ማቅረብ

«ብልቶቻችሁንም የዓመፃ የጦር ዕቃ አድርጋችሁ ለኃጢአት አታቅርቡ፥ ነገር ግን … ራሳችሁን ለእግዚአብሔር አቅርቡ።» (ሮሜ 6:13)

ሦስተኛው ቃል «ማቅረብ» ነው፤ ይኸውም ራስን ለእግዚአብሔር አሳልፎ መስጠት ነው። እዚህ ላይ ትምህርቱ እግዚአብሔር ካደረገው ነገር አማኙ ሊወስነው ወደሚገባው ነገር ይዞራል። ኒ በቅደም ተከተሉ ላይ አጥብቆ ይጸና ነበር። ራስን ለእግዚአብሔር መለየት የሚመጣው ከማወቅና ከመቍጠር በኋላ እንጂ በፊት አይደለም። ይህ ደግሞ ከብዙ ስብከት አካሄድ ጋር ይጋጫል፤ ብዙ ስብከት የሚጀምረው ራሳችሁን ስጡ በሚል ጥሪ ነው፤ ጥሪውንም ምን እንደሚሰጡ ወይም በምን መሠረት እንደሚሰጡ ምንም ለማያውቁ ሰዎች ያቀርበዋል። ውጤቱም የታወቀና ተስፋ የሚያስቆርጥ ዑደት ነው፤ በጉባኤ ላይ በስሜት የተሰጠ ምላሽ፣ እውነተኛ ፍላጎት፣ ለጥቂት ሳምንታት የሚደረግ ጥረት፣ ከዚያም የውድቀት ስሜት ተጨምሮበት ወደ ቀድሞው ሕይወት መመለስ። ለምን ይከሽፋል? ምክንያቱም ሰውየው እግዚአብሔር አስቀድሞ የኰነነውን ነገር ለእግዚአብሔር እያቀረበ ነው። አሮጌውን ሰው ለአገልግሎት እያቀረበ ነው። እግዚአብሔር ደግሞ አዳም በምንም ያህል ቅንነት ራሱን ቢያቀርብ በአዳም አይጠቀምም።

ራስን መለየት ለእውነታ የሚሰጥ ምላሽ ነው

ሮሜ ምዕራፍ 6 የሚጠይቀው ራስን የመለየት ስጦታ የሚቀርበው በተለየ ዓይነት ሰው ነው፦ «ከሙታን ተለይታችሁ በሕይወት እንደምትኖሩ» ሰዎች። ለመሞት በሚሞክሩ ሰዎች አይደለም። በሞቱና በተነሡ ሰዎች እንጂ።

«እንግዲህ፥ ወንድሞች ሆይ፥ ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ፥ እርሱም ለአእምሮ የሚመች አገልግሎታችሁ ነው።» (ሮሜ 12:1)

«በእግዚአብሔር ርኅራኄ»። ጳውሎስ አንዳች ነገር ከመጠየቁ በፊት እግዚአብሔር ያደረገውን በመግለጥ አሥራ አንድ ምዕራፎችን ያሳልፋል። ጥሪው በክርክሩ ላይ ያርፋል። ኒ እዚህ ላይ ቀጥተኛ መስመር አሰመረ፤ ራስን መለየት ፈጽሞ የበረከት ዋጋ አይደለም፤ አስቀድሞ ለተቀበልነው በረከት የምንሰጠው ምላሽ ነው። ይህንም በባለቤትነት አገላለጽ አቀረበው። ሰው ቤት ቢገዛ ቀድሞ የነበረው ነዋሪ ቍልፎቹን ቢያስረክብም ባያስረክብም ቤቱ በግዢ መብት የእርሱ ነው። ቍልፎቹ እስኪሰጡ ድረስ ግን ባለቤቱ የእርሱ የሆነውን ሊጠቀምበት አይችልም። ራስን መለየት አስቀድሞ ዋጋውን ለከፈለው ባለቤት ቍልፎቹን ማስረከብ ነው።

