ነገር ሁሉ ለበጎ የሚሠራበት ምክንያት

1. ነገር ሁሉ ለበጎ የሚሠራበት ዋናው ምክንያት፣ እግዚአብሔር በሕዝቡ ላይ ያለው የቅርብና የተወደደ ድርሻ ነው። ጌታ ከእነርሱ ጋር ቃል ኪዳን አድርጓል፦ «እነርሱም ሕዝብ ይሆኑኛል፥ እኔም አምላክ እሆናቸዋለሁ» (ኤርምያስ 32:38)። በዚህ ቃል ኪዳን ኃይል ነገር ሁሉ ለእነርሱ ለበጎ ይሠራል፤ ሊሠራም ግድ ነው። «እኔ አምላክ፥ አምላክህ ነኝ» (መዝሙር 50:7)። ይህ «አምላክህ» የሚለው ቃል በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት ቃላት ሁሉ እጅግ ጣፋጭ ነው፤ እጅግ መልካም የሆኑትን ዝምድናዎች ያመለክታል፤ እነዚህ ዝምድናዎች በእግዚአብሔርና በሕዝቡ መካከል እያሉ ነገር ሁሉ ለበጎአቸው አለመሥራቱ የማይቻል ነው። «እኔ አምላክህ ነኝ» የሚለው ይህ አነጋገር የሚከተሉትን ያመለክታል፦

(1). የሐኪምን ዝምድና፦ «እኔ ሐኪምህ ነኝ»። እግዚአብሔር ብልህ ሐኪም ነው፤ የሚበጀውን ያውቃል። እግዚአብሔር የሰዎችን የተለያየ ጠባይ ይመለከታል፤ የትኛው ነገር ይበልጥ እንደሚሠራባቸውም ያውቃል። አንዳንዶች ገራም ጠባይ ያላቸው ናቸው፤ በምሕረትም ይሳባሉ። ሌሎች ደግሞ እንደ ሻካራና ቋጠሮ እንደ በዛበት እንጨት ናቸው፤ እግዚአብሔር እነዚህን በኃይለኛ መንገድ ይይዛቸዋል። አንዳንድ ነገሮች በስኳር፣ አንዳንዶቹ ደግሞ በጨው ውኃ ተዘፍዝፈው ይቈያሉ። እግዚአብሔር ሁሉንም በአንድ ዓይነት አይይዝም፤ ለብርቱዎች ፈተናዎች፣ ለደካሞች ደግሞ የልብ ማበርቻዎች አሉት። እግዚአብሔር የታመነ ሐኪም ነው፤ ስለዚህ ሁሉን ወደ መልካሙ ይለውጣል። እግዚአብሔር የምትወደውን ባይሰጥህ፣ የሚያስፈልግህን ይሰጥሃል። ሐኪም ይበልጥ የሚተጋው የታማሚውን ጣዕም ለማስደሰት ሳይሆን በሽታውን ለመፈወስ ነው። እጅግ ከባድ ፈተናዎች ተጭነውብናል ብለን እናማርራለን፤ እግዚአብሔር ሐኪማችን መሆኑን እናስታውስ፤ ስለዚህ እኛን ከማባበል ይልቅ ሊፈውሰን ይደክማል። እግዚአብሔር ከልጆቹ ጋር የሚያደርገው አያያዝ የሚያም ቢሆንም አስተማማኝ ነው፤ ለፈውስም የታለመ ነው፤ «በፍጻሜህ መልካም ያደርግልህ ዘንድ» (ዘዳግም 8:16)።

(2). ይህ «አምላክህ» የሚለው ቃል የአባትን ዝምድና ያመለክታል። አባት ልጁን ይወዳል፤ ስለዚህ ፈገግታም ቢሆን ምት ለልጁ በጎነት ነው። «አምላክህ፣ አባትህ ነኝ፤ ስለዚህ የማደርገው ሁሉ ለበጎህ ነው።» «ሰው ልጁን እንደሚገሥጽ፥ እንዲሁ አምላክህ እግዚአብሔር ይገሥጽሃል» (ዘዳግም 8:5)። የእግዚአብሔር ተግሣጽ ለማጥፋት ሳይሆን ለማቅናት ነው። እግዚአብሔር ልጆቹን ሊጐዳ አይችልም፤ ርኅሩኅ ልብ ያለው አባት ነውና፤ «አባት ለልጆቹ እንደሚራራ፥ እንዲሁ እግዚአብሔር ለሚፈሩት ይራራል» (መዝሙር 103:13)። አባት ከራሱ የወጣውንና መልኩን የተሸከመውን ልጁን ለማጥፋት ይፈልጋልን? ጥንቃቄውና ዕቅዱ ሁሉ ለልጁ ነው፤ ርስቱን ከልጁ በቀር ለማን ያወርሳል? እግዚአብሔር ርኅሩኅ ልብ ያለው «የርኅራኄ አባት» ነው (2ኛ ቆሮንቶስ 1:3)። በፍጥረታት ውስጥ ያለውን ምሕረትና ቸርነት ሁሉ የሚያስገኘው እርሱ ነው።

