ቀን 7 — የራስሽን ሩጫ ሩጪ

«ነገር ግን እያንዳንዱ የገዛ ራሱን ሥራ ይፈትን፥ ከዚያም በኋላ ስለ ሌላው ሰው ያልሆነ ስለ ራሱ ብቻ የሚመካበትን ያገኛል፤ እያንዳንዱ የገዛ ራሱን ሸክም ሊሸከም ነውና።»

— ገላትያ 6:4-5

በአንድ የሩጫ ውድድር ላይ እየሮጥሽ እንደ ሆነ አስቢ። በጣም ጥሩ እየሮጥሽ ነው! እግሮችሽ ብርቱ ናቸው፤ አተነፋፈስሽ የተረጋጋ ነው፤ ወደ መጨረሻው መስመርም እየቀረብሽ ነው። ከዚያ ግን ከጎንሽ ወደምትሮጠው ልጅ ዞር ብለሽ ትመለከቻለሽ። እርሷ ከእኔ ትፈጥናለች። ጫማዋ ከእኔ ይሻላል። ጭራሽ የደከማት እንኳ አትመስልም። እርሷን መመልከትሽን ትቀጥያለሽ። እርሷን እየተመለከትሽ ሳለሽም በገዛ እግርሽ ተሰናክለሽ ትወድቂያለሽ።

ራስን ከሌሎች ጋር ማወዳደር የሚያደርገው ይህንኑ ነው።

ማወዳደር ማለት ራስሽን በሌላ ሰው መለካት ማለት ነው። ሴቶች ልጆች ከሚወድቁባቸው ትልልቅ ወጥመዶች አንዱም ይህ ነው። እርሷ ከእኔ ይበልጥ ቆንጆ ናት? ይበልጥ ጎበዝ? ይበልጥ አስቂኝ? ከእኔ ይበልጥ ብዙ ጓደኞች አሏት? የተሻለ ልብስ? ትልቅ ቤት? የተሻለ ስልክ?

ማወዳደር ሁልጊዜ የሚያበቃው ከሁለት በአንዱ መንገድ ነው። ወይ ከእርሷ እንደምትበልጪ ትወስኛለሽ፤ ትዕቢተኛም ትሆኛለሽ። ወይም እርሷ ከአንቺ እንደምትበልጥ ትወስኛለሽ፤ ትቀኛለሽ፣ ተስፋ ትቆርጫለሽ ወይም በቂ እንዳልሆንሽ ይሰማሻል። ሁለቱም ለልብሽ መልካም አይደሉም።

ጳውሎስ የተለየ መንገድ ያሳያል፦ «እያንዳንዱ የገዛ ራሱን ሥራ ይፈትን»። በሌላ አነጋገር፣ የእርሷን ሳይሆን የራስሽን ሕይወት ተመልከቺ። እግዚአብሔር አንቺን እንድታደርጊ ያዘዘሽን እያደረግሽ ነው? እርሱ ለአንቺ የሰጠሽን ስጦታዎች እየተጠቀምሽባቸው ነው? አንቺ ማደግ በሚያስፈልግሽ መንገዶች እያደግሽ ነው?

እግዚአብሔር የሌላ ሰው ቅጂ እንድትሆኚ አድርጎ አልፈጠረሽም። ለእርሷ ሕይወት የሚሆኑ ስጦታዎችን ለእርሷ ሰጣት፤ ለአንቺም ሕይወት የሚሆኑትን ለአንቺ ሰጠሽ። የምትሮጠውን ሩጫ ለእርሷ ሰጣት፤ ለአንቺም የአንቺን ሰጠሽ።

ጳውሎስ «እያንዳንዱ የገዛ ራሱን ሸክም ሊሸከም ነውና» ይላል። የእርሷን ሕይወት መሸከም የለብሽም። መሸከም ያለብሽ የራስሽን ብቻ ነው፤ ያውም በእግዚአብሔር እርዳታ።

በዚህ ውስጥ ያለው ነጻነትም ይህ ነው፦ ማወዳደርን ስታቆሚ ከሌሎች ሴቶች ልጆች ጋር ከመፎካከር ይልቅ አብረሻቸው በእውነት መደሰት ትችያለሽ። ነገሮች ሲሳኩላት አንቺ ደስ ሊልሽ ይችላል፤ ነገሮች ሲሳኩልሽ ደግሞ እርሷ ደስ ሊላት ይችላል። አንዱ እንዲያሸንፍ ሌላው መሸነፍ የለበትም።

አስቢበት፦ ብዙውን ጊዜ ራስሽን ከማን ጋር ታወዳድሪያለሽ? ይህስ ምን ስሜት ይሰጥሻል?

ሞክሪው፦ ዛሬ ራስሽን ስታወዳድሪ ባገኘሽ ቁጥር ቆም በዪና እግዚአብሔር ለአንቺ ስለ ሰጠሽ አንድ ስጦታ አመስግኚው።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ራሴን ከሌሎች ሴቶች ልጆች ጋር ብዙ ጊዜ አወዳድራለሁ። ማቆም እንድችል እርዳኝ። ዓይኖቼ በሌላ ሰው ሩጫ ላይ ሳይሆን አንተ በሰጠኸኝ ሩጫ ላይ እንዲያተኩሩ እርዳኝ። ስለ ሰጠኸኝ ስጦታዎችና ሕይወት አመሰግንሃለሁ። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።