ፍጹም ጥገኝነት

«ሥጋን የለበሰ ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት እንዳይመካ። …የሚመካ በጌታ ይመካ።» (1ኛ ቆሮንቶስ 1:29, 31)

በጁላይ 1731 ከአንድ የገጠር ደብር የመጣ አንድ ወጣት አገልጋይ በቦስተን፣ በተሰበሰቡት የኒው ኢንግላንድ አገልጋዮች ፊት የሕዝብ ትምህርቱን እንዲሰብክ ተጋበዘ። ሊያገኘው ከሚችለው መድረክ ሁሉ እጅግ የተከበረው ይህ ነበር፤ ዕድሜው ደግሞ ሃያ ሰባት ዓመት ብቻ ነበር። እርሱ ግን ምንም ያበረከቱት ነገር እንደሌለ ሊነግራቸው መረጠ። ስብከቱ «እግዚአብሔር በቤዛነት ሥራ ከበረ፦ ሰው በሁሉ ረገድ በእርሱ ላይ ባለው የጥገኝነት ታላቅነት» በሚል ርዕስ ታተመ። ኤድዋርድስ በኅትመት ሲወጣ የመጀመሪያው ይህ ነበር፤ በቀሪው ሕይወቱ ሁሉ የሚያስፋፋውንም ዋና ጭብጥ አበሠረ።

ሦስቱ መስተዋድዶች

የስብከቱ አወቃቀር የመጣው ከራሱ ከክፍሉ ነበር፤ በጥንቃቄ ልንከተለውም ይገባል፤ ምክንያቱም ሥርዓት ያለው ብቻ ሳይሆን ሁሉን የሚያካትት ነው። የተዋጁት በጎ ነገራቸውን ሁሉ የሚያገኙት ከእግዚአብሔር ነው። እርሱ የመጀመሪያው ምክንያት ነው፤ ሁሉ ነገር የሚፈልቅበት ምንጭ ነው። ካለን ነገር ውስጥ ከእኛ የተገኘ አንድም የለም።

«አንተ እንድትበልጥ ማን አድርጎሃል? ያልተቀበልኸውስ ምን አለህ? የተቀበልህ ከሆንህ ግን እንዳልተቀበልህ የምትመካ ስለ ምንድር ነው?» (1ኛ ቆሮንቶስ 4:7)

የተዋጁት በጎ ነገራቸውን ሁሉ የሚያገኙት በእግዚአብሔር በኩል ነው። እርሱ ምንጩ ብቻ ሳይሆን መንገዱም ነው። መዳን ወደ እኛ የሚመጣው እግዚአብሔር አንድ ጊዜ ዘርግቶ ራሱን ችሎ እንዲሠራ በተወው በሆነ ቦይ አይደለም፤ የሚመጣው በገዛው በወልድና በሚያደርስልን በመንፈስ በኩል ነው። እግዚአብሔር የመዳናችንን ጥሬ ዕቃ ብቻ የሚያቀርብ አይደለም፤ በየደረጃው ሁሉ መዳኑ የሚተላለፍበት መንገድ እርሱ ራሱ ነው። የተዋጁትም በጎ ነገራቸውን ሁሉ የሚያገኙት በእግዚአብሔር ውስጥ ነው። ይህ ክፍል በቀላሉ የሚዘነጋው ነው። እግዚአብሔር ከራሱ ተለይቶ ሊኖር የሚችል ደስታን አይሰጠንም፤ ይዘነው ሄደን ከእርሱ ርቀን የምንደሰትበትን በረከት አይሰጠንም። የሚሰጠው በጎ ነገር ራሱ ነው። መንግሥተ ሰማያት በእግዚአብሔር አጠገብ የተቀመጠ ሽልማት አይደለም፤ መንግሥተ ሰማያት እግዚአብሔር ራሱ ነው። ከእርሱ፣ በእርሱ በኩል፣ በእርሱ ውስጥ። የኤድዋርድስ መደምደሚያ ግልጽና ቁርጥ ያለ ነበር፦ በዚህ አጠቃላይ ሂደት ውስጥ ፍጥረት የሚያበረክተው አንዳችም ነገር በየትኛውም ደረጃ የለውም፤ ስለዚህም ፍጥረት የሚመካበት አንዳችም ነገር በየትኛውም ደረጃ የለውም።