እግዚአብሔር የዘላለም አባት ነው (ኢሳይያስ 9:6)። ከዘላለም አባታችን ነበረ፤ ልጆች ከመሆናችን በፊት እግዚአብሔር አባታችን ነበረ፤ እስከ ዘላለምም አባታችን ይሆናል። አባት በሕይወት ሳለ ለልጁ ያስባል፤ አባት ግን ይሞታል፤ ከዚያም ልጁ ለጉዳት ሊጋለጥ ይችላል። እግዚአብሔር ግን አባት መሆኑን ከቶ አያቋርጥም። አንተ አማኝ የሆንህ፣ ፈጽሞ የማይሞት አባት አለህ፤ እግዚአብሔርም አባትህ ከሆነ ከቶ አትጠፋም። ነገር ሁሉ ለበጎህ መሥራቱ ግድ ነው።

(3). ይህ «አምላክህ» የሚለው ቃል የባልን ዝምድና ያመለክታል። ይህ የቅርብና ጣፋጭ ዝምድና ነው። ባል የሚስቱን በጎነት ይፈልጋል፤ ሚስቱን ለማጥፋት የሚነሣ ሰው ከተፈጥሮ የወጣ ነው። «ማንም ከቶ የገዛ ሥጋውን የጠላ የለምና፥» (ኤፌሶን 5:29)። በእግዚአብሔርና በሕዝቡ መካከል የጋብቻ ዝምድና አለ። «ፈጣሪሽ ባልሽ ነው» (ኢሳይያስ 54:5)። እግዚአብሔር ሕዝቡን በፍጹም ልቡ ይወዳል። በእጆቹ መዳፍ ላይ ይቀርጻቸዋል (ኢሳይያስ 49:16)። በልቡ ላይ እንደ ማኅተም ያኖራቸዋል (መኃልየ መኃልይ 8:6)። ለቤዛቸውም መንግሥታትን ይሰጣል (ኢሳይያስ 43:3)። ይህ በልቡ ምን ያህል ቅርብ እንደ ሆኑ ያሳያል። ልቡ በፍቅር የተሞላ ባል ከሆነ፣ የሙሽራይቱን በጎነት ይፈልጋል። ጉዳትን ይከላከልላታል፤ አለዚያም ወደ መልካም ይለውጠዋል።

(4). ይህ «አምላክህ» የሚለው ቃል የወዳጅን ዝምድና ያመለክታል። «ይህ ወዳጄ ነው» (መኃልየ መኃልይ 5:16)። አውግስጢኖስ እንደሚለው፣ ወዳጅ የራስ ግማሽ ነው። ለወዳጁ እንዴት በጎ እንደሚያደርግ ያስባል፤ ይመኛልም፤ የወዳጁንም ደኅንነት እንደ ራሱ ደኅንነት ያሳድጋል። ዮናታን ለወዳጁ ለዳዊት ሲል የንጉሡን ቍጣ ተጋፈጠ (1ኛ ሳሙኤል 19:4)። እግዚአብሔር ወዳጃችን ነው፤ ስለዚህ ነገርን ሁሉ ለበጎአችን ይለውጣል። ሐሰተኛ ወዳጆች አሉ፤ ክርስቶስ በወዳጁ ተላልፎ ተሰጠ፤ እግዚአብሔር ግን ከወዳጆች ሁሉ የሚበልጥ ወዳጅ ነው።

እርሱ የታመነ ወዳጅ ነው። «እንግዲህ አምላክህ እግዚአብሔር እርሱ አምላክ፥ የታመነ አምላክ እንደ ሆነ እወቅ» (ዘዳግም 7:9)። በፍቅሩ የታመነ ነው። ልጁን ከእቅፉ በሰጠ ጊዜ ልቡን ራሱን ሰጠን። ይህ አቻ የሌለው የፍቅር ምሳሌ ነበር። በተስፋ ቃሎቹ የታመነ ነው። «የማይዋሽ እግዚአብሔር … ተስፋ የሰጠው» (ቲቶ 1:2)። የተስፋ ቃሉን አፈጻጸም ሊለውጥ ይችላል፤ ቃሉን ግን ሊያፈርስ አይችልም። በአያያዙም የታመነ ነው፤ በሚያስጨንቅበት ጊዜ እንኳ የታመነ ነው። «በታማኝነትህ አስጨነቅኸኝ» (መዝሙር 119:75)። እንደ ብር ያበጥረናል፤ ያነጥረናልም (መዝሙር 66:10)።

እግዚአብሔር የማይለወጥ ወዳጅ ነው። «አልለቅህም ከቶም አልተውህም» (ዕብራውያን 13:5)። ወዳጆች ብዙ ጊዜ በችግር ቀን ይከዳሉ። ብዙዎች ከወዳጆቻቸው ጋር ሴቶች በአበባ እንደሚያደርጉት ያደርጋሉ፤ አበባው ትኩስ ሳለ በደረታቸው ያኖሩታል፤ መጠውለግ ሲጀምር ግን ይጥሉታል። ወይም መንገደኛ በፀሐይ ሰዓት እንደሚያደርገው ነው፤ ፀሐይ በሰዓቱ ላይ ስታበራ መንገደኛው ከመንገዱ ወጥቶ ሰዓቱን ይመለከታል፤ ፀሐይ ባታበራበት ግን አልፎ ይሄዳል፤ ምንም ልብ አይለውም። እንዲሁ ብልጽግና በሰዎች ላይ ቢያበራ ወዳጆች ይመለከቷቸዋል፤ የመከራ ደመና ቢጋርዳቸው ግን ወደ እነርሱ አይቀርቡም። እግዚአብሔር ግን ለዘላለም ወዳጅ ነው፤ «አልለቅህም» ብሎአልና። ዳዊት በሞት ጥላ ውስጥ ቢሄድም ወዳጅ በአጠገቡ እንዳለ ያውቅ ነበር። «አንተ ከእኔ ጋር ነህና ክፉን አልፈራም» (መዝሙር 23:4)። እግዚአብሔር ፍቅሩን ከሕዝቡ ፈጽሞ አያነሣም። «እስከ መጨረሻ ወደዳቸው» (ዮሐንስ 13:1)። እግዚአብሔር እንዲህ ያለ ወዳጅ ስለ ሆነ ነገርን ሁሉ ለበጎአችን እንዲሠራ ያደርጋል። የወዳጁን በጎነት የማይፈልግ ወዳጅ የለም።

