ደኅና እደሪ

«በሰላም እተኛለሁ፥ አንቀላፋማለሁ፤ አቤቱ፥ አንተ ብቻህን በደኅና እንድኖር ታደርገኛለህና።» — ከመዝሙር 4

ምሽት ላይ የሳሙኤል ልጆች በዙሪያው ተቀምጠው ታሪኮቹን መስማት ይወዱ ነበር። ከሁሉ የሚወዱት ስለ መጀመሪያ ጫማው የሚናገረውን ታሪክ ነበር። ተማሪ በነበረበት ጊዜ ከባድ የወታደር ቦት ጫማ ተሰጠው፤ እርሱ ግን ከዚያ በፊት ጫማ አድርጎ አያውቅም ነበር! አንድ እርምጃ እንኳ መራመድ አልቻለም። ስለዚህ ግድግዳውን ይዞ፣ መልቀቅ እስኪችል ድረስ በክፍሉ ውስጥ ዙሪያውን ደጋግሞ ተራመደ። ለወራትም ጫማውን ተሸክሞ ወደ ቤተ ክርስቲያን ይሄድና በበሩ ላይ ብቻ ያደርገው ነበር። ታሪኩን ሲናገር እየተወነ ያሳያቸው ነበር፤ ልጆቹም ያጨበጭቡና ይጮኹ ነበር።

ሳሙኤል ባረጀ ጊዜ አሳዛኝ ነገሮች ደረሱ። በ1880 የሚወዳት ሚስቱ አሳኖ ሞተች። ከዚያም አንዳንድ ወጣት ሚስዮናውያን ከእንግሊዝ ወደ ኒጀር መጡ። አፍሪካውያን አገልጋዮችን አላመኗቸውም፤ አረጋዊውን ጳጳስ ሳይሰሙም ከእነርሱ የአንዳንዶቹን ሥራ ወሰዱባቸው፤ ከእነዚህም መካከል የሳሙኤል የገዛ ልጁ ነበረ። ይህ ፍትሕ አልነበረም፤ ሳሙኤልንም በጣም አሳዘነው። ከብዙ ዓመታት በኋላ የእንግሊዝ ቤተ ክርስቲያን «ይህ ስሕተት ነበር» አለች። ሳሙኤል ግን አልጮኸም፤ አጸፋም አልመለሰም። መውደዱንና ማገልገሉን ቀጠለ።

በ1891 ታመመና በሌጎስ ወደምትኖረው ወደ ልጁ ወደ አቢጌል ቤት ሄዶ ተቀመጠ። በዓመቱ የመጨረሻ ሌሊት፣ እኩለ ሌሊት ላይ፣ አቢጌል ብርድ ልብሱን አለበሰችውና «ደኅና እደር፣ አባቴ» አለችው። እርሱም «ደኅና እደሪ» ብሎ መለሰላት። ጥቂት ቆይቶ ከኢየሱስ ጋር ለመሆን ወደ ቤቱ ሄደ።

በባርነት ተሸጦ የነበረው ልጅ የኢየሱስን የምሥራች ወደ ሕዝቡ ለማምጣት ረዳ። ዛሬ በናይጄሪያ እጅግ ብዙ ሚሊዮን ክርስቲያኖች አሉ፤ መጽሐፍ ቅዱስንም በዮሩባ፣ በኢግቦና በሌሎች ብዙ ቋንቋዎች ያነባሉ።

ሳሙኤል በደስታ ቀናትም በሐዘን ቀናትም፣ በሕይወቱ ሁሉ በእግዚአብሔር ታመነ። በመጨረሻው ሰዓት እንኳ ከእግዚአብሔር ጋር በደኅና እንዳለ ያውቅ ስለ ነበር በሰላም «ደኅና እደሪ» ማለት ቻለ።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ስለ ሳሙኤል አጃዪ ክራውዘርና በሕይወቱ ስላደረግኸው ነገር ሁሉ አመሰግንሃለሁ። በደስታ ቀናትም በሐዘን ቀናትም በአንተ እንድታመን፣ ሁልጊዜም ከአንተ ጋር በደኅና እንዳለሁ እንዳውቅ እርዳኝ። አሜን።