ቀን 17 — ፈጽሞ ብቻህን አይደለህም

«አካሄዳችሁ ገንዘብን ያለ መውደድ ይሁን፥ ያላችሁም ይብቃችሁ፤ እርሱ ራሱ። አልለቅህም ከቶም አልተውህም ብሎአልና፤ ስለዚህ በድፍረት። ጌታ ይረዳኛልና አልፈራም፤ ሰው ምን ያደርገኛል? እንላለን።»

— ዕብራውያን 13:5-6

በጣም ብቸኝነት የተሰማህን ጊዜ አስብ። ምናልባት በአዲስ ትምህርት ቤት የመጀመሪያ ቀንህ፣ ምሳ ሰዓት የት እንደምትቀመጥ ግራ የገባህበት ጊዜ ይሆናል። ምናልባት ክፉ ሕልም አይተህ በጨለማ ውስጥ እንቅልፍ አጥተህ የተኛህበት ጊዜ ይሆናል። ወይም ጓደኛህ ማናገርህን ያቆመበት፣ ወይም ከቤተሰብህ አንዱ ታሞ ምን እየሆነ እንዳለ ማንም ሊነግርህ ያልፈለገበት ጊዜ ይሆናል።

ብቸኝነት ከሚሰሙን ስሜቶች ሁሉ በጣም ከባዶቹ አንዱ ነው። የዛሬው ጥቅስ ግን በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት ምርጥ ተስፋዎች አንዱ ነው። እግዚአብሔር «አልለቅህም ከቶም አልተውህም» ይላል።

መተው ማለት ከአንድ ሰው ርቆ መሄድና ብቻውን መጣል ማለት ነው። እግዚአብሔር ይህን ፈጽሞ፣ በምንም ዓይነት እንደማያደርግ ይናገራል። ስትፈራ አይተውህም። ስታዝን አይተውህም። ስትሳሳት አይተውህም። ሌላ ማንም የሚረዳህ በማይመስልበት ጊዜም አይተውህም።

ይህ ተስፋ የተነገረው በምን ጉዳይ መካከል እንደሆነ አስተውል። ጸሐፊው የሚናገረው ባለህ ነገር ስለ መርካት ነው። ለምን? ምክንያቱም እግዚአብሔር ካለህ ከሁሉ የሚበልጠው ነገር አለህ። ገንዘብ፣ ዕቃና ተወዳጅነት ሁሉ ሊጠፉ ይችላሉ። እግዚአብሔር ግን አይሄድም።

ቀጥሎ ጸሐፊው ምን ብሎ እንደሚመልስ ተመልከት፦ «ስለዚህ በድፍረት። ‹ጌታ ይረዳኛልና አልፈራም› … እንላለን።» እግዚአብሔር ሁልጊዜ ከእኛ ጋር ስለሆነ በፍርሃት መገዛት አያስፈልገንም። የሚያስፈሩ ነገሮች አሁንም ሊደርሱ ይችላሉ። ሰዎች አሁንም ክፉ ሊያደርጉብህ ይችላሉ። ነገር ግን ከእነዚህ አንዱንም ብቻህን መጋፈጥ ፈጽሞ አያስፈልግህም።

ሰዎች፣ የሚወዱህም እንኳ፣ ሊያሳዝኑህ ይችላሉ። ጓደኞች ወደ ሌላ ቦታ ይሄዳሉ። ትልልቅ ሰዎችም ይሳሳታሉ። እግዚአብሔር ግን ቃሉን ሁልጊዜ፣ በእያንዳንዱ ጊዜ ይጠብቃል።

ስለዚህ በሚቀጥለው ጊዜ ብቸኝነት ሲሰማህ ድምፅህን ከፍ አድርገህ «ጌታ ይረዳኛል» በል። ይህ በመጫወቻ ሜዳ፣ በሆስፒታል፣ በአዲስ ትምህርት ቤትና በእኩለ ሌሊትም እውነት ነው።

አስብበት፦ በጣም ብቸኝነት የሚሰማህ መቼ ነው? ይህን ተስፋ ማስታወስ በዚያ ሰዓት እንዴት ሊረዳህ ይችላል?

ሞክረው፦ ይህን የእግዚአብሔር ተስፋ በቃልህ አጥና፦ «አልለቅህም ከቶም አልተውህም።» ዛሬ ማታ እንቅልፍ ሊወስድህ ሲል ለራስህ ደጋግመህ በለው።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ፈጽሞ እንደማትለቀኝና እንደማትተወኝ ቃል ስለገባህልኝ አመሰግንሃለሁ። ብቸኝነት ሲሰማኝ አንተ እዚሁ ከእኔ ጋር እንዳለህ እንዳስታውስ እርዳኝ። አንተ ረዳቴ ነህ፤ ስለዚህ መፍራት አያስፈልገኝም። ተስፋዎችህን ሁልጊዜ ስለምትጠብቅ አመሰግንሃለሁ። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።