(5). ይህ «አምላክህ» የሚለው ቃል ከዚህም የቀረበ ዝምድናን ያመለክታል፤ ይኸውም በራስና በብልቶች መካከል ያለውን ዝምድና ነው። በክርስቶስና በቅዱሳን መካከል ምሥጢራዊ አንድነት አለ። እርሱ «የቤተ ክርስቲያን ራስ» ተብሎ ተጠርቷል (ኤፌሶን 5:23)። ራስ ለአካሉ በጎነት አይመክርምን? ራስ አካሉን ይመራል፤ ከእርሱም ጋር ይራራል፤ የሕይወት ኃይል ምንጭ ነው፤ ኃይልንና መጽናናትን ወደ አካሉ ይልካል። የራስ ክፍሎች ሁሉ የተቀመጡት ለአካሉ በጎነት ነው። ዓይን በመጠበቂያ ግንብ ላይ እንዳለ ሆኖ ተቀምጧል፤ ወደ አካሉ ሊመጣ የሚችልን አደጋ ሁሉ ለማየትና ለመከላከል እንደ ዘበኛ ይቆማል። ምላስ ቀማሽም ተናጋሪም ነው። አካል ትንሽ ዓለም ከሆነ፣ ራስ በዚህ ዓለም ውስጥ ፀሐይ ነው፤ ከእርሱም የአእምሮ ብርሃን ይወጣል። ራስ የተቀመጠው ለአካሉ በጎነት ነው። ክርስቶስና ቅዱሳን አንድ ምሥጢራዊ አካል ናቸው። ራሳችን በሰማይ ነው፤ በእርግጥም አካሉ እንዲጐዳ አይፈቅድም፤ ነገር ግን ለደኅንነቱ ይመክራል፤ ነገርንም ሁሉ ለምሥጢራዊው አካል በጎነት እንዲሠራ ያደርጋል።

2. ነገር ሁሉ ለቅዱሳን በጎነት ይሠራል ከሚለው እውነት የሚወጡ ትምህርቶች።

(1). ነገር ሁሉ ለበጎ የሚሠራ ከሆነ፣ ከዚህ መግቦት እንዳለ ተማር። ነገሮች በራሳቸው አይሠሩም፤ እግዚአብሔር ግን ለበጎ እንዲሠሩ ያንቀሳቅሳቸዋል። እግዚአብሔር የሁሉ ሁነቶችና ፍጻሜዎች ታላቅ አዘጋጅ ነው፤ ሁሉንም ነገር የሚያሠራው እርሱ ነው። «መንግሥቱም ሁሉን ትገዛለች» (መዝሙር 103:19)። ይህ የተነገረው ስለ መግቦቱ መንግሥት ነው። በዓለም ያሉ ነገሮች የሚገዙት በሁለተኛ ምክንያቶች፣ በሰዎች ምክር፣ በከዋክብትና በፕላኔቶች ሳይሆን በመለኮታዊ መግቦት ነው። መግቦት የዓለም ንግሥትና ገዢ ናት። በመግቦት ውስጥ ሦስት ነገሮች አሉ፤ እነርሱም እግዚአብሔር አስቀድሞ ማወቁ፣ እግዚአብሔር መወሰኑና እግዚአብሔር ነገርን ሁሉ ወደ ጊዜውና ወደ ፍጻሜው መምራቱ ናቸው። በዓለም ውስጥ የሚሠራ ነገር ሁሉ የሚያሠራው እግዚአብሔር ነው። በሕዝቅኤል የመጀመሪያ ምዕራፍ ስለ መንኰራኵሮች፣ በመንኰራኵሮቹ ውስጥ ስላሉ ዓይኖችና ስለ መንኰራኵሮቹ መንቀሳቀስ እናነባለን። መንኰራኵሮቹ ዓለሙ ሁሉ ናቸው፤ በመንኰራኵሮቹ ውስጥ ያሉት ዓይኖች የእግዚአብሔር መግቦት ናቸው፤ የመንኰራኵሮቹ መንቀሳቀስ ደግሞ በዚህ በታች ያለውን ነገር ሁሉ የሚያንቀሳቅሰው የመግቦት እጅ ነው። አንዳንዶች ዕድል ብለው የሚጠሩት ነገር የመግቦት ውጤት እንጂ ሌላ አይደለም።

መግቦትን ማድነቅን ተማር። መግቦት በዚህ በታች ባለው ነገር ሁሉ ላይ ኃይል አለው። ቅመሞቹን የሚያዋሕደውና ውሕዱን ሁሉ የሚያዘጋጀው እርሱ ነው።

