በእምነት ብቻ መጽደቅ

«ነገር ግን ለማይሠራ፥ ኃጢአተኛውንም በሚያደድቅ ለሚያምን ሰው እምነቱ ጽድቅ ሆኖ ይቆጠርለታል።» (ሮሜ 4:5)

በኖቬምበር 1734 ኤድዋርድስ በኖርዝሃምፕተን በእምነት ብቻ ስለ መጽደቅ ተከታታይ ስብከቶችን ሰበከ። ይህን ያደረገው በኒው ኢንግላንድ እየተስፋፋ ለነበረው፣ ጨዋ ጠባይ የእግዚአብሔርን ሞገስ እንደሚያስገኝ በዝምታ ለሚያስብ ምቹ የሆነ በመልካም ምግባር የመመካት ዝንባሌ መልስ ለመስጠት ነበር። ቀጥሎ የሆነው የሥነ መለኮት ክርክር አልነበረም። መነቃቃት ነበር። በጥቂት ወራት ውስጥ ከተማዪቱ ተለወጠች፤ ኤድዋርድስም ትምህርቱና መነቃቃቱ የተያያዙ እንደ ሆኑ ዘወትር ይናገር ነበር — ሰዎች የተለወጡት በትክክል የራሳቸውን ድርሻ ለማበርከት መሞከር ባቆሙ ጊዜ ነበርና።

ኃጢአተኛውን ማጽደቅ

አስደንጋጩ ነገር በጥቅሱ ውስጥ አለ፤ ኤድዋርድስም ሰሚዎቹ እንዲያለዝቡት አልፈቀደላቸውም። ጳውሎስ እግዚአብሔር ንስሐ የገቡትን፣ ወይም ቅኖቹን፣ ወይም የአቅማቸውን ሁሉ የሚያደርጉትን ያጸድቃል አይልም። እግዚአብሔር ኃጢአተኛውን ያጸድቃል ይላል። ጻድቅ ተብሎ የሚታወጀው ሰው፣ አዋጁ በሚነገርበት ቅጽበት፣ ጻድቅ አይደለም።

«በኢየሱስ ክርስቶስም በሆነው ቤዛነት በኩል እንዲያው በጸጋው ይጸድቃሉ። …ሰው ያለ ሕግ ሥራ በእምነት እንዲጸድቅ እንቆጥራለንና።» (ሮሜ 3:24, 28)

መጽደቅ ሕጋዊ አዋጅ ነው እንጂ የሁኔታችን መግለጫ አይደለም። እግዚአብሔር መርምሮን ተቀባይነት ያለን ሆነን አያገኘንም። የሌላው የሆነውን ጽድቅ ለእኛ ይቈጥርልናል፤ በዚያም መሠረት ይመለከተናል።

«በእርሱም እገኝ ዘንድ፥ ከሕግ የሆነው የራሴ ጽድቅ ያለኝ ሆኜ አይደለም፥ ነገር ግን በክርስቶስ በማመን የሆነው ጽድቅ፥ ይኸውም በእምነት ከእግዚአብሔር የሆነው ጽድቅ ያለኝ ሆኜ ነው።» (ፊልጵስዩስ 3:9)

እምነት እንዴት ያጸድቃል — እንዴትስ አያጸድቅም

እዚህ ላይ ኤድዋርድስ እጅግ ትክክለኛ የሆነ ልዩነት አደረገ፤ ይህም ልዩነት ትምህርቱን ብዙ ጊዜ ከሚበላሽበት መንገድ ይጠብቀዋል። የተለመደው ግምት እምነት እግዚአብሔር በሥራ ምትክ የሚቀበለው አንድ ነገር ነው የሚል ነው — ሕጉ ልንፈጽመው ያልቻልነውን መታዘዝ ይጠይቅ እንደ ነበር፣ ወንጌል ግን ልንወጣው የምንችለውን ማመንን ብቻ ይጠይቃል የሚል። በዚህ አመለካከት እምነት እጅግ ትንሽ ሥራ ሆኗል፤ እኛም እንደገና በምናደርገው ነገር ወደ መዳን ተመልሰናል። ኤድዋርድስ ይህን አጥብቆ ተቃወመ። እምነት የሚያጸድቀው እንደ በጎ ምግባር ሆኖ አይደለም፤ እግዚአብሔር ስላመንን የሚሸልመን ይመስል አይደለም። እምነት የሚያጸድቀው ከክርስቶስ ጋር አንድ ስለሚያደርገን ነው። ዋጋው ሁሉ ያለው በሚያምንበት በእርሱ ላይ ነው። ብዙ ጊዜ የሚሰጠው ምሳሌ ትክክለኛ ነው፦ በውኃ ውስጥ የሚሰጥም ሰው የሚድነው በመጨበጡ ጥንካሬ ሳይሆን በያዘው ሰው ብርታት ነው። ብርቱ አዳኝን የያዘ ደካማ እጅ በቂ ነው። ምንም ያልያዘ ብርቱ እጅ ግን በቂ አይደለም። ስለዚህ የመዳን እርግጠኝነታችን በእምነታችን ጥራት ላይ መመሥረት አያስፈልገውም። ጥያቄው እምነትህ አስደናቂ ነው ወይ ሳይሆን ክርስቶስ በቂ ነው ወይ የሚለው ነው።

