የቅድስና ውበት

«በቅድስና ውበት ለእግዚአብሔር ስገዱ፤ ምድር ሁሉ በፊቱ ትፍራ።» (መዝሙር 96:9)

ብዙ ክርስቲያኖችን ቅድስና ምንድን ነው ብለህ ብትጠይቅ ስለ ደንቦች የሚናገር መልስ ታገኛለህ። ቅድስና አንዳንድ ነገሮችን አለማድረግ ነው፤ መለየት፣ ራስን መግታት፣ በምግባር ቁም ነገረኛ መሆን ነው። ይህ ሁሉ እውነት ነው፤ ኤድዋርድስ ግን ይህ ሁሉ ማዕከሉን ፈጽሞ ይስታል ባለ ነበር። ለኤድዋርድስ ቅድስና ከሁሉ አስቀድሞ ውብ ነው። እርሱ የእግዚአብሔር የባሕርይ ውበት ነው፤ ብዙ ጊዜ እንደ ሸክም የሚሰማንም ውበትን የማስተዋል ችሎታችን ላይ አንዳች ነገር ስለ ተበላሸ ነው።

ቅድስና እንደ ውበት

ኤድዋርድስ «የግል ትረካ» በተባለው ጽሑፉ ከመለወጡ በኋላ የመጣበትን ለውጥ ሲገልጽ፣ ቅድስና ራሱ በዓይኑ እንዴት ይታየው እንደ ጀመረ ጻፈ። ቅድስና ጣፋጭ፣ ደስ የሚያሰኝ፣ የሚማርክ፣ ጸጥ ያለና የረጋ ሆኖ ታየው — ማንም ሰው ስለ ደንብ መጽሐፍ የማይጠቀምበት ቋንቋ። በቅድስና ውስጥ ያለችውን ነፍስ በሜዳ ላይ እንዳለች አበባ አድርጎ ገለጻት፤ ለፀሐይ ትከፈታለች፣ በጸጥታ ብርሃንን ትቀበላለች፣ መዓዛን ትሰጣለች፣ ምንንም አትጎዳም። ይህ ከስሙ ጋር ከተያያዘው ጨፍጋጋና የተዛባ ምስል እጅግ የራቀ ነው፤ እውነተኛው ኤድዋርድስም ይህ ነው። ቅድስና የደስታ አለመኖር አይደለም፤ የላቀ ዓይነት ደስታ መገኘት ነው። በውስጡ ያለው ነገር ሁሉ በትክክል የተመጣጠነና በትክክል ወደ ግቡ ያነጣጠረ ሰው ምን እንደሚመስል የሚያሳየው ቅድስና ነው።

«እግዚአብሔርን አንዲት ነገር ለመንሁት፥ እርስዋንም እሻለሁ፤ የእግዚአብሔርን ውበት እመለከት ዘንድ መቅደሱንም እጠይቅ ዘንድ በሕይወቴ ዘመን ሁሉ በእግዚአብሔር ቤት እኖር ዘንድ።» (መዝሙር 27:4)

ኃጢአት እንደ መበላሸት

ቅድስና ውበት ከሆነ፣ ኃጢአት ደንብን መጣስ ብቻ አይደለም። አስቀያሚነት ነው — ሥርዓት ማጣት፣ መዛባት፣ ከልክ የወጣ ነገር። ኤድዋርድስ ይህን ኃጢአትን ለማጋለጥ ከሕጋዊው አቀራረብ ብቻ እጅግ የሚበልጥ ዘልቆ የሚገባ መንገድ ሆኖ አገኘው፤ ለምንስ እንደ ሆነ ማየቱ ይጠቅማል። አንድ ሰው አንድ ድርጊት የተከለከለ መሆኑን ሰምቶ በእርሱ ላይ ገደብ እንደ ተጣለበት ብቻ ሊሰማው ይችላል። በምሬት እየታዘዘ የደንቡን ዳርቻ ሊፈልግ ይችላል። ነገሩ አስቀያሚ መሆኑ ቢታየው ግን — ምቀኝነቱ መበላሸት፣ ራሱን ማግዘፉ የሚያስጸይፍ፣ በቤተሰቡ ላይ የሚያሳየውም ኃይለኝነት የርኩሰት ዓይነት መሆኑ ቢታየው — ሌላ ነገር ይሆናል። ከዚያ በኋላ ያን ነገር አይፈልገውም።

«መራርነትና ንዴት ቁጣም ጩኸትም መሳደብም ሁሉ ከክፋት ሁሉ ጋር ከእናንተ ዘንድ ይወገድ። እርስ በርሳችሁም ቸሮችና ርኅሩኆች ሁኑ፥ እግዚአብሔርም ደግሞ በክርስቶስ ይቅር እንዳላችሁ ይቅር ተባባሉ።» (ኤፌሶን 4:31-32)