(2). የእግዚአብሔርን ልጅ ሁሉ የብፅዕና ሁኔታ ተመልከት። እጅግ መልካም የሆኑትም እጅግ ክፉ የሆኑትም ነገሮች ሁሉ ለበጎው ይሠራሉ። «ለቅኖች በጨለማ ውስጥ ብርሃን ይወጣል» (መዝሙር 112:4)። እጅግ ጨለማና ደመናማ የሆኑት የእግዚአብሔር መግቦቶች እንኳ በውስጣቸው የፀሐይ ብርሃን አላቸው። እውነተኛ አማኝ እንዴት ባለ የተባረከ ሁኔታ ውስጥ ነው! ሲሞት ወደ እግዚአብሔር ይሄዳል፤ በሕይወት ሳለም ነገር ሁሉ በጎ ያደርግለታል። መከራ ለበጎው ነው። እሳት ወርቁን ምን ይጐዳዋል? ያነጥረዋል እንጂ። መንሽ እህሉን ምን ይጐዳዋል? ገለባውን ከእርሱ ይለያል እንጂ። አልቅት ሰውነትን ምን ይጐዳዋል? መጥፎውን ደም ይመጣል እንጂ። እግዚአብሔር በትሩን የሚጠቀመው አቧራውን ለማራገፍ ብቻ ነው። መከራ ቃሉ ብዙ ጊዜ የማያደርገውን ያደርጋል፤ «ጆሮአቸውን ለተግሣጽ ይከፍታል» (ኢዮብ 36:10)። እግዚአብሔር ሰዎችን በጀርባቸው ሲያጋድማቸው ያን ጊዜ ወደ ሰማይ ቀና ብለው ይመለከታሉ። እግዚአብሔር ሕዝቡን መምታቱ ሙዚቀኛ የክራር ጅማትን እንደሚመታ ነው፤ ይህም ጣፋጭ ዜማ እንዲያወጣ ያደርገዋል። ቅዱሳን ከመከራ ምን ያህል በጎ ነገር ያገኛሉ! ሲወቀጡና ሲሰበሩ እጅግ ጣፋጭ የሆነውን መዓዛቸውን ያወጣሉ። መከራ መራራ ሥር ነው፤ ጣፋጭ ፍሬ ግን ያፈራል። «የሰላምን ፍሬ እርሱም ጽድቅን ያፈራላቸዋል» (ዕብራውያን 12:11)። መከራ ወደ ሰማይ የሚያደርስ አውራ ጎዳና ነው፤ ድንጋያማና እሾኻማ ቢሆንም ከመንገዶች ሁሉ የሚሻለው እርሱ ነው። ድህነት ኃጢአታችንን በራብ ይገድላል፤ ሕመም ጸጋን ይበልጥ ጠቃሚ ያደርጋል (2ኛ ቆሮንቶስ 4:16)። ነቀፋ «የክብር መንፈስ የእግዚአብሔር መንፈስ በእናንተ ላይ ያርፋልና» የሚለው እንዲፈጸም ያደርጋል (1ኛ ጴጥሮስ 4:14)። ሞት የእንባን አቁማዳ ይዘጋል፤ የገነትንም በር ይከፍታል። የአማኝ የሞት ቀን ወደ ክብር የሚያርግበት ቀን ነው። ስለዚህም ቅዱሳን መከራቸውን በሀብታቸው መዝገብ ውስጥ ቈጥረውታል (ዕብራውያን 11:26)። ቴሚስቶክለስ ከአገሩ በተሰደደ ጊዜ በኋላ በግብፅ ንጉሥ ዘንድ ሞገስ አገኘ፤ በዚህም ምክንያት «ባልጠፋ ኖሮ በጠፋሁ ነበር» አለ። እንዲሁ የእግዚአብሔር ልጅ እንዲህ ማለት ይችላል፦ «መከራ ባይደርስብኝ ኖሮ በጠፋሁ ነበር፤ ጤናዬና ንብረቴ ባይጠፋ ኖሮ ነፍሴ በጠፋች ነበር።»

(3). እንግዲያስ እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው ለመሆን በዚህ ውስጥ ምን ያህል ማበረታቻ እንዳለ ተመልከት። ነገር ሁሉ ለበጎ ይሠራል። ይህ ዓለምን ከሃይማኖት ጋር በፍቅር እንዲወድቅ ቢገፋፋው ምንኛ መልካም ነበር! ወደ እግዚአብሔር መምሰል የሚስብ ከዚህ የሚበልጥ ማግኔት ሊኖር ይችላልን? ነገር ሁሉ ለበጎአችን ይሠራል ከሚለው ይልቅ መልካም እንድንሆን የሚያሸንፈን ሌላ ነገር አለን? ሃይማኖት ሁሉን ወደ ወርቅ የሚለውጥ እውነተኛው የፈላስፎች ድንጋይ ነው። የሃይማኖትን እጅግ መራራ ክፍል፣ የመከራውን ክፍል ውሰድ፤ በእርሱም ውስጥ መጽናናት አለ። እግዚአብሔር መከራን በደስታ ያጣፍጣል፤ እሬታችንን በስኳር ይለውሰዋል። ይህ ወደ እግዚአብሔር መምሰል እንዴት ሊያባብለን ይገባል! «ከእርሱ ጋር ተስማማ፥ ሰላምም ይኑርህ፤ በዚያም መልካም ነገር ይመጣልሃል» (ኢዮብ 22:21)። እግዚአብሔርን በማወቁ ተጐድቶ የወጣ ሰው ከቶ የለም። በዚህ መልካም ነገር ይመጣልሃል፤ የበዛ መልካም ነገር፣ የጸጋ ጣፋጭ ጠብታዎች፣ የተሰወረው መና ይመጣልሃል፤ አዎን፣ ነገር ሁሉ ለበጎ ይሠራል። እንግዲያስ ከእግዚአብሔር ጋር ተዋወቅ፤ የእርሱንም ጉዳይ የራስህ አድርግ።

