ይባረክ! ሕይወቱ ሕይወታችን ነው፤ እርሱ ስለ እኛ ራሱን ሰጠ፤ አሁን እርሱ ራሱ ሕይወታችን ነው። የእግዚአብሔርን ስፍራ የሚቀማውን የራስ ማንነት፣ ራስን መፈለግንና በራስ መታመንን ማወቅ፣ መናዘዝና መካድ አስፈላጊ ነው፤ ሆኖም በራሳችን ኃይል ልንፈጽመው የማንችለው ነው። በምድር ላይ አብን ያከበረውና በእኛ ውስጥ ከዚያ ሆኖ ያከብረው ዘንድ አሁን ከእርሱ ጋር የከበረው የጌታችን የኢየሱስ በልብ ውስጥ መግባቱና መኖሩ፣ መገኘቱና መግዛቱ ነው፤—ራስን ማክበርን ሁሉ አውጥቶ በምትኩ እግዚአብሔርን የሚያከብረውን የራሱን ሕይወትና መንፈስ ሊሰጠን የሚችለው ገብቶ የሚኖረው ኢየሱስ ራሱ ነው። ጸሎታችንን በመስማት አብን ለማክበር የሚናፍቀው ኢየሱስ ለእግዚአብሔር ክብር መኖርንና መጸለይን ያስተምረናል።

ታዲያ ሰነፉን ልባችንን ይህን በእኛ ውስጥ እንዲሠራ ለጌታችን ራሱን እንዲሰጥ ሊገፋፋው የሚችል ምን ምክንያት፣ ምን ኃይል አለ? አብ ምን ያህል የከበረ እንደ ሆነ፣ ክብርም ለእርሱ ብቻ እንዴት እንደሚገባው ከማየት የበለጠ ምንም እንደማያስፈልግ የታመነ ነው። እምነታችን በሚሰግድ አምልኮ በፊቱ መስገድን፣ መንግሥትንና ኃይልን ክብርንም ለእርሱ ብቻ መስጠትን፣ ለዘላለም ብሩክና ለዘላለም አፍቃሪ እንደ መሆኑ በብርሃኑ ለመኖር ራሳችንን መስጠትን ይማር። በእርግጥ «ክብር ለእርሱ ብቻ ይሁን» ለማለት እንነሣሣለን። ከእግዚአብሔር ክብር በቀር ሌላን ለማየትም ሆነ ለመፈለግ እምቢ ለሚል ሕይወት በአዲስ የናፍቆት ጥልቀት ወደ ጌታችን ወደ ኢየሱስ እንመለከታለን። መልስ ሊያገኝ የሚችል ጸሎት እጅግ ጥቂት ሲሆን አብ አይከብርም። ጸሎታችን መልስ ሊያገኝ በሚችል መንገድ መኖርና መጸለይ ለእግዚአብሔር ክብር የሚደረግ ግዴታ ነው። ስለ እግዚአብሔር ክብር ብለን በሚገባ መጸለይን እንማር።

ብዙ ጊዜ ስለ ልጅ ወይም ስለ ወዳጅ፣ ስለ አንድ ሥራ ወይም ስለ አንድ ክበብ ልባዊ ጸሎት ሲቀርብ፣ የደስታችን ወይም የምቾታችን ሐሳብ ለእግዚአብሔር ክብር ካለን ናፍቆት እጅግ በርትቶ መገኘቱ ምንኛ የሚያዋርድ ሐሳብ ነው! መልስ ያላገኙ ብዙ ጸሎቶች መኖራቸው አያስደንቅም፤ ምሥጢሩ እዚህ አለ። ያ ክብር ዓላማችን ባልነበረ ጊዜ እግዚአብሔር አይከብርም ነበር። የእምነትን ጸሎት ሊጸልይ የሚወድ አብ በሁሉ ነገር በእርሱ ይከብር ዘንድ ቃል በቃል ለመኖር ራሱን መስጠት ይኖርበታል። ይህ ግቡ መሆን አለበት፤ ያለዚህ የእምነት ጸሎት ሊኖር አይችልም። ኢየሱስ፦ «እናንተ እርስ በርሳችሁ ክብር የምትቀባበሉ ከአንዱም ከእግዚአብሔር ያለውን ክብር የማትፈልጉ፥ እንዴት ልታምኑ ትችላላችሁ?» ብሏል። በሰዎች ዘንድ የራሳችንን ክብር መፈለግ ሁሉ እምነትን የማይቻል ያደርጋል፤ በነፍስ ውስጥ እምነት የሆነውን ያን ለመለኮታዊው ነገር ያለውን መንፈሳዊ ትብነት የሚያነቃው የራሱን ክብር የሚተውና የእግዚአብሔርን ክብር ብቻ የሚፈልግ ጥልቅና ብርቱ ራስን መሠዋት ነው። ክብሩን ለመፈለግ ራስን ለእግዚአብሔር መስጠትና እኛን በመስማቱ ክብሩን እንደሚገልጥ መጠበቅ ከአንድ ሥር የወጡ ናቸው፤ የእግዚአብሔርን ክብር የሚፈልግ ለጸሎቱ በሚሰጠው መልስ ያየዋል፤ የሚያየውም እርሱ ብቻ ነው።