ጸጋ ጥገኝነትን አይቀንስም — ያጠልቀዋል

ኤድዋርድስ እዚህ ላይ አንድ የተለመደ አስተሳሰብን የሚገለብጥ ምልከታ አቀረበ። ጸጋን እንደ አንድ ዓይነት እርዳታ የማሰብ ዝንባሌ አለን — እግዚአብሔር የጎደለንን ይሞላል፤ ከዚያም በራሳችን እንወጣዋለን። በዚህ አመለካከት መሠረት፣ ልጅ እያደገ ሲሄድ የሚያስፈልገው እርዳታ እንደሚቀንስ ሁሉ፣ ብዙ ጸጋ በተቀበልን ቁጥር ጥገኝነታችን እየቀነሰ ይሄዳል። ኤድዋርድስ ግን የዚህን ተቃራኒ ተከራከረ። የተዋጁት ከውድቀት በፊት ከነበረው ከአዳም ይልቅ በእግዚአብሔር ላይ ይበልጥ ጥገኞች ናቸው እንጂ አያንሱም። አዳም ለሕልውናውና ለችሎታዎቹ በእግዚአብሔር ላይ ጥገኛ ነበር። የተዋጀው ኃጢአተኛ ግን ለእነዚያው ነገሮች ብቻ ሳይሆን የራሱ ላልሆነው ለጽድቁም፣ ስጦታ ለሆነው ለእምነቱም፣ በሌላው ለሚጠበቀው ለጽናቱም፣ ፈጽሞ ከጸጋ ለሆነው ለመጨረሻ ክብሩም በእግዚአብሔር ላይ ጥገኛ ነው። ስለዚህ ቤዛነት ጥገኝነትን ያጎላዋል። በኤድዋርድስ አመለካከት እግዚአብሔር መዳንን በዚህ መንገድ ያዘጋጀበት ምክንያት በትክክል ይህ ነው። ዓላማው ኃጢአተኞችን ማዳን ብቻ ሳይሆን የአዳኙ ክብር ፈጽሞ የማያሻማ ሆኖ በሚታይበት መንገድ ማዳን ነበር።

«እንደ ምሕረቱ መጠን … አዳነን እንጂ፥ እኛ ስላደረግነው በጽድቅ ስለ ነበረው ሥራ አይደለም።» (ቲቶ 3:5)

የንጽጽር መሻር

የዚህ የእረኝነት ፍሬ እጅግ ታላቅ ነው፤ በኤድዋርድስ ትምህርት ውስጥ ካሉት እጅግ ነጻ አውጪ እውነቶች አንዱም ነው። ያለኝ ነገር ሁሉ የተሰጠኝ ከሆነ፣ ንጽጽር ትርጉም ያጣል። ሰው ለማግኘት ምንም ባልደከመበት ውርስ ብዛት ሊመካ እንደማይችል ሁሉ፣ እኔም ራሴ ባላስገኘኋቸው ስጦታዎች ምክንያት ከሌላ አማኝ ልበልጥ አልችልም። የጳውሎስ ጥያቄ — «አንተ እንድትበልጥ ማን አድርጎሃል?» — ውይይቱ ገና ሳይጀመር እንዲያበቃ ታስቦ የቀረበ ነው። ይህ እውነት በሁለት አቅጣጫ ይቆርጣል፤ ብዙም የማናስተውለው ደግሞ ሁለተኛው ነው። ወደ ታች የሚደረግ ንጽጽር ትዕቢትን ይወልዳል፤ ወደ ላይ የሚደረግ ንጽጽር ደግሞ ምቀኝነትንና ተስፋ መቁረጥን ይወልዳል። ሁለቱም የቆሙት በአንድ ስሕተት ላይ ነው — ያለን ነገር የእኛ ነው በሚለው ግምት ላይ። ግምቱን አስወግድ፤ ሁለቱም በአንድነት ይፈርሳሉ።

«ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና» (ዮሐንስ 15:5)

ኤድዋርድስ «ምንም»ን በሙሉ ክብደቱ ወሰደው። ጥቂት አይደለም። ልንችለው ከምንችለው ያነሰ አይደለም። ምንም።

በዚህ ትምህርት ውስጥ የተቀበረ አንድ ፈተና አለ፤ ደግሞም የማይመች ነው። ምንም እንደማያበረክት በእውነት የሚያምን ሰው ሲዘነጋ አይደቅም፤ ምክንያቱም ከቶ በራሱ ሒሳብ ሲነግድ አልነበረም። ሲመሰገንም አይኮፈስም፤ ምክንያቱም ያለው መልካም ነገር ከየት እንደ መጣ ያውቃል። በሽንገላም በቸልታም መካከል የሚያሳየው ሚዛናዊ ጽናት፣ ትምህርቱ ከአእምሮው አልፎ እስከ አጥንቱ ድረስ ዘልቆ እንደ ገባ ለሰዎች የሚታይ እጅግ አስተማማኝ ማስረጃ ነው።

ጸሎት — የጥገኝነት መናዘዝ

የዚህ ምዕራፍ ትምህርት እውነት ከሆነ፣ ጸሎት በዋናነት ነገሮችን የምናገኝበት ዘዴ አይደለም። ፍጥረት በእርግጥ ማን እንደ ሆነ የሚያምንበት አቋም ነው። ኤድዋርድስ ይህንን ግንኙነት ደጋግሞ አሳይቷል፤ ይህም ያለዚያ ግራ የሚያጋባን አንድ ነገር ያብራራል። እግዚአብሔር ከመለመናችን በፊት የሚያስፈልገንን የሚያውቅና ሊሰጠንም ያሰበ ከሆነ ለምን እንለምናለን? መልሱ እግዚአብሔር ነገሮችን ብቻ እየሰጠን አለመሆኑ ነው። ሁሉ ነገር ከየት እንደሚመጣ ወደምናውቅበት ግንኙነት እየሳበን ነው። ሳይለመን የተቀበልነውን ስጦታ ሰጪውን ሳናስብ ልንደሰትበት እንችላለን፤ ለምነን ያገኘነውን ስጦታ ግን እንዲህ ልናደርግ አንችልም። እግዚአብሔር የሚያቀርበው ስንቅ ራሱን የሚገልጥበትም እንዲሆን የሚያደርገው በጸሎት ነው።

«ለምኑ፥ ይሰጣችሁማል፤ ፈልጉ፥ ታገኙማላችሁ፤ መዝጊያን አንኳኩ፥ ይከፈትላችሁማል።» (ማቴዎስ 7:7)

በዚህ ውስጥ አንድ መመርመሪያ አለ፤ እርሱም የማይመች ነው። የማይጸልይ ክርስቲያን አንድን ግዴታ ቸል ማለቱ ብቻ አይደለም። ሥነ መለኮቱ የፈለገውን ቢል፣ ስለ ራሱ በቂነት አንድ ነገር እያወጀ ነው። የምንጸልየው የሚያስፈልገንን ነገር በምናውቀው መጠን ነው፤ ጸሎት በብልጽግና ጊዜ የሚፈርሰውና በችግር ጊዜ የሚያንሰራራውም ለዚህ ነው — ችግርም ብዙ ጊዜ ምሕረት የሚሆነው ለዚህ ነው። ኤድዋርድስ እግዚአብሔር በረከቶቹን በጊዜ ሂደት የሚያከፋፍለውም በዚሁ መርሕ እንደ ሆነ አስተውሏል። በምድረ በዳ መናን እንደ ሰጠ፣ በአንድ ጊዜ በጅምላ ሳይሆን በየዕለቱ ይሰጣል፤ ይኸውም ጥገኝነት አንድ ጊዜ ተወስኖ እንዲያበቃ ሳይሆን በየማለዳው እንዲታደስ ነው። እኛ በአንድ ጊዜ የተጠቃለለውን ድምር እጅግ እንመርጥ ነበር። እርሱ ግን ቀን በቀን ይሰጠናል፤ ይህንንም የዕለት እንጀራችን ብሎ ይጠራዋል።