እነዚህን ሁለት ቁጥሮች ጎን ለጎን አስቀምጥና የትኛው ይበልጥ ውብ ሰው እንደ ሆነ አስብ። ኤድዋርድስ እንደሚለው ይህ ጥያቄ የስሜት ጉዳይ ብቻ አይደለም። ሥነ መለኮታዊ ነው፤ ከግዴታም ይበልጥ ጠልቆ ይሄዳል።

ይህ መታዘዝን እንዴት እንደሚለውጠው

ይህ ለክርስቲያናዊ ሕይወት የሚያመጣው ውጤት ቀላል አይደለም። ቅድስና ደንብ ከሆነ፣ መታዘዝ ተገዢነት ብቻ ነው፤ ተገዢነት ደግሞ በዳርቻው ሁልጊዜ በቅሬታ የሚደረግ ነው። የግድ ያለብንን እንጠብቃለን፤ በቀረው ላይ እንደራደራለን። መቀደሳችን ባሕርይን የማስተዳደር ጉዳይ ይሆናል፤ እድገታችንንም የምንለካው ምን ያህል ጥቂት እንደ ጣስን በመቍጠር ነው። ቅድስና ውበት ከሆነ ግን መታዘዝ ምኞት ይሆናል። ሰው የሚወደውን ማንኛውንም ነገር እንደሚከተል ቅድስናን እንከተላለን — ስለ ተገደድን ሳይሆን ስለምንፈልገው። ኤድዋርድስ ፈቃድ በባዶ ግዴታ ብቻ ፈጽሞ አይንቀሳቀስም ብሎ አጥብቆ የተናገረው ለዚህ ነው። ልብ የሚማርከውን ይከተላል። በእርሱ አመለካከት የጸጋ ሥራ በሙሉ አንድን ሰው የሚማርከውን ነገር መለወጥ ነው፤ ሌላው ሁሉ ከዚያ ይከተላል።

«በእግዚአብሔር ደስ ይበልህ፥ የልብህንም መሻት ይሰጥሃል።» (መዝሙር 37:4)

ይህ የምናስተምርበትን መንገድ፣ በተለይም ልጆችን በእምነት የምናሳድግበትን መንገድ በሚመለከት ተግባራዊ አንድምታ አለው። ክልከላዎችን ብቻ የተማረ ትውልድ ክትትል እስካለበት ድረስ ይጠብቃቸዋል፤ የመጀመሪያው አጋጣሚ ሲገኝ ግን ይተዋቸዋል፤ በልቡ ዝንባሌዎች ላይ ምንም አልተሠራምና። እግዚአብሔር ውብ፣ ቅድስና ተወዳጅ፣ ኃጢአትም ርኩስ እንደ ሆነ የታየው ትውልድ ግን ክትትል ሲነሣም ጸንቶ የሚኖር ነገር ተሰጥቶታል። የኤድዋርድስ የራሱ ስብከት ይህን ያረጋግጣል። የኃጢአትን አስቀያሚነት ሳያቋርጥ ገለጠ — ነገር ግን በክርስቶስ ውበት ላይ እጅግ የበለጠ ጊዜ አሳለፈ፤ የቀድሞውን የልብ ዝንባሌ ሊያፈናቅል የሚችለው ተቀናቃኝ ውበት ብቻ እንደ ሆነ ያምን ነበርና።

የመለኮታዊ ነገሮች ጥላዎች

ኤድዋርድስ በሕይወቱ ዘመን ሁሉ «የመለኮታዊ ነገሮች ምሳሌዎች» ብሎ የሰየመውን የግል ማስታወሻ ደብተር ይዞ ነበር። በእርሱም የተፈጥሮ ዓለም መንፈሳዊ እውነታዎችን የሚስልለት የመሰለውን መንገድ መዘገበ። የምትወጣው ፀሐይና የጸጋ መምጣት። ወንዝ ወደ ባሕር የሚደርስበት መንገድ።

ሽፋኑን ፈትሎ በድካሙ ውስጥ የሚሞተው የሐር ትል። እጅግ ውብ የሆኑ አበቦች ከበሰበሰ ነገር በተሠራ አፈር ውስጥ የሚያድጉ መሆናቸው። በኮነቲከት ሸለቆ ውስጥ በእግሩና በፈረስ ሲጓዝ አእምሮው ከዚህ ርእስ ፈጽሞ ያልራቀ ሰው በአሥርት ዓመታት ውስጥ የመዘገባቸው እንደነዚህ ያሉ በመቶ የሚቈጠሩ ማስታወሻዎች። ይህ ከንቱ ምናብ አልነበረም። በቀጥታ የመነጨው ስለ እግዚአብሔር ክብር ካለው ሥነ መለኮቱ ነበር። እግዚአብሔር ዓለምን የፈጠረው የራሱን ሙላት ለማካፈል ከሆነ፣ ዓለም አንድ ዓይነት ቋንቋ ነው፤ በውስጡ ያለውም ነገር ሁሉ ከራሱ በላይ የሆነን ነገር ያመለክታል።

«ሰማያት የእግዚአብሔርን ክብር ይናገራሉ፥ የሰማይም ጠፈር የእጁን ሥራ ያወራል።» (መዝሙር 19:1)