እንግዲህ ደግመን እንጠይቃለን፤ ወደዚህ እንዴት እንደርሳለን? በመናዘዝ እንጀምር። የእግዚአብሔር ክብር ሁሉን የሚውጥ ፍቅራችን የሆነው ምንኛ ጥቂት ነው! ሕይወታችንና ጸሎታችን በእርሱ የተሞሉት ምንኛ ጥቂት ነው! በወልድ ምሳሌ፣ ከእርሱም ጋር በመስማማት—ለእግዚአብሔርና ለክብሩ ብቻ—የኖርነው ምንኛ ጥቂት ነው! መንፈስ ቅዱስ ይህን እስኪገልጥልንና በዚህ ምን ያህል እንደ ጎደለን እስክናይ ድረስ ጊዜ እንውሰድ። ኃጢአትን በእውነት ማወቅና መናዘዝ ወደ ነጻነት የሚያደርስ እርግጠኛ መንገድ ነው።

ከዚያም ወደ ኢየሱስ እንመልከት። እግዚአብሔርን በምን ዓይነት ሞት ልናከብር እንደምንችል በእርሱ ማየት እንችላለን። በሞቱ አከበረው፤ በሞት በኩል ከእርሱ ጋር ከበረ። እግዚአብሔርን ልናከብረው የምንችለው በመሞት፣ ለራሳችን ሞተን ለእግዚአብሔር በመኖር ነው። ይህም—ለራስ ይህ ሞት፣ ለእግዚአብሔር ክብር ይህ ሕይወት—ኢየሱስ የሚሰጠውና ስለዚህ በእርሱ በሚታመን በእያንዳንዱ ውስጥ የሚኖረው ነው። ከእነዚህ ያላነሰ—እንደ ክርስቶስ ለአብ ክብር ብቻ ለመኖር ያለ ምኞትና ውሳኔ፣ ይህን በእኛ ውስጥ የሚሠራውን እርሱን ከሕይወቱና ከኃይሉ ጋር መቀበል፣ ክርስቶስ በእኛ ስለሚኖር ለእግዚአብሔር ክብር ልንኖር እንደምንችል ያለ የደስታ እርግጠኝነት፤—ይህ የዕለት ሕይወታችን መንፈስ ይሁን። እንዲህ ለመኖራችን ኢየሱስ ዋስ ሆኖ ቆሟል፤ መንፈስ ቅዱስ ተሰጥቷል፤ እኛ ብቻ ብንታመንና ብንፈቅድለት ይህን የራሳችን ተሞክሮ ለማድረግ ይጠብቃል። ኦ፣ ባለማመን ወደ ኋላ አንበል፤ ይልቁንም በሙሉ መተማመን—ሁሉ ለእግዚአብሔር ክብር!—የሚለውን መፈክራችን እናድርግ። አብ ፈቃደኝነቱን ይቀበላል፤ መሥዋዕቱም ደስ የሚያሰኝ ነው፤ መንፈስ ቅዱስም ለእግዚአብሔርና ለክብሩ እየኖርን መሆኑን በሚያሳውቅ ንቃት በውስጣችን ያትመናል።