(4). የክፉ ሰዎችን አሳዛኝ ሁኔታ ልብ በል። እግዚአብሔርን ለሚፈሩ ክፉ ነገሮች ለበጎ ይሠራሉ፤ ክፉዎች ለሆኑት ግን መልካም ነገሮች ለጉዳት ይሠራሉ።

(ሀ) ጊዜያዊ መልካም ነገሮች ለክፉዎች ለጉዳት ይሠራሉ። ሴኔካ እንደሚለው፣ ባለጠግነትና ብልጽግና ወጥመዶች እንጂ ጥቅሞች አይደሉም። ሜልኮል ወጥመድ እንድትሆንበት ለዳዊት እንደ ተሰጠች፣ ዓለማዊ ነገሮችም ለክፉዎች የሚሰጡት እንዲሁ ነው (1ኛ ሳሙኤል 18:21)። ጥንብ አንሣ ከሽቶ ሕመምን ይወስዳል ይባላል፤ ክፉዎችም ከብልጽግና ጣፋጭ ሽቶ እንዲሁ ያደርጋሉ። ምሕረቶቻቸው ለውሾች እንደሚሰጥ የተመረዘ እንጀራ ናቸው፤ ማዕዳቸው በብዙ ድግስ ተዘርግቷል፤ ከማጥመጃው በታች ግን መንጠቆ አለ፤ «ማዕዳቸው ወጥመድ ትሁንባቸው» (መዝሙር 69:22)። የሚደሰቱባቸው ነገሮች ሁሉ በእግዚአብሔር ቍጣ እንደ ተቀመሙት እንደ እስራኤል ድርጭቶች ናቸው (ዘኍልቍ 11:33)። ትዕቢትና ቅምጥልነት የብልጽግና መንትዮች ናቸው። «ወፈርህ» (ዘዳግም 32:15)። ከዚያም እግዚአብሔርን ተወ። ባለጠግነት እንደ ሸረሪት ድር የማይጠቅም ብቻ ሳይሆን እንደ እፉኝት እንቁላል አጥፊም ነው። «ለባለቤቱ ጉዳት የተጠበቀ ባለጠግነት» (መክብብ 5:13)። ክፉ ሰዎች ያሏቸው የጋራ ምሕረቶች ወደ እግዚአብሔር ይበልጥ የሚስቡአቸው ማግኔቶች አይደሉም፤ ይልቁንም ወደ ሲኦል ይበልጥ የሚያሰጥሟቸው የወፍጮ ድንጋዮች ናቸው (1ኛ ጢሞቴዎስ 6:9)። ጣፋጭ ምግቦቻቸው እንደ ሐማ ግብዣ ናቸው፤ ከመኳንንታዊ ግብዣቸው ሁሉ በኋላ ሞት ሂሳቡን ያመጣል፤ እነርሱም በሲኦል ይከፍሉታል።

(ለ) መንፈሳዊ መልካም ነገሮች ለክፉዎች ለጉዳት ይሠራሉ። ከሰማያዊ በረከቶች አበባ መርዝን ይመጣሉ።

የእግዚአብሔር አገልጋዮች ለጉዳታቸው ይሠራሉ። አንዱን መርከብ ወደ ወደብ የሚነዳው ያው ነፋስ ሌላውን መርከብ ወደ ዓለት ይነዳዋል። እግዚአብሔርን የሚፈራውን ሰው ወደ ሰማይ የሚነዳው በአገልግሎቱ ውስጥ ያለው ያው እስትንፋስ ርኵሱን ኃጢአተኛ ወደ ሲኦል ይነዳዋል። የሕይወትን ቃል በአፋቸው ይዘው የሚመጡት ለብዙዎች ግን የሞት መዓዛ ይሆናሉ። «የዚህን ሕዝብ ልብ አወፍር፥ ጆሮአቸውንም አክብድ» (ኢሳይያስ 6:10)። ነቢዩ የተላከው በአሳዛኝ መልእክት ነበር፤ የቀብራቸውን ስብከት ይሰብክ ዘንድ። ክፉ ሰዎች በስብከት የባሱ ይሆናሉ። «በበሩ የሚገሥጸውን ይጠላሉ» (አሞጽ 5:10)። ኃጢአተኞች በኃጢአት ይበልጥ ይጸናሉ፤ እግዚአብሔር የፈለገውን ቢናገር እነርሱ የወደዱትን ያደርጋሉ። «በእግዚአብሔር ስም የነገርኸንን ቃል አንሰማህም» (ኤርምያስ 44:16)። የተሰበከው ቃል ለእነርሱ የሚያደነድን እንጂ የሚፈውስ አይደለም። ሰዎች ከነስብከቶቻቸው ወደ ሲኦል መስጠማቸው እንዴት የሚያስፈራ ነው!