«ዓለም ከተፈጠረበት ጊዜ ጀምሮ የማይታየው ባሕርዩ በተሠሩት ነገሮች ታውቆ በግልጥ ይታያልና።» (ሮሜ 1:20)

የዚህ ልማድ ተግባራዊ ጥቅም ቀላል አይደለም፤ ለማንም ሰውም ክፍት ነው። አብዛኞቻችን ምንም ነገር ሳናስተውል ቀኑን እናልፋለን። ክብርን ሳይሆን የአየሩን ሁኔታ፣ የእግዚአብሔርን መግቦት ሳይሆን የመንገዱን መጨናነቅ እናያለን። ኤድዋርድስ ተራ ነገሮች አንዳች ነገር እስኪገልጡለት ድረስ እንዲመለከታቸው ራሱን አሠለጠነ፤ ይህም ሥርዓት ለአሥርት ዓመታት በተለመደው የዕለት ሥራ መካከል የልቡ ዝንባሌዎች ሳይቀዘቅዙ ለመቆየታቸው ትልቅ ድርሻ የነበረው ይመስላል። ልናክልበት የሚገባ ማስጠንቀቂያ አለ። የኤድዋርድስ ትርጓሜዎች አንዳንድ ጊዜ የተለጠጡ ናቸው፤ አንባቢም በየቦታው ስውር ትርጉም ወደ መፈለግ ሊንሸራተት ይችላል፤ ይህ ደግሞ የተለየና ጤናማነቱ ያነሰ ተግባር ነው። የተፈጥሮ ዓለም እውነትን ያብራራል፤ አዲስ ትምህርት ግን አያቀርብም። ገዢው መጽሐፍ ቅዱስ ነው። በማስተዋል ሲያዝ ግን ይህ ልማድ ስጦታ ነው። የፀሐይ መውጣትን ከፀሐይ መውጣት በላይ አድርጎ ማየትን የተማረ አማኝ — ዘር ከማደጉ በፊት እንደሚሞት፣ ብርሃን እጅግ ሰፊ ርቀትን አቋርጦ በጸጥታ እንደሚደርስ፣ ወንዝ ወደ ባሕር እንዳይደርስ ሊከለከል እንደማይችል የሚያስተውል — ቀድሞ አንድም ያልነበረውን በሺህ የሚቈጠሩ የዕለት ተዕለት የአምልኮ አጋጣሚዎች ተሰጥቶታል።

«አቤቱ፥ ሥራህ እንዴት ብዙ ነው! ሁሉን በጥበብ አደረግህ፤ ምድርም በሀብትህ ተሞላች።» (መዝሙር 104:24)

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. የምትታገሠውን አንድ ኃጢአት ውሰድ። የተፈቀደ እንደ ሆነ መጠየቅህን ተውና ውብ እንደ ሆነ ጠይቅ። ከመልሱም ጋር ጸጥ ብለህ ቆይ።

2. መዝሙር 27:4ን አንብብ፤ የእግዚአብሔርን ውበት መመልከት በእውነት ከምትመኛቸው ነገሮች መካከል እንደ ሆነ ወይስ ትክክል ነው ብለህ ከምትቀበላቸው ነገሮች መካከል ብቻ እንደ ሆነ ራስህን ጠይቅ።

3. ቅድስናው አስደናቂ ብቻ ሳይሆን ማራኪ ሆኖ የሚታይህን አንድ አማኝ በስም ጥቀስ። ልዩነቱን የሚያመጣው ምን እንደ ሆነ ጠይቅ፤ ያንንም ተከተል።

4. የምታስተምር ወይም ልጆችን የምታሳድግ ከሆነ የምትናገረውን መርምር። ምን ያህሉ ክልከላ ነው? ምን ያህሉስ የክርስቶስ ውበት ነው?

5. በዚህ ሳምንት ለመታዘዝ ብርታትን ብቻ ሳይሆን የመታዘዝን ፍላጎት እንዲሰጥህ እግዚአብሔርን ለምን — ይበልጥ የጠበቀ ጭብጥ ሳይሆን የተለወጠ ጣዕም።

ጸሎት

አባት ሆይ፣ አንተ ውብ ነህ፤ እኔ ግን ቅድስናህን ልደሰትበት የሚገባ ክብር ሳይሆን ልሸከመው የሚገባ ሸክም አድርጌ ቈጠርሁት።

ሳመካኝለት የኖርሁትን ኃጢአት አስቀያሚነት አሳየኝ — በደሉን ብቻ ሳይሆን ርኩሰቱንም። የክርስቶስንም ውበት አሳየኝ፤ ክርክር ፈጽሞ ያላደረገውን ንጽጽሩ እስኪያደርገው ድረስ።

አንተን ለመታዘዝ ብርታትን ብቻ አልሻም። አንተን መሻትን እሻለሁ። ጣዕሜን ለውጥ፤ አንተ ምን እንደምትመስል ባየ ልብ ሁሉ እንደሚሆነው፣ መታዘዝም ፍላጎትን ይከተል። አሜን።