ቀን 23 — የኮበለለው ልጅ

«ተነሥቶም ወደ አባቱ መጣ። እርሱም ገና ሩቅ ሳለ አባቱ አየውና አዘነለት፥ ሮጦም አንገቱን አቀፈውና ሳመው።»

— ሉቃስ 15:20

ኢየሱስ የጠፋውን በግ ታሪክ እንደ ጨረሰ ወዲያው ሌላ ታሪክ ነገራቸው፤ ስለ አንድ አባትና ስለ ሁለት ልጆቹ።

ታናሹ ልጅ በቤት መኖር ሰለቸው። ወደ አባቱ ሄዶ «ከገንዘብህ የሚደርሰኝን ክፍል ስጠኝ» አለው። በሌላ አነጋገር፣ የገንዘብህን ድርሻዬን አሁኑኑ እፈልጋለሁ። አንተ እስክትሞት ድረስ መጠበቅ አልፈልግም ማለቱ ነበር። ይህ እጅግ ባለጌና የሚያሳዝን ንግግር ነበር።

አባቱ ግን ገንዘቡን ሰጠው። ልጁም ዕቃውን ሸክፎ ወደ ሩቅ አገር ሄደ፤ በዚያም ገንዘቡን ሁሉ «እያባከነ» በተነው። ግብዣ፣ ጨዋታ፣ ያሰኘውን ሁሉ አደረገ።

ከዚያም ገንዘቡ አለቀ። በዚያው ጊዜ በአገሩ ላይ ጽኑ ራብ ሆነ፤ ምግብም ጠፋ። ልጁ በጣም ከመቸገሩ የተነሣ እሪያዎችን የመመገብ ሥራ ያዘ፤ ከራቡ ብዛትም የእሪያዎቹ ምግብ እንኳ ያጓጓው ነበር።

በመጨረሻም «ወደ ልቡም ተመልሶ» እንዲህ አሰበ፦ የአባቴ ሞያተኞች ብዙ ምግብ አላቸው፤ እኔ ግን እዚህ በራብ እሞታለሁ! ወደ ቤት ሄጄ እንዲህ እለዋለሁ፦ «አባቴ ሆይ፥ በድያለሁ። ልጅህ ልባል አይገባኝም። እንደ አንዱ ሞያተኛህ ብቻ አድርገኝ።»

ስለዚህ ወደ ቤት የሚወስደውን ረጅም መንገድ ጀመረ። የታሪኩ እጅግ አስደናቂው ክፍል ደግሞ ይህ ነው፦ «ገና ሩቅ ሳለ አባቱ አየው»። አባቱ ልጁ ወደ ቤት ይመለስ ይሆናል ብሎ በተስፋ ቀን በቀን መንገዱን ሲመለከት ቆይቶ መሆን አለበት።

አባቱ ባየውም ጊዜ ሮጠ። በዚያ ዘመን ሽማግሌዎች አይሮጡም ነበር። ሩጫ ለክብራቸው የማይመጥን ነገር ነበር። ይህ አባት ግን ግድ አልሰጠውም። ልጁ ንግግሩን እንኳ ሳይጨርስ ወደ እርሱ ሮጦ አንገቱን አቀፈውና ሳመው።

ከዚያም አባቱ ግብዣ አደረገ! ለልጁ ከሁሉ የተሻለ ልብስ፣ ቀለበትና አዲስ ጫማ ሰጠው። «ይህ ልጄ ሞቶ ነበርና ደግሞም ሕያው ሆኖአል፤ ጠፍቶም ነበር ተገኝቶአልም!» አለ።

ኢየሱስ እግዚአብሔር ምን እንደሚመስል እየነገረን ነበር። ምንም ያህል ርቀህ ብትሄድ፣ ምንም ብታደርግ፣ እግዚአብሔር መንገዱን እየተመለከተ ይጠብቅሃል። ወደ እርሱ ስትመለስ፣ ተመልሰህ ለመግባት እንድትደክም አያደርግህም። ሊቀበልህ ይሮጣል።

አስብበት፦ ልጁ እንደ ሞያተኛ እንደሚቆጠር ጠብቆ ነበር፤ አባቱ ግን እንደ ልጅ ተቀበለው። ይህ ስለ እግዚአብሔር ምን ይነግርሃል?

ሞክረው፦ ከእግዚአብሔር የደበቅኸው ያደረግኸው ነገር ካለ፣ ዛሬ ስለ እርሱ ንገረው። ሊቀበልህ እየሮጠ ነው።

ውድ አባት ሆይ፣ ኢየሱስ በነገረው ታሪክ ውስጥ እንዳለው አባት ስለ ሆንክ አመሰግንሃለሁ። ምንም ያህል ርቄ ብሄድ፣ እየተመለከትክ እንደምትጠብቀኝና ወደ ቤት ልትቀበለኝ እንደምትሮጥ አመሰግንሃለሁ። በራሴ መንገድ ስለሄድኩባቸው ጊዜያት አዝናለሁ። ስለምትወደኝ አመሰግንሃለሁ። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።