ከዚያም በጸሎታችን ምንኛ ጸጥ ያለ ሰላምና ኃይል ይሆናል! የምንለምነውን እንደሚያደርግ ተስፋ ሲሰጠን «አብም ስለ ወልድ እንዲከበር» ከሚለን ከእርሱ ጋር በጸጋው ፍጹም ስምምነት ውስጥ መሆናችንን እናውቃለንና። ሁለንተናችን በቃሉና በመንፈሱ መነሣሣት አውቆ ሲሰጥ፣ ምኞቶቻችን ከእንግዲህ የእኛ ሳይሆኑ የእርሱ ይሆናሉ፤ ዋና ፍጻሜያቸውም የእግዚአብሔር ክብር ይሆናል። እየጨመረ በሚሄድ ነጻነት በጸሎት፦ አባት ሆይ! የምንለምነው ለክብርህ ብቻ እንደ ሆነ አንተ ታውቃለህ ማለት እንችላለን። የጸሎት መልስ ቅድመ ሁኔታም ልንወጣው እንደማንችል ተራራ ከመሆን ይልቅ፣ እንደምንሰማ ይበልጥ መተማመንን ይሰጠናል፤ ጸሎት አብን ከማክበሩ የበለጠ ውበትም ብፅዕናም እንደሌለው አይተናልና። ውዱ የጸሎት መብትም እጥፍ ውድ ይሆናል፤ የተወደደው ልጅ ካቀረበው ድንቅ ሽርክና ጋር ፍጹም በሆነ ስምምነት ውስጥ ያገባናልና፦ «እናንተ ትለምናላችሁ፣ እኔም አደርጋለሁ፤ አብም ስለ ወልድ እንዲከበር።»

«ጌታ ሆይ፥ እንጸልይ ዘንድ አስተምረን።»

ብሩክ ጌታ ኢየሱስ ሆይ! እንደ ገና ወደ አንተ እመጣለሁ። የምትሰጠኝ ትምህርት ሁሉ በሚገባ መጸለይን ምን ያህል ጥቂት እንደማውቅ ይበልጥ በጥልቅ ያሳምነኛል። ነገር ግን እያንዳንዱ ትምህርት ልታስተምረኝ እንደ ሆንህ፣ ጸሎት ምን መሆን እንዳለበት ማወቅን ብቻ ሳይሆን በእርግጥ እንደሚገባኝ መጸለይን እያስተማርኸኝ እንደ ሆነ በተስፋ ይሞላኛል። ጌታዬ ሆይ! አብ እንዲከበር ብቻ የጸለይህና ጸሎትን የምትሰማ ታላቁ አማላጅ ሆይ፣ እኔም ለእግዚአብሔር ክብር መኖርንና መጸለይን እንድታስተምረኝ በድፍረት ወደ አንተ እመለከታለሁ።

አዳኝ ሆይ! ለዚህ ዓላማ ራሴን እንደ ገና ለአንተ እሰጣለሁ። ምንም መሆን አልፈልግም። የራስ ማንነቴን ቀድሞውንም ከአንተ ጋር እንደ ተሰቀለ አድርጌ ለሞት አሳልፌ ሰጥቻለሁ። በመንፈስ አሠራሩ ተገድሏል፣ ሞቷልም፤ ሕይወትህና ለአብ ያለህ ፍቅር እኔን እየያዙኝ ነው። በየቀኑ፣ በየሰዓቱ፣ በእያንዳንዱ ጸሎት የአብ ክብር ለእኔ ሁሉ ነገር እንዲሆን የሚል አዲስ ናፍቆት ነፍሴን መሙላት ይጀምራል። ጌታዬ ሆይ! ይህን ለመማር በትምህርት ቤትህ ውስጥ ነኝ፤ አንተ አስተምረኝ።

ደግሞም አንተ የክብር አምላክ፣ የክብር አባት፣ አምላኬና አባቴ ሆይ፣ ክብርህ ብቻ በእውነት ሊኖሩለት የሚገባ መሆኑን ያየውን የልጅህን ምኞት ተቀበል። አቤቱ! ክብርህን አሳየኝ። ይጋርደኝ። የልቤን መቅደስ ይሙላ። በክርስቶስ እንደ ተገለጠ በውስጡ ልኑር። ልጅህ የአባቱን ክብር በመፈለግ የራሱን ክብር እንዲያገኝ የሆነውን የራስህን በጎ ፈቃድ አንተ ራስህ በእኔ ፈጽም። አሜን።

በዚህ መጽሐፍ መጨረሻ ላይ ስለ ጆርጅ ሙለር በቀረበው ማስታወሻ፣ የእግዚአብሔርን ክብር የመጀመሪያ ዓላማው እንዲያደርግ እንዴት እንደ ተመራ ተመልከት።