የመከራው፣ የተባረከው ቀን

«እናንተ ክፉ ነገርን አሰባችሁብኝ፤ እግዚአብሔር ግን ዛሬ እንደ ሆነው የብዙ ሕዝብን ነፍስ ያድን ዘንድ ለመልካም አሰበው።» — ዘፍጥረት 50:20

በ1821 በኦሶጉን ብሩህ ማለዳ ነበር። ኦሶጉን ዛሬ ደቡብ ምዕራብ ናይጄሪያ በሚባለው አካባቢ የምትገኝ፣ ወደ አሥራ ሁለት ሺህ ሰዎች የሚኖሩባት የዮሩባ ከተማ ነበረች። ዕድሜው አሥራ ሦስት ዓመት ገደማ የሚሆን አጃዪ የሚባል ልጅ ቤተሰቡ ቁርስ ሲያሰናዱ ቤት ነበር። ከጠዋቱ 3 ሰዓት ገደማ አንድ ወሬ በከተማዋ ተሰራጨ፦ ጠላት እየመጣ ነው።

የዮሩባ አገር እየፈራረሰ ነበር። የጥንቱ ግዛቱ እየተከፋፈለ ነበር፤ የታጠቁ ቡድኖችም ከከተማ ወደ ከተማ እየተዘዋወሩ ሰዎችን እየያዙ በባሕር ዳርቻ ላሉ የፖርቱጋልና የስፔን ባሪያ ገዢዎች ይሸጡ ነበር። የምትወድቅ እያንዳንዷ ከተማ ተጨማሪ ምርኮኞች ማለት ነበረች፤ እያንዳንዱ ሽያጭ ደግሞ ለሚቀጥለው ወረራ ተጨማሪ ጠመንጃ ማለት ነበር። በኦሶጉን ያለ ማንም ሰው ለመሸሽ ከመድረሱ በፊት ወራሪዎቹ ከተማዋን ከብበዋት ነበር። ከሦስት ወይም ከአራት ሰዓት ውጊያ በኋላ ሰብረው ገቡ።

አጃዪ ከዚያ በኋላ የሆነውን ከብዙ ዓመታት በኋላ ጽፎታል፤ ይህም ስለ ባሪያ ወረራ ከተጻፉት የዓይን ምስክሮች ዘገባዎች ሁሉ እጅግ ሕያው ከሆኑት አንዱ ነው። እናቶች ሕፃናትን በጀርባቸው አዝለው፣ ልጆችም ክንዳቸው ላይ ተንጠልጥለው በእሾኽ ቁጥቋጦዎች መካከል ሮጡ፤ ሸክማቸውን ጣሉ፤ ከዚያም ልጆቻቸውን ሁሉ ማዳን እንደማይችሉ ተረዱ። አጃዪ ቀስትና አምስት ፍላጻዎች ነበሩት። ቀስቱን ገና ሳይጠቀምበት በእሾኹ መካከል ጣለው። አባቱን ለመጨረሻ ጊዜ ያየው አባቱ ከውጊያው መጥቶ እንዲሸሹ በነገራቸው ጊዜ ነበር። ወራሪዎቹ በእያንዳንዱ ምርኮኛ አንገት ላይ የገመድ ሸምቀቆ አጥልቀው «እንደ ተሳሰሩ ፍየሎች» እየነዱ ወሰዷቸው። አጃዪ፣ እናቱ፣ ሁለቱ እኅቶቹ — አንደኛዋ ሕፃን ነበረች — እና አንድ የአጎቱ ልጅ በምትቃጠለው ከተማ መካከል እየተነዱ ወጡ። አያቱን በሕዝቡ መካከል ለጥቂት ደቂቃዎች አያት፤ ከዚያ በኋላ ዳግመኛ አላያትም።