ጸሎት ለጉዳታቸው ይሠራል። «የኃጥኣን መሥዋዕት በእግዚአብሔር ዘንድ አስጸያፊ ነው» (ምሳሌ 15:8)። ክፉ ሰው በታላቅ ጭንቅ ውስጥ ነው፤ ባይጸልይ ይበድላል፤ ቢጸልይም ይበድላል፤ «ጸሎቱም ኃጢአት ትሁንበት» (መዝሙር 109:7)። ሰው የሚበላው ምግብ ሁሉ ወደ መጥፎ ፈሳሽነት ቢለወጥና በሰውነቱ ውስጥ በሽታን ቢወልድ አሳዛኝ ፍርድ ነበር፤ ከክፉ ሰው ጋር ያለውም እንዲሁ ነው። በጎ ሊያደርግለት የሚገባው ጸሎት ለጉዳቱ ይሠራል፤ በኃጢአት ላይ ይጸልያል፤ በጸሎቱም ላይ ይበድላል፤ መንፈሳዊ ተግባሮቹ በእግዚአብሔር የለሽነት የቆሸሹ፣ በግብዝነትም የተበላሹ ናቸው። እግዚአብሔርም ይጸየፋቸዋል።

የጌታ እራት ለጉዳታቸው ይሠራል። «ከጌታ ማዕድና ከአጋንንት ማዕድ ልትካፈሉ አትችሉም ወይስ ጌታን እናስቀናውን?» (1ኛ ቆሮንቶስ 10:21-22)። አንዳንድ ክርስትናን የሚናገሩ ሰዎች የጣዖት ግብዣቸውን ይጠብቁ ነበር፤ ሆኖም ወደ ጌታ ማዕድ ይመጡ ነበር። ሐዋርያው «ጌታን ታስቈጡታላችሁን?» ይላል። ርኵሳን ሰዎች ከኃጢአታቸው ጋር ይገብዛሉ፤ ሆኖም በጌታ ማዕድ ለመብላት ይመጣሉ። ይህ እግዚአብሔርን ማስቈጣት ነው። ለኃጢአተኛ በጽዋው ውስጥ ሞት አለ፤ «ለራሱ ፍርድ ይበላልና፥ ይጠጣልምና» (1ኛ ቆሮንቶስ 11:29)። እንዲሁ የጌታ እራት ንስሐ ለማይገቡ ኃጢአተኞች ለጉዳት ይሠራል። ከቍራሹ በኋላ ዲያብሎስ ይገባል።

ክርስቶስ ራሱ ተስፋ ለቈረጡ ኃጢአተኞች ለጉዳት ይሠራል። እርሱ «የዕንቅፋትም ድንጋይ የማሰናከያም ዓለት» ነው (1ኛ ጴጥሮስ 2:8)። እንዲህ የሚሆነው በሰዎች ልብ ብልሹነት ምክንያት ነው፤ በእርሱ ከማመን ይልቅ ይሰናከሉበታልና። ፀሐይ በባሕርይዋ ንጹሕና ደስ የምታሰኝ ብትሆንም ለታመሙ ዓይኖች ግን ጎጂ ናት። ኢየሱስ ክርስቶስ ለብዙዎች መነሣት እንደ ተሾመ ሁሉ ለብዙዎች መውደቅም ተሾሟል (ሉቃስ 2:34)። ኃጢአተኞች በአዳኝ ይሰናከላሉ፤ ከሕይወትም ዛፍ ሞትን ይቀጥፋሉ። የኬሚስቶች ዘይቶች አንዳንድ ታማሚዎችን እንደሚያድኑ ሌሎችን ግን እንደሚያጠፉ፣ እንዲሁ የክርስቶስ ደም ለአንዳንዶች መድኃኒት ቢሆንም ለሌሎች ኵነኔ ነው። በኃጢአት የሚኖሩና በኃጢአት የሚሞቱ ሰዎች አቻ የሌለው ጕስቍልና ይህ ነው። እጅግ መልካም የሆኑት ነገሮች ለጉዳታቸው ይሠራሉ፤ የልብ ማበርቻዎች ራሳቸው ይገድሏቸዋል።

