ቀን 30 — የነፍስ መልሕቅ

«ይህም ተስፋ እንደ ነፍስ መልሕቅ አለን እርሱም እርግጥና ጽኑ የሆነ ወደ መጋረጃውም ውስጥ የገባ ነው።»

— ዕብራውያን 6:19

የአንድ ትልቅ መርከብ መልሕቅ አይተህ ታውቃለህ? በጠንካራ ሰንሰለት ከመርከቡ ጋር የተያያዘ ከባድ የብረት መንጠቆ ነው። መርከበኞቹ ሲጥሉት እስከ ባሕሩ ወለል ድረስ ይሰምጣል፤ ከታች ያለውን መሬትም ቆፍሮ ይይዛል።

መርከቦች መልሕቅ የሚያስፈልጋቸው ለምንድን ነው? መልሕቅ ከሌለ ነፋሱና ሞገዱ መርከቡን ወዲያና ወዲህ ይገፉታል። በማዕበል ጊዜ መልሕቅ የሌለው መርከብ ከዓለቶች ጋር ተጋጭቶ ሊሰባበር ይችላል። ጥሩ መልሕቅ ያለው መርከብ ግን ባለበት ይቆያል። ሞገዶቹ አሁንም ይላጋሉ። ነፋሱም አሁንም ይነፍሳል። መርከቡም አሁንም ወደ ላይና ወደ ታች ይወዛወዛል። ነገር ግን ተንሳፍፎ አይወሰድም።

መጽሐፍ ቅዱስ «እንደ ነፍስ መልሕቅ» የሆነ ነገር አለን ይላል። ምንድን ነው? ተስፋ ነው።

ይህ ተስፋ «ነገ ዝናብ እንደማይዘንብ ተስፋ አደርጋለሁ» ስንል እንደምንለው ዓይነት ተስፋ አይደለም፤ ያ ምኞት ብቻ ነው። የመጽሐፍ ቅዱስ ተስፋ ከዚያ እጅግ የበረታ ነው። እግዚአብሔር ቃል ስለ ገባ፣ ገና ስላልሆነ ነገር እርግጠኛ መሆን ማለት ነው።

መልሕቃችን የተተከለው የት ነው? በዛሬው ጥቅስ ዙሪያ ያሉት ቍጥሮች ይነግሩናል፦ ከእኛ ቀድሞ ወደ እግዚአብሔር ፊት በገባው በኢየሱስ በራሱ ነው። መልሕቃችን የተተከለው በራሳችን ስሜት ውስጥ ወይም ነገሮች ምን ያህል መልካም እየሄዱ እንዳሉ ላይ አይደለም። የተተከለው ሕያው በሆነው፣ ፈጽሞ በማይለወጠውና ፈጽሞ እንደማይተወን ቃል በገባው በኢየሱስ ላይ ነው።

ተስፋችን «እርግጥና ጽኑ» የሆነው ለዚህ ነው። ማዕበሎቹ ነቅለው ሊያላቅቁት አይችሉም፤ ምክንያቱም ማንም ሊያነቃንቀው የማይችለውን አጥብቆ ይዞአል።

ይህን ወር መለስ ብለህ ተመልከት። ማዕበሎች በሁሉም ሰው ላይ እንደሚመጡ ተማርክ። ስትፈራ፣ ስትጨነቅ ወይም ስታዝን ምን ማድረግ እንዳለብህ ተማርክ። ፈተናን እንዴት መጋፈጥ እንዳለብህና ስትወድቅ እንዴት ተመልሰህ መነሣት እንደምትችል ተማርክ። የእግዚአብሔርን ዕቃ ጦር ለበስክ፤ የዳዊትን፣ የዮሴፍን፣ የዳንኤልን፣ የሦስቱን ጓደኞቹንና የአስቴርን ድፍረትም አየህ። ሕይወት ፍትሐዊ ሳይሆን ሲቀርና ደካማ እንደ ሆንህ ሲሰማህም፣ እግዚአብሔር አሁንም እየሠራ እንደ ሆነና ከፍቅሩ ምንም ነገር ሊለይህ እንደማይችል ተማርክ።

ይህ ሁሉ ወደዚህ ይጠቃለላል፦ ተስፋህ መልሕቁን የጣለው በኢየሱስ ላይ ነው። ማዕበሉ ምንም ያህል ቢያይል፣ እርሱ አጽንቶ ይይዝሃል።

አስብበት፦ በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ከሁሉ አብልጦ የረዳህ የትኛው ቀን ነው? ሌላ ጊዜ ማዕበል ሲመጣ አጥብቀህ የምትይዘው የትኛውን ጥቅስ ነው?

ሞክረው፦ በማስታወሻ ደብተርህ ላይ መልሕቅ ሣል። በውስጡም ከዚህ መጽሐፍ ውስጥ ከሁሉ የምትወደውን ጥቅስ ጻፍ። ተስፋ ባስፈለገህ ቍጥር ተመልከተው።

ውድ ኢየሱስ ሆይ፣ ተስፋዬ በአንተ ላይ መልሕቁን ስለ ጣለ አመሰግንሃለሁ። ማዕበሎች ሲመጡ አጽንተህ ያዘኝ። ስፈራ፣ ሳዝን፣ ስፈተን ወይም ስደክም፣ ከእኔ ጋር እንደ ሆንህና ከፍቅርህ ምንም ነገር ሊለየኝ እንደማይችል አስታውሰኝ። መልሕቄን በአንተ ላይ እርግጥና ጽኑ አድርገህ ጠብቀው። በስምህ፣ አሜን።