ቀን 20 — በምስጋና ግባ

«ወደ ደጆቹ በምስጋና፥ ወደ አደባባዮቹም በዝማሬ ግቡ፤ አመስግኑት፥ ስሙንም ባርኩ። እግዚአብሔር ቸር ነውና፥ ምሕረቱም ለዘላለም ነውና፥ እውነቱም ለልጅ ልጅ ነውና።»

— መዝሙር 100:4-5

አንድ ቀን ኢየሱስ ወደ አንዲት መንደር ሲገባ አሥር ሰዎች በሩቅ ቆመው ወደ እርሱ ጮኹ። ለምጽ የሚባል አስከፊ የቆዳ በሽታ ነበረባቸው። ለምጽ ያለባቸው ሰዎች ከሌላው ሰው ሁሉ ተለይተው መኖር ነበረባቸው። ቤተሰቦቻቸውን ማቀፍም ሆነ ወደ ገበያ መሄድ አይችሉም ነበር።

«ኢየሱስ ሆይ፥ አቤቱ፥ ማረን!» እያሉ ጮኹ።

ኢየሱስም ሄደው ራሳቸውን ለካህናት እንዲያሳዩ ነገራቸው፤ ሰዎች ከበሽታቸው በተፈወሱ ጊዜ የሚያደርጉት ይህንኑ ነበር። እነሆም፣ ሲሄዱ ቆዳቸው ነጻ!

አሥሩም ሰዎች ተፈወሱ። የተመለሰው ግን አንዱ ብቻ ነበር። ወደ ኢየሱስ ሮጦ በእግሩ ፊት ወደቀ፤ በታላቅ ድምፅም አመሰገነው። ኢየሱስም «አሥሩ አልነጹምን? ዘጠኙስ ወዴት አሉ?» ብሎ ጠየቀ። (ታሪኩን በሉቃስ 17:11-19 ማንበብ ትችላለህ።)

ዘጠኙ ሰዎች ተአምሩን አገኙ፤ ማመስገንን ግን ረሱ።

እንደ ዘጠኙ መሆን ቀላል ነው። እግዚአብሔር በየቀኑ ብዙ ነገር ይሰጠናል፤ እኛ ግን ብዙ ጊዜ እርሱን ማመስገን እንረሳለን። እርዳታ እንለምናለን፤ እግዚአብሔር ይመልስልናል፤ ከዚያም ወደሚቀጥለው ልመናችን እንሸጋገራለን።

መዝሙር 100 «ወደ ደጆቹ በምስጋና … ግቡ» ይላል። በብሉይ ኪዳን ዘመን የእግዚአብሔር ሕዝብ ለማምለክ ወደ ቤተ መቅደስ ይሄዱ ነበር። በደጆቹም ሲገቡ የምስጋናና የውዳሴ መዝሙሮችን ይዘምሩ ነበር። ወደ እግዚአብሔር ፊት የሚቀርቡት በምስጋና ነበር።

ይህ ለእኛም ጥሩ ልማድ ነው። ስትጸልይ ምንም ነገር ከመለመንህ በፊት መጀመሪያ እግዚአብሔርን በማመስገን ጀምር።

ለመሆኑ እርሱን ለምን እናመሰግነዋለን? መዝሙሩ ይነግረናል፦ «እግዚአብሔር ቸር ነውና፥ ምሕረቱም ለዘላለም ነውና»። መጥፎ ቀን ቢሆንም እንኳ እግዚአብሔር አሁንም ቸር ነው። ፍቅሩ ፈጽሞ አያልቅም። ታማኝነቱ ከትውልድ ወደ ትውልድ ይቀጥላል፤ ከቅድመ ቅድመ አያቶችህ ጀምሮ እስከ አንተ ድረስ።

የሚያመሰግን ልብ ደስተኛ ልብ ነው። እግዚአብሔርን ማመስገንን ስትለማመድ፣ ምን ያህል ብዙ ነገር እንደ ሰጠህ ማስተዋል ትጀምራለህ።

አስብበት፦ ከአሥሩ ሰዎች መካከል ኢየሱስን ለማመስገን የተመለሰው አንዱ ብቻ የሆነው ለምን ይመስልሃል? አንተ የምትመስለው አንዱን ነው ወይስ ዘጠኙን?

ሞክረው፦ ዛሬ እያንዳንዱን ጸሎትህን ቢያንስ በምታመሰግንባቸው ሦስት ነገሮች ጀምር። ከመተኛትህ በፊትም ዛሬ እግዚአብሔርን ያመሰገንክባቸውን ነገሮች ሁሉ ጻፍ።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ አንተ ቸር ነህ፤ ፍቅርህም ለዘላለም ይኖራል። ማመስገንን እንደ ረሱት እንደ ዘጠኙ የሆንኩባቸውን ጊዜያት ይቅር በለኝ። ስለ [አንዳንድ ነገሮችን ጥቀስ] አመሰግንሃለሁ። በምስጋና ወደ አንተ የምመጣ አመስጋኝ ሰው አድርገኝ። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።