(5). እጅግ ክፉ የሆኑትን ሊታሰቡ የሚችሉ ነገሮች ለቅዱሳን በጎነት እንዲለወጡ ማድረግ የሚችለውን የእግዚአብሔርን ጥበብ በዚህ ተመልከት። በመለኮታዊ ኬሚስትሪ ከዝገት ወርቅን ማውጣት ይችላል። «የእግዚአብሔር ባለ ጠግነትና ጥበብ እውቀቱም እንዴት ጥልቅ ነው!» (ሮሜ 11:33)። የጥበቡን ድንቅነት መግለጥ የእግዚአብሔር ታላቅ ዓላማ ነው። ጌታ የዮሴፍን ወኅኒ ወደ ሹመት የሚያደርስ ደረጃ አደረገው። ዮናስ የሚድንበት መንገድ ከመዋጥ በቀር ሌላ አልነበረም። እግዚአብሔር ግብፃውያን እስራኤልን እንዲጠሉ ፈቀደ (መዝሙር 106:41)፤ ይህም የመዳናቸው መንገድ ሆነ። ቅዱስ ጳውሎስ በሰንሰለት ታሰረ፤ ያሰረውም ሰንሰለት ለወንጌል መስፋፋት መንገድ ሆነ (ፊልጵስዩስ 1:12)። እግዚአብሔር በማደኽየት ያበለጽጋል፤ በንብረት መቀነስ የጸጋን መብዛት ያመጣል። ፍጥረት ከእኛ ሲርቅ፣ ይህ የሚሆነው ክርስቶስ ወደ እኛ እንዲቀርብ ነው። እግዚአብሔር በሚያስደንቅ መንገድ ይሠራል። ከሁከት ሥርዓትን፣ ከአለመስማማትም ስምምነትን ያወጣል። ብዙ ጊዜ ዓመፀኞችን ሰዎች ቅን የሆነውን ነገር ለማድረግ ይጠቀምባቸዋል። «በልቡ ጥበበኛ ነው» (ኢዮብ 9:4)። ከሰዎች ቍጣ ክብሩን ማጨድ ይችላል (መዝሙር 76:10)። ክፉዎች ያሰቡትን ጉዳት አያደርጉም፤ አለዚያም ያላሰቡትን መልካም ነገር ያደርጋሉ። እግዚአብሔር ብዙ ጊዜ ተስፋ እጅግ በመነመነበት ሰዓት ይረዳል፤ ሕዝቡንም ያጠፋናል ብለው በሚያስቡት መንገድ ያድናቸዋል። ዓለምን ለመቤዠት የሊቀ ካህናቱን ክፋትና የይሁዳን ክህደት ተጠቀመ። ባልተገራ ስሜታችን ምክንያት በሚደርሱ ነገሮች ላይ ስሕተት ለመፈለግ ፈጣኖች ነን፤ ይህም ያልተማረ ሰው ፍልስፍናን እንደሚነቅፍ ወይም ዕውር ሰው በሥዕል ላይ ያለውን ሥራ እንደሚተች ነው። «ከንቱ ሰው ጠቢብ ሊሆን ይወድዳል» (ኢዮብ 11:12)። አእምሮ የጐደላቸው ፍጥረታት መግቦትን ይከስሳሉ፤ የእግዚአብሔርንም ጥበብ ወደ አእምሮ ፍርድ ወንበር ይጠራሉ። የእግዚአብሔር መንገዶች «ፍለጋ የለውም» (ሮሜ 11:33)። ከመመርመር ይልቅ ሊደነቅባቸው የሚገቡ ናቸው። ምሕረት ወይም ድንቅ ነገር የሌለበት የእግዚአብሔር መግቦት ከቶ የለም። እጅግ ተቃራኒ የሆኑትን አሠራሮች ለልጆቹ በጎነት እንዲሠሩ የሚያደርገው ያ ጥበብ እንዴት ድንቅና ወሰን የሌለው ነው!

(6). እንግዲያስ በውጫዊ ፈተናዎችና በድንገተኛ ችግሮች ለመማረር ምን ያህል ጥቂት ምክንያት እንዳለን ተማር! ምን! በጎ በሚያደርግልን ነገር እናማርራለን? ነገር ሁሉ ለበጎ ይሠራል። የእግዚአብሔር ሕዝብ ከአለማመንና ከትዕግሥት ማጣት ይበልጥ የሚያጠቃቸው ኃጢአት የለም። በአለማመን ለመዛልም ወይም በትዕግሥት ማጣት ለመበሳጨት ፈጣኖች ናቸው። ሰዎች በማማረርና በትዕግሥት ማጣት በእግዚአብሔር ላይ ሲነሡ ይህን ጥቅስ እንደማያምኑ ምልክት ነው። ማማረር ምስጋና ቢስ ኃጢአት ነው፤ ከመከራችን የሚበልጥ ምሕረት አለንና፤ አእምሮ የሌለው ኃጢአትም ነው፤ መከራ ለበጎ ይሠራልና። ማማረር ወደ ሌላ ኃጢአት የሚገፋን ኃጢአት ነው። «ክፉ ለማድረግ አትበሳጭ» (መዝሙር 37:8)። የሚበሳጭ ሰው ክፉ ለማድረግ ዝግጁ ይሆናል፤ የተበሳጨው ዮናስ የሚበድለው ዮናስ ነበር (ዮናስ 4:9)። ዲያብሎስ የቍጣንና የማማረርን ፍም ያራግባል፤ ከዚያም በእሳቱ ይሞቃል። ይህን የተቈጣ እፉኝት በደረታችን አናሳድገው። ይህ ጥቅስ ትዕግሥትን ይውለድልን፤ «እግዚአብሔርንም ለሚወዱት እንደ አሳቡም ለተጠሩት ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ» (ሮሜ 8:28)። ለበጎአችን በሚሠራ ነገር እናማርራለንን? አንድ ወዳጅ ለሌላው የገንዘብ ከረጢት ቢወረውርለትና በሚወረውርበት ጊዜ ራሱን ቢጭረው፣ በዚህ መንገድ የገንዘብ ከረጢት አግኝቷልና ብዙም አይጨነቅም። እንዲሁ ጌታ በመከራ ሊያቈስለን ይችላል፤ ይህ ግን ሊያበለጽገን ነው። እነዚህ መከራዎች የክብርን ብዛት ያደርጉልናል፤ ታዲያ እናማርራለንን?

(7). «እግዚአብሔር ለእስራኤል ቸር ነው» (መዝሙር 73:1) የሚለው መጽሐፍ በዚህ እንደ ተፈጸመ ተመልከት። የሚቃወሙ የሚመስሉ መግቦቶችን ስንመለከትና ጌታ ሕዝቡን በአመድ ሲሸፍንና «በእሬት ሲያሰክራቸው» (ሰቆቃወ ኤርምያስ 3:15) ስናይ፣ የእግዚአብሔርን ፍቅር ለመጠራጠርና ከሕዝቡ ጋር በጭካኔ ይሠራል ለማለት እንቸኩል ይሆናል። ነገር ግን አይደለም፤ እግዚአብሔር አሁንም ለእስራኤል ቸር ነው፤ ነገርን ሁሉ ለበጎ እንዲሠራ ያደርጋልና። ሁሉን ወደ በጎ የሚለውጥ እርሱ ቸር አምላክ አይደለምን? ኃጢአትን አውጥቶ ይጥላል፤ ጸጋንም በውስጥ ይሠራል፤ ይህ መልካም አይደለምን? «ከዓለም ጋር እንዳንኮነን በጌታ እንገሠጻለን» (1ኛ ቆሮንቶስ 11:32)። የመከራ ጥልቀት ከኵነኔ ጥልቀት ሊያድነን ነው። ሁልጊዜ እግዚአብሔርን እናጽድቅ፤ ውጫዊ ሁኔታችን የቱንም ያህል ቢከፋ «እግዚአብሔር ግን ቸር ነው» እንበል።