«ወይስ ሥጋችሁ ከእግዚአብሔር የተቀበላችሁት በእናንተ ያለው የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ እንደ ሆነ አታውቁምን? ለራሳችሁም አይደላችሁም፤ በዋጋ ተገዝታችኋልና።» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:19-20)

«ለራሳችሁም አይደላችሁም»። ይህ የብድር ጥያቄ አይደለም። አስቀድሞ ስለ ተፈጸመ የባለቤትነት ለውጥ የሚሰጥ ማስታወቂያ ነው።

አንድ ጊዜ ለሁልጊዜ፣ ከዚያም በየዕለቱ

ኒ ጉዳዩን ባቀረበበት መንገድ ውስጥ ሊፈታው ፈጽሞ ያልሞከረው አንድ ተቃርኖ የሚመስል እውነት አለ፤ ምክንያቱም መጽሐፍ ቅዱስም አይፈታውም። ራስን መለየት የተወሰነ ድርጊት ነው፤ የማያቋርጥ ሁኔታም ነው። የተወሰነው ድርጊት አስፈላጊ ነው። ኒ አማኞችን ከእግዚአብሔር ጋር ቁርጥ ያለ ስምምነት እንዲያደርጉ ብዙ ጊዜ ያሳስብ ነበር — የተወሰነ ቀን፣ የተወሰነ ጸሎት፣ የተሰመረ መስመር — ብዙ አማኞችም ለዓመታት የሚንሳፈፉት እንዲህ ያለውን ፈጽሞ ስላላደረጉ እንደ ሆነ አስተውሏል። ሌዋውያን የተለዩት በተወሰነ ቀን ነበር። የሚቃጠለው መሥዋዕት በመሠዊያው ላይ የተቀመጠው በተወሰነ ሰዓት ነበር። በመሠዊያው ላይ የተቀመጠው መሥዋዕት ግን በነገሩ ባሕርይ በየዕለቱ ይቃጠል ነበር። ስለዚህ ጳውሎስ «ሕያው መሥዋዕት» ይላል — ብዙ ትውልዶች ሰባኪዎች እንዳስተዋሉት ይህ ሐረግ የገዛ ራሱን ችግር ይዟል፤ ሕያው መሥዋዕት ምንጊዜም ከመሠዊያው ላይ ወርዶ ሊሄድ ይችላልና። የኒ ምክር ስምምነቱን አንድ ጊዜ አድርጎ ከዚያም በተከታታይ ትንንሽ መታዘዞች ማጽናት ነበር። ታላቁ ራስን መስጠት በአንድ ቅጽበት ይጸናል። በተግባር የሚፈጸመው ግን አንድን ምሽት፣ አንድን ቂም፣ አንድን የገንዘብ መጠን፣ አንድን ምኞት ምን እንደምታደርገው በሚመለከተው ጥያቄ ውስጥ ነው።

ብልቶቹ

የቃሉን ዝርዝርነት ልብ በል። ጳውሎስ የሚጠይቀው ግልጽ ያልሆነ መንፈሳዊ ራስን መወሰን አይደለም። የሚጠይቀው ብልቶች — የእውነተኛው አካል እውነተኛ ክፍሎች — እንደ የጦር ዕቃ ተደርገው እንዲሰጡ ነው። ኒ ይህን በተጨባጭ ወሰደው። አንደበት ብልት ነው፤ የጽድቅ የጦር ዕቃ ነው ወይስ የኃጢአት? ዓይኖች ብልቶች ናቸው። እጆች፣ እግሮች፣ ጆሮዎችም እንዲሁ። አእምሮም። ገንዘብም — ይህም የእጆች የተከማቸ ድካም ነው። ብልቶችን ፈጽሞ የማይደርስ ራስን መለየት ስሜት እንጂ መሥዋዕት አይደለም። በ1948ና በ1949 በኩሊያንግ በተካሄዱት ሥልጠናዎች ይህን እስከ ተግባራዊ መደምደሚያው ድረስ ገፋበት፤ አማኞች ንብረታቸውን፣ ቤታቸውንና መተዳደሪያቸውን ለጌታ እንዲያስረክቡ ጠራ። ብዙዎችም ከፍተኛ ዋጋ ከፍለው እንዲሁ አደረጉ። ያ እንቅስቃሴ ስለ ያዘው የተለየ መልክ ማንም ምንም ቢያስብ፣ ከበስተ ጀርባው ያለው መርሕ ያለ ጥርጥር ሐዋርያዊ ነው፤ አንተን የሚገዛ ጌታ ንብረትህንም ይገዛል።