«የዕለት እንጀራችንን ዛሬ ስጠን።» (ማቴዎስ 6:11)

ይህም የምንለምነውን ነገር በአዲስ መልክ እንድናየው ያደርገናል። ከሁሉ የሚበልጠው በጎ ነገራችን እግዚአብሔር ራሱ ከሆነ፣ እጅግ አስፈላጊ የሆኑት ጸሎቶች ስለ ሁኔታዎች ሳይሆን ስለ እርሱ ራሱ የሚቀርቡ ናቸው — ሀልዎቱ እንዲበዛልን፣ ክርስቶስን ይበልጥ በግልጽ እንድናይ፣ እርሱን የሚፈልግ ልብ እንዲሰጠን። ኤድዋርድስ እንዲህ ያሉትን ጸሎቶች እጅግ አልፎ አልፎ እንደምንጸልያቸው፣ እንደ ፈቃዱ መሆናቸውን እርግጠኞች ልንሆን የምንችለውም በእነርሱ ብቻ እንደ ሆነ አስተውሏል።

«እንኪያስ እናንተ ክፉዎች ስትሆኑ ለልጆቻችሁ መልካም ስጦታ መስጠት ካወቃችሁ፥ በሰማይ ያለው አባት ለሚለምኑት እንዴት አብልጦ መንፈስ ቅዱስን ይሰጣቸው?» (ሉቃስ 11:13)

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. በስውር የምትኮራባቸውን ሦስት ነገሮች ዘርዝር። እያንዳንዳቸውን በታማኝነት ከየት እንደ መጡ ድረስ ተከታተላቸው፤ የምትመካበት ነገር ቀርቶ እንደ ሆነም ተመልከት።

2. በዚህ ሳምንት ራስህን ከሌላ አማኝ ጋር ስታነጻጽር አስተውል። በእያንዳንዱ ጊዜ የጳውሎስን ጥያቄ መልስ፦ «አንተ እንድትበልጥ ማን አድርጎሃል?»

3. ስትዘነጋ የምትሰጠውን ምላሽ ተከታተል። አትደብቀው — መርምረው። የአንተ ነው ብለህ ስላሰብከው ነገር ምን ይገልጣል?

4. ሁልጊዜ የራስህ ብቻ እንደ ሆነ ስለ ገመትከው አንድ ችሎታ እግዚአብሔርን ለይተህ አመስግን።

5. በጸሎትህ የእግዚአብሔርን እርዳታ ብቻ ሳይሆን እግዚአብሔርን ራሱን ለምን። ይህ ልመና ለአንተ እንግዳ መሆኑን ወይም አለመሆኑን አስተውል።

ጸሎት

አባት ሆይ፣ ሁሉን ተቀብዬ ሳለሁ አንዳች ነገር በራሴ እንዳገኘሁ ሆኜ ተመላልሻለሁ።

የመልካም ነገሬ ሁሉ ምንጭ፣ ወደ እኔ የሚደርስበትም መንገድ፣ መልካሙም ነገር ራሱ አንተ ነህ። በእጆቼ ውስጥ አንተ ያላስቀመጥከው አንዳችም ነገር የለም።

ከንጽጽር አድነኝ — ወደ ታች ከሚመለከት ትዕቢትና ወደ ላይ ከሚመለከት ምቀኝነት። ሁለቱም ሕይወቴ ከየት እንደ መጣ አለማመን ናቸው።

ተቀባይ በመሆን እንድረካ አድርገኝ። ስዘነጋም ጽኑ ልሁን፤ ምክንያቱም ከቶ በራሴ ብድር የኖርኩ አልነበርኩም። አሜን።