መጽደቅና ከዚያ በኋላ የሚመጣው ሕይወት

ኤድዋርድስ በሌላውም ድንበር እኩል ጽኑ ነበር፤ ይህም ቁም ነገር አለው፤ ምክንያቱም በቅዱስ ኑሮ ላይ ያደረገው አጽንዖት በነጻ መጽደቅን የሚያላላ ይመስል አንዳንድ ጊዜ ይነበባል። አያላላውም። ሁለቱንም ይዞ ነበር፤ የያዛቸውም በመጽሐፍ ቅዱስ ቅደም ተከተል ነው። መጽደቅ ከሥራ ፈጽሞ ተለይቶ በእምነት ብቻ ነው፤ የሚቀበሉትም በአንድ ጊዜና ሙሉ ሆኖ ነው። የሚያጸድቀው እምነትም ፈጽሞ ብቻውን አይሆንም — ሁልጊዜ የተለወጠ ሕይወትን ያፈራል፤ ምክንያቱም ከሕያው ክርስቶስ ጋር አንድ ያደርገናል፤ ከእርሱም ጋር ያለው አንድነት ሰውን እንደ ነበረ ሊተወው አይችልም።

«እኛ ፍጥረቱ ነንና፤ እንመላለስበት ዘንድ እግዚአብሔር አስቀድሞ ያዘጋጀውን መልካሙን ሥራ ለማድረግ በክርስቶስ ኢየሱስ ተፈጠርን።» (ኤፌሶን 2:10)

ሥራ ማስረጃ ነው እንጂ ፈጽሞ መሠረት አይደለም። ኤድዋርድስ በኋላ ላይ የክርስቲያን ኑሮ የጸጋ ታላቅ ምልክት ነው ብሎ አጥብቆ ያስተማረው — ወደዚያም እንመጣለን — ሙሉ በሙሉ በዚህ መሠረት ላይ የቆመ ነው። ሥራን በእምነት ላይ እየጨመረ አልነበረም። ዛፍ በፍሬው እንደሚታወቅ እያመለከተ ነበር፤ ዛፉን ያሳደገው ግን ፍሬው አይደለም።

ይህ ትምህርት ቸልተኝነትን ሳይሆን መነቃቃትን ያስገኘበት ምክንያት አለ፤ ተቃራኒውን ልንጠብቅ ስለምንችል ምክንያቱን መረዳት ጠቃሚ ነው። በመልካም ምግባር መመካት አድካሚ ነው፤ የመዳን እርግጠኝነትንም ፈጽሞ አያስገኝም፤ ምክንያቱም መለኪያው ሁልጊዜ ከእጅ ትንሽ ራቅ ብሎ ይገኛል፤ ሕሊናም ፈጽሞ አያርፍም። የሚያስገኘው ወይ ተስፋ መቁረጥን ወይ ራስን ማታለልን ነው። በነጻ መጽደቅ ይህን ድካም ያስቀራል። ዋጋ መክፈልን በእርግጥ ያቆመ ሰው ደግሞ ምስጋና ፍርሃት ፈጽሞ ካደረገው እጅግ በበለጠ እንደሚያነሣሣ ይገነዘባል። ኤድዋርድስ አንዲት ከተማ በሙሉ በአንድ የክረምት ወቅት ይህን ስትገነዘብ ተመለከተ።

ታላቁ ልውውጥ

ከመጽደቅ ትምህርት በስተጀርባ ቅዱሳት መጻሕፍት በሚያስገርም አጭርነት የሚገልጹት ልውውጥ አለ።

«እኛ በእርሱ ሆነን የእግዚአብሔር ጽድቅ እንሆን ዘንድ ኃጢአት ያላወቀውን እርሱን ስለ እኛ ኃጢአት አደረገው።» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:21)

በአንድ ዓረፍተ ነገር ውስጥ በተቃራኒ አቅጣጫ የሚሄዱ ሁለት ሽግግሮች አሉ። ኃጢአታችን ኃጢአት ለሌለበት ለክርስቶስ ተቈጠረ። ጽድቁም ጽድቅ ለሌለን ለእኛ ተቈጠረ። ሁለቱም ሽግግሮች ማስመሰል በሆነ ትርጉም የሕግ ልብ ወለድ አይደሉም፤ ሁለቱም በእውነተኛ አንድነት ላይ የቆሙ ናቸው፤ ስለዚህም ነው እምነት — የዚያ አንድነት መሣሪያ — ነገሩ ሁሉ የሚቀበልበት መንገድ የሆነው። ኤድዋርድስ የሚቈጠርልን ነገር ሙሉ መሆኑን አጽንዖት ሰጥቶ ተናገረ። የሚቈጠርልን ጽድቅ አዲስ ጅምር፣ ንጹሕ ገጽ ወይም የተቀነሰ ቅጣት አይደለም። በሥራ የፈጸመውና በመከራ የተቀበለው የክርስቶስ ሙሉ መታዘዝ ነው — በሕይወቱ ያደረገው ሁሉና በሞቱ የተሸከመው ሁሉ — በሒሳባችን ላይ የተመዘገበ። ይህ ማለት አማኙ በእግዚአብሔር ፊት የሚቆመው ይቅር እንደ ተባለ ነገር ግን ገና እንዳልተፈተነ ሰው አይደለም። ሌላው ሕጉን ስለ ጠበቀለት፣ ሕጉን ፍጹም አድርጎ እንደ ጠበቀ ሰው ሆኖ ይቆማል።