ከአሥራ ስድስት ዓመት በኋላ፣ አሁን ክርስቲያንና የትምህርት ቤት መምህር ሆኖ፣ ስለዚያ ቀን ለመጻፍ ተቀመጠ። ያንን ቀን እንዲህ ብሎ ጠራው፦ «ያ የመከራ ቀን፣ ሆኖም በሌሎች ረገድ የተባረከ ቀን ብዬ እንድጠራው አሁን የተማርሁት፣ በሕይወቴ ፈጽሞ የማልረሳው ቀን።» የመከራ ቀን ነበር፤ ከቤተሰቡ በግፍ ተነጥሎአልና። የተባረከ ቀን ነበር፤ ወደ ክርስቶስ የሚያደርሰው ጉዞ የመጀመሪያው እርምጃ ነበርና።

ይህን በጥንቃቄ አንብበው፤ በቀላሉ በተሳሳተ መንገድ ሊረዳ ይችላልና። ክራውዘር ባርነት መልካም ነው ብሎ ፈጽሞ አልተናገረም። ያጣው ነገር ዋጋ የለውም ብሎም ፈጽሞ አልተናገረም። ደብዳቤውን የደመደመው ያ ቀን «ከዚህ አንጻር ሲታይ» የተባረከ ነው በማለት ነበር፤ «ምንም እንኳ በዚያ ቀን አባቴን፣ እናቴን፣ እኅቶቼንና ሌሎች ዘመዶቼን ሁሉ በማጣቴ በእርግጥ የመከራ ቀን መሆኑ ባይቀርም።» የዚያን ዓረፍተ ነገር ሁለቱንም ግማሾች በቀረው ሕይወቱ ሁሉ አጥብቆ ያዘ።

ዮሴፍ በዘፍጥረት የተናገረው ልክ እንደዚሁ ነው። ወንድሞቹ ለባሪያ ነጋዴዎች ሸጡት። ከዓመታት በኋላ፣ ይበቀለናል ብለው በፍርሃት በተዋጡ ጊዜ፣ ሁሉም ነገር ደኅና ነበር አላላቸውም። «እናንተ ክፉ ነገርን አሰባችሁብኝ» አለ። ክፉ ነበር። ከዚያም «እግዚአብሔር ግን ... ለመልካም አሰበው» አለ። እግዚአብሔር በክፉው ውስጥ፣ በዚያን ጊዜ ማንም ሊያየው ለማይችለው ዓላማ ይሠራ ነበር።

ምናልባት በአንተ ላይ በቀላሉ ስሕተት የሆነ ነገር ደርሶብህ ይሆናል፦ ማጣት፣ ግፍ፣ ወይም አንድ ሰው ያደረሰብህ በደል። ክርስቲያኖች አንዳንድ ጊዜ «ሁሉም ነገር በምክንያት ነው የሚሆነው» ብለው ለሰዎች ለመናገር ይቸኩላሉ፤ ምክንያቱ ስሕተቱን ትክክል የሚያደርገው ይመስል። ክራውዘርና ዮሴፍ ከዚያ የበለጠ ሐቀኞች ናቸው። የመከራ ነው ብለህ መጥራት ተፈቅዶልሃል። እግዚአብሔር በዚያ ነገር ላይ ሥራውን ገና አልጨረሰም ብለህ ተስፋ ማድረግም ተፈቅዶልሃል።

በዚህ ሳምንት የምታደርገው አንድ ነገር፦ በአንተ ላይ የደረሰውን እጅግ ከባድ ነገር አስብ። ስለ እርሱ ሁለት ዓረፍተ ነገሮችን ጻፍ፤ የመጀመሪያውን «የመከራ ነበር፤ ምክንያቱም …» ብለህ፣ ሁለተኛውን ደግሞ «እግዚአብሔር አሁንም …» ብለህ ጀምር። ሁለተኛውን በግድ አትጻፈው። ገና መጨረስ ካልቻልህ ባዶውን ተወውና ይህን መጽሐፍ ስትጨርስ ተመልሰህ ተመልከተው።