አንድ የመጨረሻ ቃል፤ ይህም ነጻ የሚያወጣ ቃል ነው። እግዚአብሔር መሥዋዕቱን ከመቀበሉ በፊት ራሳችንን ጠቃሚ እንድናደርግ አይጠይቀንም። ስጦታውን የሚቀድሰው መሠዊያው ነው እንጂ ስጦታው መሠዊያውን አይቀድስም። ልትሆን ተስፋ የምታደርገውን ሳይሆን ያለህበትን ማንነትህን አምጣ።

እግዚአብሔር ይስሐቅን ሲጠይቅ

ራስን መለየት በጥቅሉ ቀላል ነው፤ በዝርዝሩ ግን ከባድ ነው። ኒ ይህን ያውቅ ነበር፤ ጥቅሉ ወደ ዝርዝር ወደሚለወጥበት ቅጽበትም ደጋግሞ ተመልሷል።

«የምትወደውን አንድ ልጅህን ይስሐቅን ይዘህ ወደ ሞሪያም ምድር ሂድ፤ በዚያም የሚቃጠል መሥዋዕት አድርገህ ሠዋው።» (ዘፍጥረት 22:2)

በዚህ ጥያቄ ውስጥ በቀላሉ ሊታለፍ የሚችልና አንድ ጊዜ ከታየ ግን ለመርሳት የሚያስቸግር ነገር አወጣ። ይስሐቅ የአብርሃም ስኬት አልነበረም። ይስሐቅ የእግዚአብሔር የገዛ ስጦታ ነበር — ተስፋ የተገባው ልጅ፣ ተስፋ ከቆረጡበት ዘመን እጅግ ላለፉ ባልና ሚስት የተወለደ፣ እግዚአብሔር በኪዳን የገባው ሁሉ መያዣ። እግዚአብሔርም መልሶ የጠየቀው ይህን፣ ይህንኑ ነበር። ኒ በ«ወደ መልኩ መለወጥ» ውስጥ በሰፊው ያብራራው ተግባራዊ ትምህርት እግዚአብሔር ብዙ ጊዜ ከእኛ የሚጠይቀው ራሱ የሰጠንን ነገር ነው የሚል ነበር። በደስታ ልንሰጣቸው የሚገቡ ኃጢአቶቻችንን ሳይሆን በረከቶቻችንን። እርሱ ያስነሣውን አገልግሎት። ልጁን። ጤናን። ሠላሳ ዓመት ያፈሰስንበትን ሥራ። ለምን? ምክንያቱም ስጦታ የሰጪውን ስፍራ ሊወስድ ይችላል፤ ብዙውን ጊዜም ይወስዳል። አብርሃም እንዲተው የተጠየቀው ልጅን አልነበረም፤ ተስፋ በሰጠው በእርሱ ላይ ሳይሆን በተስፋው ላይ ራሱን ያጣበቀ መደገፍን ነበር። ራስን መለየት በእውነት የሚፈተነው እዚህ ላይ ነው። አብዛኞቻችን እግዚአብሔር ውድቀቶቻችንን እንዲወስድ በበቂ ሁኔታ ፈቃደኞች ነን። ጥያቄው እርሱ እንዳይጠይቀው በጸጥታ የወሰንነውን ያንን አንድ ነገር ሊወስድ ይችላል ወይ የሚለው ነው — ቅን አማኝ ሁሉ ደግሞ ጥያቄው በቀረበለት በጥቂት ሰከንዶች ውስጥ ያ ነገር ምን እንደ ሆነ በአብዛኛው ያውቃል። ኒ ታላቅ የእረኝነት ዋጋ ያለው አንድ ምልከታ ጨመረ። አብርሃም ይስሐቅን መልሶ ተቀበለ። ቢላዋው ተነሣ፣ እጁም ተከለከለ፤ ከተራራው የወረዱትም ከእንግዲህ የአንዳቸው የሌላው ሳይሆኑ የእግዚአብሔር የሆኑ አባትና ልጅ ነበሩ። በብዙ ሁኔታዎች እግዚአብሔር ነገሩን አይወስድም፤ የሚወስደው በነገሩ ላይ ያለንን የጨበጣ እጅ ነው ይል ነበር። ነገር ግን ከተነሣው ቢላዋ ባነሰ ነገር አይረካም፤ ምክንያቱም ቅድመ ሁኔታ የተያያዘበት ራስን መስጠት ራስን መስጠት አይደለም።

