ጂም እና ኤልሳቤት ኤሊየት፦ ተመልሰው የሄዱት

በደቡብ አሜሪካ፣ በኢኳዶር ጥቅጥቅ ያሉ ጫካዎች ውስጥ ዋኦራኒ የሚባሉ ሕዝቦች ይኖሩ ነበር። ከውጭው ዓለም ጋር ግንኙነት ከሞላ ጎደል አልነበራቸውም፤ ወደ እነርሱ የሚቀርቡ እንግዶችንም ይገድሉ ነበር። ጂም ኤሊየትና አራት ጓደኞቹ ግን እነዚህ ሰዎች እንኳ እግዚአብሔር እንደሚወዳቸው የመስማት ዕድል ሊያገኙ ይገባል ብለው አመኑ። ስለዚህ ወጣቶቹ የቻሉትን ሁሉ ተማሩ፤ ወዳጅነት ለመመሥረት ከትንሽ አውሮፕላን ላይ ስጦታ ጣሉላቸው፤ በመጨረሻም ፊት ለፊት ሊያገኟቸው በወንዝ ዳር ባለ አሸዋማ ስፍራ አረፉ።

ለጥቂት ቀናት ነገሩ መልካም ሆነ። ከዚያም በ1956 አንድ ቀን ከሰዓት በኋላ፣ አምስቱ ሰዎች በዚያ ጭር ባለ የአሸዋ ደሴት ላይ በጦር ተወግተው ተገደሉ። የሚመለከተው ዓለም ይህን ሲያይ ፍጹም ከንቱና አሳዛኝ ጥፋት መሰለው — አምስት መልካም ወጣቶች ሞቱ፣ የተገኘ ምንም ነገር የለም። ጂም በአንድ ወቅት ጓደኞቹ ፈጽሞ ያልረሱትን ቃል ጽፎ ነበር፦ ሊያጣው የማይችለውን ለማግኘት ሊይዘው የማይችለውን የሚሰጥ ሰው ሞኝ አይደለም።

ከዚያም ማንም ሊያስበው ያልቻለው ነገር ሆነ። የጂም ሚስት ኤልሳቤት በቁጣና በሐዘን ተስፋ ቆርጣ ከመተው ይልቅ፣ ከሌሎቹ ሰዎች የአንዱ እኅት ከሆነች ሴት ጋር ሆና፣ የሚወዷቸውን በገደሉት በእነዚያው ሰዎች መካከል ሄደው ለመኖር ወሰኑ።

ወደ ጫካው ገብተው ከዋኦራኒዎች ጋር ቤታቸውን አደረጉ። አስቸጋሪውን ቋንቋ ተማሩ። የታመሙትን አስታመሙ፣ ሕፃናትን አቀፉ፤ እንደ ወዳጅና እንደ ጎረቤት ኖሩ — ጦሩን ከወረወሩት ሰዎች አጠገብ በየቀኑ እየተቀመጡ። ዋኦራኒዎች ይህን አስደናቂ ደግነት እያዩ ቀስ በቀስ ለምን እንዲህ እንደሚያደርጉ መጠየቅ ጀመሩ። ከእነርሱም ብዙዎቹ — ከገዳዮቹ አንዳንዶቹ ራሳቸው ጭምር — የኢየሱስ ተከታዮች ሆኑ፤ ላቈሰሏቸውም ቤተሰቦች ወንድሞች ሆኑ።

ለመድረስ እጅግ አስቸጋሪ የመሰሉት ሰዎች ተደረሱ — በኃይል አይደለም፣ በበቀልም አይደለም፣ ነገር ግን ሁለት ሴቶች በይቅርታና በፍቅር ተመልሰው ለመሄድ ስለ መረጡ ነው። ይህ ጂም ሊሞትለት ይገባል ብሎ ያመነበት ነገር ራሱ ነበር።