«ጸልዩልኝ!»

«እኔም፦ ‹እነሆኝ፥ እኔን ላከኝ› አልሁ።» — ከኢሳይያስ 6

ሜሪ ጆን የሚባል ታናሽ ወንድም ነበራት። እናታቸው አንድ ቀን ሚስዮናዊ እንዲሆን ተስፋ ታደርግ ነበር። ጆን ግን ታመመ። ሞቃቱ አየር ይፈውሰኛል ብሎ ተስፋ በማድረግ በመርከብ ወደ ኒውዚላንድ ሄደ፤ እዚያ ከደረሰ ብዙም ሳይቆይ ሞተ።

ሜሪ በጣም አዘነች። በልቧ ውስጥ አንድ ጸጥ ያለ ሐሳብ ማደግ ጀመረ፦ በጆን ፋንታ እርሷ ወደ አፍሪካ መሄድ ትችል ይሆን? ለረጅም ጊዜ ለማንም አልተናገረችም።

በዚያ ዘመን ምዕራብ አፍሪካ «የነጮች መቃብር» ተብላ ትጠራ ነበር፤ ምክንያቱም ከአውሮፓ የሄዱ ብዙ ሰዎች እዚያ በትኩሳት ተይዘው ይሞቱ ነበር። ከወዳጆቿ አንዱ ግን ሜሪ ካላባር አደገኛ ስፍራ ስለ ሆነች ወደዚያ መሄድ ክብር ነው ማለቷን ያስታውሳል። ፈቃደኛ የሚሆኑት ጥቂቶች ስለ ሆኑ፣ እርሷ ትሄዳለች።

በ1874 ታዋቂው አሳሽ ዴቪድ ሊቪንግስተን በአፍሪካ እንደ ሞተ ወሬ መጣ። መላው ስኮትላንድ ተነቃቃ፤ ሜሪም ጊዜው አሁን እንደ ሆነ ወሰነች። እኅቶቿ አሁን ሥራ ይሠሩ ነበር፤ እርሷም እናቷን ለመርዳት ከአፍሪካ ገንዘብ ወደ ቤት ለመላክ አሰበች። እናቷም በደስታ እሺ አለች። በሜይ 1875 ሜሪ ራሷን ለቤተ ክርስቲያኗ አቀረበች፤ ለካላባርም መምህርት ሆና ተቀባይነት አገኘች። በዚያን ጊዜ ትምህርት ቤት ብዙም ያልገባች የሃያ ስድስት ዓመት የፋብሪካ ሠራተኛ ነበረች።

ለሥልጠና ወደ ኤዲንበራ ለመሄድ ዳንዲን ከመልቀቋ በፊት በነበረው ምሽት፣ ከወዳጆቿ አንዱ በምትኖርበት ሕንፃ በር ላይ ስታለቅስ አገኛት። ሜሪ «ደኅና ሁኑ» አለች። ከዚያም በሙሉ ልቧ «ጸልዩልኝ!» አለች።

በኦገስት 5 ቀን 1876 ኢትዮጵያ በምትባል መርከብ ከሊቨርፑል ተነሣች። ሁለት ወዳጆቿ ሊሸኟት መጡ። ወደ ምዕራብ አፍሪካ ተወስደው የሚሸጡ የጠንካራ መጠጥ በርሜሎች ወደ መርከቡ ሲጫኑ ተመለከቱ። ሜሪ መጠጥ በገዛ ቤተሰቧ ላይ ያደረሰውን ታውቅ ነበር። «ስፍር ቍጥር የሌላቸው በርሜሎች!» አለች። «ሚስዮናዊው ግን አንድ ብቻ!»

ሜሪ ደፋር ወይም ብልህ እንደ ሆነች አልተሰማትም። ነገር ግን እግዚአብሔር ምን ያህል እንደሚወዳት ታውቅ ነበር፤ «እነሆኝ፤ ላከኝ» ማለትም ፈለገች። አንተም የትም ብትሆን ይህን ለእግዚአብሔር ልትለው ትችላለህ።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ እጅግ ስለምትወደኝ አመሰግንሃለሁ። እነሆኝ። ሌሎች ሰዎች አንተን እንዲያውቁ ለመርዳት እባክህ ተጠቀምብኝ። አሜን።