«አንድ ልጅህን ለእኔ አልከለከልህምና አንተ እግዚአብሔርን የምትፈራ እንደ ሆንህ አሁን አወቅሁ።» (ዘፍጥረት 22:12)

«አሁን አወቅሁ»። በዚያ ተራራ ላይ በሌላ በየትም ስፍራ ሊጸና የማይችል አንድ ነገር ጸና።

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. ከእግዚአብሔር ጋር ራስን የመለየት ቁርጥ ያለ ስምምነት ፈጽሞ አድርገህ የማታውቅ ከሆነ አሁን አድርግ። ቀን ወስን። ጻፈው። ለአንድ ሰው ንገር።

2. ብልቶችህን አንድ በአንድ — ዓይንህን፣ አንደበትህን፣ እጆችህን፣ አእምሮህን፣ ጊዜህን፣ ገንዘብህን — እያንዳንዳቸው አሁን የዓመፃ የጦር ዕቃ የሆኑበትን አንድ የተወሰነ መንገድ በስም ጥቀስ። እያንዳንዱን ሆን ብለህ ለእግዚአብሔር አቅርብ።

3. መሠረቱን መርምር። ራስህን የምትለየው የእግዚአብሔርን ሞገስ ለማግኘት ነው ወይስ አስቀድመህ ስላገኘኸው? የሚጸናው ሁለተኛው ብቻ ነው።

4. የአንተ ያልሆነ ይዘኸው ያለኸውን አንድ ነገር ለይ፤ ቂም፣ ንብረት፣ ወይም ለሕይወትህ ያወጣኸው ዕቅድ። ቍልፎቹን አስረክብ።

5. ትልቅ አዲስ ውሳኔ ከማድረግ ይልቅ የነገውን ትንሽ መታዘዝ እንዲያሳይህ እግዚአብሔርን ለምን፤ ያንኑ አንድ ነገርም አድርግ።

ጸሎት

አባት ሆይ፣ ገዝተኸኛል። ዋጋውን የወሰንሁት እኔ አይደለሁም፤ ሽያጩንም ልሽረው አልችልም። ለራሴ አይደለሁም።

የአንተ በሆነ ቤት ውስጥ ክፍሎችን ለራሴ አስቀርቻለሁ። ዛሬ ቍልፎቹን አስረክባለሁ — አንዳች ለማግኘት አይደለም፤ አንተ ሁሉን አስቀድመህ ሰጥተኸኛልና፤ ነገር ግን የአንተ ስለ ሆነና እኔ ስከለክልህ ስለ ነበርሁ ነው።

ሰውነቴን ውሰድ። አንደበቴን፣ ዓይኖቼን፣ እጆቼን፣ ሰዓቶቼን፣ ገንዘቤን፣ ምኞቶቼን ውሰድ። በመሠዊያህ ላይ አኖራቸዋለሁ፤ ልወርድ በምፈተንበትም ጊዜ በዚያ እንድትጠብቃቸው እለምንሃለሁ። አሜን።