በጨለማ ውስጥ አንድ ቃል

«ጽና፥ አይዞህ … በምትሄድበት ሁሉ አምላክህ እግዚአብሔር ከአንተ ጋር ነውና አትፍራ፥ አትደንግጥም።» — ከኢያሱ 1

ከካላባር ወደ ውስጥ የአንድ ቀን መንገድ ርቆ ኦኮዮንግ የሚባል የጫካ አገር ነበረ። በዚያ የሚኖር ሚስዮናዊ አልነበረም፤ ጎረቤቶቹም ሕዝቡን ይፈሩ ነበር። አስፈሪ ልማዶችም ነበሩ፦ አንድ ታላቅ ሰው ሲሞት፣ አብረውት እንዲሄዱ ብዙ ጊዜ ሌሎች ሰዎች ይገደሉ ነበር።

በ1886 ሚስዮኑ ሜሪን ወደዚያ ለመላክ ተስማማ፤ ለመዘጋጀት ግን ብዙ ጉብኝቶች አስፈለጉ። «ብዙ ጊዜ ጉሮሮዬ ይተናነቀኝ ነበር» ብላ ጻፈች፤ «ድፍረቴም ደጋግሞ ክንፍ አውጥቶ ሊበር ይቃጣው ነበር፤ ማንም ግን አልጠረጠረም!»

በኦገስት 4 ቀን 1888 ከቤቷ አምስት ልጆች ጋር በኃይለኛ ዝናብ ውስጥ በታንኳ ተነሣች። አንድ ወጣት «ዘወትር እጸልይልሻለሁ፤ አንቺ ግን ሞትን እየጠራሽ ነው» አላት። ከታንኳው ሲወርዱ ሊጨልም ተቃርቦ ነበር፤ ገና አራት ማይል የጫካ መንገድ ይቀራቸው ነበር። ጫካው ጥቍር ጨለማና በሌሊት ድምፆች የተሞላ ነበር፤ ሜሪም ዞራ መሮጥ ፈለገች። ለመጸለይ ሞከረች፤ ከንፈሮቿን እንኳ ማንቀሳቀስ ግን አልቻለችም። ማድረግ የቻለችው ቀና ብላ በውስጧ አንድ ቃል ብቻ መናገር ነበር፦ «አባት ሆይ!» ያም በቂ ነበር።

ስለዚህ ትንሹ ቡድን ጕዞውን ቀጠለ፦ በራሱ ላይ ሣጥን የተሸከመ የአሥራ አንድ ዓመት ገደማ ልጅ፣ እያለቀሰ የሚሄድ የስምንት ዓመት ልጅ፣ ከዚያ ይበልጥ ጮክ ብሎ የሚያለቅስ የሦስት ዓመት ልጅ፣ እየተንሰቀሰቀች የምታለቅስ የአምስት ዓመት ልጃገረድ፣ ከሁሉም በኋላ ደግሞ ሕፃን በትከሻዋ ላይ አድርጋ፣ ልጆቹን ለማበረታታት አስቂኝ ዘፈኖችን የምትዘምረው ሜሪ።

የኤኬንጌ መንደር ጸጥ ብሎ ነበር፤ ሰው ሁሉ ለቀብር ሄዶ ነበርና። ተሸካሚዎቹ ጓዙን በዚያ ምሽት ለማምጣት እምቢ አሉ፤ ስለዚህ ሜሪ ራሷ ያለ ጫማ ደጋግማ እየወደቀች በጨለማው ጫካ ተመልሳ ሄደች። ብቻዋን እንዳትሆን አንድ ልጅ ተከትሏት ሮጠ። እኩለ ሌሊት ሲሆን ጓዙ ደረሰ። እግሮቿ በጣም ስለ ቈሰሉ ለስድስት ሳምንት ጫማ ማድረግ አልቻለችም። በዚያ የነበረው የመጀመሪያው እሑድ ከሕይወቷ እጅግ አሳዛኝ ቀናት አንዱ ነበር። ነገር ግን እዚያው ቀረች።

ለመጸለይ እንኳ በጣም በምትፈራበት ጊዜ አንድ ቃል በቂ ነው። «አባት ሆይ!» ብቻ ማለት ትችላለህ፤ እግዚአብሔርም ይሰማሃል።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ በምፈራበት ጊዜ በምሄድበት ሁሉ ከእኔ ጋር እንደ ሆንህ እንዳስታውስ እርዳኝ። ሁልጊዜ ስለምትሰማኝ አመሰግንሃለሁ። አሜን።