ቅን ጥያቄዎችና ከባድ ስንብቶች

«ሕዝብ ሆይ፥ ሁልጊዜ በእርሱ ታመኑ፤ ልባችሁን በፊቱ አፍስሱ፤ እግዚአብሔር መጠጊያችን ነውና።» — ከመዝሙር 62

በ1961 መጨረሻ ላይ ቤቲ ዋኦራኒዎችን ትታ ሄደች። እርሷና ሬቸል ሴይንት አብረው መሥራት በጣም ከብዷቸው ነበር፤ ቫለሪም ትምህርት ቤት የምትገባበት ዕድሜ ሊደርስ ተቃርቦ ነበር። ሬቸል አብዛኛውን የሕይወቷን ዘመን በዋኦራኒዎች መካከል ኖረች። ቤቲ ደግሞ ለሁለት ዓመት ያህል ተጨማሪ በኪቹዋ ሕዝብ መካከል ሠራች። ከዚያም በ1963፣ ቫለሪ የስምንት ዓመት ልጅ ሳለች፣ ሁለቱ ወደ አገራቸው ወደ አሜሪካ ተመለሱ። ቤቲ በልጅነቷ ትወዳቸው በነበሩት ተራሮች መካከል፣ በፍራንኮኒያ፣ ኒው ሃምፕሻየር መኖር ጀመሩ።

በዚህ ጊዜ ቤቲ በጣም ታዋቂ ሆና ነበር። ሁሉም ሰው የጂምንና የዋኦራኒዎችን ታሪክ መስማት ይፈልግ ነበር። ሰዎች ሁሉም ነገር ፍጹም መልካም ሆኖ የሚያልቅበት ደስ የሚል ታሪክ ይፈልጉ ነበር። ቤቲ ግን ከእግዚአብሔር ጋር የሚኖር ሕይወት ሁልጊዜ የተስተካከለና ሥርዓቱን የጠበቀ እንዳልሆነ በኢኳዶር ተምራ ነበር። እርሷም ማስመሰል አልፈለገችም። በመጻሕፍቷ ውስጥ ስለ ጥያቄዎቿና ስላልገቧት ነገሮች በቅንነት ጻፈች። አንዳንድ አንባቢዎች ተበሳጩ። ነገር ግን የራሳቸው የሚያሳዝን ታሪክ የነበራቸውን ብዙ ሰዎች የቤቲ ቅንነት ረዳቸው።

በ1969 ቤቲ እንደገና አገባች። አዲሱ ባሏ አዲሰን ሊች የሥነ መለኮት መምህር ነበር፤ ንቁ፣ አስቂኝና መጻሕፍትን የሚወድ ሰው ነበር። ቤቲና ቫለሪ ከእርሱ ጋር ወደ ሃሚልተን፣ ማሳቹሴትስ ተዛወሩ። እነዚያ ዓመታት የደስታ ዓመታት ነበሩ።

ነገር ግን አዲሰን በካንሰር ክፉኛ ታመመ። ቤቲ በእነዚያ ረጅምና አስቸጋሪ ወራት ሁሉ ቤት ውስጥ ታስታምመው ነበር። እርሱም ሴፕቴምበር 17 ቀን 1973 ሞተ። ቤቲ ለሁለተኛ ጊዜ መበለት ሆነች። በዚህ ጊዜ ጋዜጦችም ፎቶግራፎችም አልነበሩም። እርሷ አዘነች፤ ብቸኝነትም ተሰማት። ነገር ግን ሐዘኗን ወደ እግዚአብሔር አመጣች፤ እግዚአብሔርም እንደገና ደግፎ አቆማት።

እግዚአብሔር ጥያቄዎቻችንን እንድንደብቅ ወይም ደስ ሳይለን ደስ እንዳለን እንድናስመስል አይፈልግም። በልባችን ያለውን ሁሉ ልንነግረው እንችላለን። እርሱ መጠጊያችን ነው።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ሁሉንም ነገር፣ ጥያቄዎቼንና የሐዘን ስሜቶቼን እንኳ ልነግርህ ስለምችል አመሰግንሃለሁ። አንተ መጠጊያዬ ስለ ሆንህ አመሰግንሃለሁ። አሜን።