«በአንዱ ሰው አለመታዘዝ ብዙዎች ኃጢአተኞች እንደ ሆኑ፥ እንዲሁ ደግሞ በአንዱ መታዘዝ ብዙዎች ጻድቃን ይሆናሉ።» (ሮሜ 5:19)

የዚህ ተግባራዊ ክብደት የሚያርፈው በመዳን እርግጠኝነት ላይ ነው፤ በቅን ክርስቲያኖች መካከል ከሁሉ ይበልጥ የተለመደውንም ችግር ይዳስሳል። ኃጢአታቸው ይቅር እንደ ተባለ የሚረዱ አማኞች አሁንም አቋማቸው የሚዋዥቅ ይመስል ይኖራሉ — መልካም ሳምንት ካሳለፉ በኋላ የተሻለ፣ መጥፎ ሳምንት ካሳለፉ በኋላ የባሰ። ምክንያቱ የሚያስቡት ስለ መጀመሪያው ሽግግር ብቻ መሆኑ ነው። ይቅርታ ዕዳን ያስወግዳል፤ ሒሳቡንም ዜሮ ላይ ይተዋል፤ ከዜሮ ደግሞ አንድ ሰው እንደገና በሥራ ማግኘት መጀመር ያለበት ይመስላል። ሁለተኛው ሽግግር ያን ስሌት ያስቀራል። ሒሳቡ ዜሮ ላይ አይደለም፤ ሙሉ ነው፤ የሞላውም ሥራው በማይለዋወጥ አካል ነው። የሚጎድል ምንም ነገር ስለሌለ በሥራ የሚገኝ ምንም ነገር የለም።

«እንግዲህ በክርስቶስ ኢየሱስ ላሉት አሁን ኵነኔ የለባቸውም።» (ሮሜ 8:1)

ኤድዋርድስ ይህን የሰበከው ጨዋነት በእግዚአብሔር ዘንድ አንዳች ዋጋ እንዳለው ለትውልዶች በዝምታ ሲያስብ ለኖረ ጉባኤ ነበር። በጥቂት ወራት ውስጥ በቂ መልካም ለመሆን ሲሞክር የነበረ ከተማ እንዲህ መሆን ፈጽሞ እንዳላስፈለገው አወቀ፤ ስለዚህም ነገር ማውራቱን ማቆም አልቻለም።

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. የምትታመነው በክርስቶስ ነው ወይስ በመታመንህ ጥራት? ብለህ ራስህን ጠይቅ። ልዩነቱ እርግጠኝነትህ ሲናወጥ ወዴት እንደምትመለከት ይወስናል።

2. አሁንም የእግዚአብሔርን ሞገስ በሥራ ለማግኘት የምትሞክርበትን አንድ መንገድ ለይተህ እወቅ። ስሙን ጥቀስ፤ በተለይም ያንን ተው።

3. ሮሜ 4:5ን ጮክ ብለህ አንብብ፤ «ኃጢአተኛውን የሚያጸድቅ» የሚለውም ሐረግ ያለ ምንም ገደብ እንዳለ ይቁም።

4. በራስህ አስተሳሰብ ውስጥ ያለውን ቅደም ተከተል መርምር፦ መልካም ሥራዎችህ ተቀባይነትህ የተመሠረተበት መሠረት ናቸው ወይስ የተቀባይነትህ ማስረጃ?

5. በዚህ ሳምንት ስትወድቅ አቋምህን ለመጠገን አትነሣ። ከመጀመሪያውም የአንተ ወዳልነበረው ጽድቅ ተመለስ።

ጸሎት

አባት ሆይ፣ አንድ ነገር ላመጣልህ ስሞክር ኖሬአለሁ።

አንተ ኃጢአተኛውን ታጸድቃለህ፤ እኔ ግን ከዚያ ሌላ ሆኜ ወደ ችሎትህ ለመድረስ ለዓመታት ደክሜአለሁ። በትጋቴ ሁሉ ውስጥ የተሸሸገውን ትዕቢት ይቅር በል።

የራሴ ጽድቅ የለኝም። ያልሠራሁለትንና ላጣው የማልችለውን፣ ለእኔ የተቈጠረልኝን የክርስቶስን ጽድቅ እቀበላለሁ።

አሁንም ምንም ነገር በአፈጻጸሜ ላይ ስላልተመሠረተ፣ ፍርሃት ፈጽሞ ሊያደርገው ያልቻለውን ምስጋና በእኔ ውስጥ ያድርገው። አሜን።