(8). ቅዱሳን በምስጋና ሥራ ዘወትር የሚተጉበት ምን ያህል ምክንያት እንዳላቸው ተመልከት። ክርስቲያኖች በዚህ ጐደሎዎች ናቸው፤ በልመና ብዙ ቢተጉም በምስጋና ግን ጥቂቶች ናቸው። ሐዋርያው «በሁሉ አመስግኑ» ይላል (1ኛ ተሰሎንቄ 5:18)። ስለ ምን? እግዚአብሔር ነገርን ሁሉ ለበጎአችን እንዲሠራ ያደርጋልና። የሚያሳምመንን መራራ መድኃኒት ቢሰጠንም ሊያድነን ስለ ሆነ ሐኪሙን እናመሰግናለን፤ መልካም ያደረገልንን ማንኛውንም ሰው እናመሰግናለን፤ ታዲያ ነገርን ሁሉ ለበጎአችን እንዲሠራ የሚያደርገውን እግዚአብሔርን አናመሰግንምን? እግዚአብሔር አመስጋኝ ክርስቲያንን ይወዳል። ኢዮብ ሁሉን በወሰደበት ጊዜ እግዚአብሔርን አመሰገነ፦ «እግዚአብሔርም ነሣ፤ የእግዚአብሔር ስም የተባረከ ይሁን» (ኢዮብ 1:21)። ብዙዎች እግዚአብሔርን ሲሰጥ ያመሰግናሉ፤ ኢዮብ ግን ሲወስድ አመሰገነው፤ እግዚአብሔር ከዚያ መልካም ነገርን እንደሚያወጣ ያውቅ ነበርና። በእጃቸው በገና ስለ ያዙ ቅዱሳን እናነባለን (ራእይ 14:2)፤ ይህም የምስጋና ምሳሌ ነው። በዓይናቸው እንባ፣ በአፋቸውም ማማረር ያለባቸው ብዙ ክርስቲያኖችን እናገኛለን፤ በእጃቸው በገና ይዘው በመከራ ውስጥ እግዚአብሔርን የሚያመሰግኑ ግን ጥቂቶች ናቸው። በመከራ ውስጥ አመስጋኝ መሆን የቅዱስ ብቻ የሆነ ሥራ ነው። ወፍ ሁሉ በጸደይ ሊዘምር ይችላል፤ አንዳንድ ወፎች ግን በክረምት ጽኑ ብርድ ይዘምራሉ። ሁሉም ማለት ይቻላል በብልጽግና አመስጋኝ ሊሆን ይችላል፤ እውነተኛ ቅዱስ ግን በመከራ አመስጋኝ ሊሆን ይችላል። መልካም ክርስቲያን እግዚአብሔርን በፀሐይ መውጫ ብቻ ሳይሆን በፀሐይ መግቢያም ይባርካል። ነገር ሁሉ ለበጎ ይሠራልና በሚደርስብን እጅግ ክፉ ነገር ውስጥ እንኳ የምስጋና መዝሙር ቢኖረን ተገቢ ነው። እግዚአብሔርን በመባረክ ትጉ፤ መልካም ያደረገልንን እናመሰግናለን።

(9). እጅግ ክፉ የሆኑት ነገሮች ለአማኝ ለበጎ የሚሠሩ ከሆነ፣ እጅግ መልካም የሆኑት ነገሮች — ክርስቶስና ሰማይ — ምን ያደርጉ ይሆን? እነዚህማ እንዴት አብልጠው ለበጎ ይሠሩ ይሆን! መስቀሉ ይህን ያህል መልካም ነገር ካለው፣ ዘውዱ ምን ይኖረው ይሆን? በጎልጎታ እንዲህ ያሉ ውድ ዘለላዎች ካደጉ፣ በከነዓን የሚያድገው ፍሬ እንዴት ጣፋጭ ይሆን? በማራ ውኃ ውስጥ ጣፋጭነት ካለ፣ በገነት የወይን ጠጅ ውስጥ ምን ይኖር ይሆን? የእግዚአብሔር በትር በጫፉ ማር ካለው፣ የወርቅ በትረ መንግሥቱ ምን ይኖረው ይሆን? የመከራ እንጀራ ይህን ያህል የሚጣፍጥ ከሆነ፣ መናው ምን ይሆን? ሰማያዊው ምግብስ ምን ይሆን? የእግዚአብሔር ምትና ቍስል ለበጎ የሚሠሩ ከሆነ፣ የፊቱ ፈገግታ ምን ያደርግ ይሆን? ፈተናዎችና መከራዎች የደስታ ምክንያት በውስጣቸው ካላቸው፣ ክብር ምን ይኖረው ይሆን? ከክፉ ነገር ይህን ያህል መልካም ነገር ከወጣ፣ ክፉ ነገር ከቶ የማይኖርበት ያ መልካም ነገር ምን ይሆን? የእግዚአብሔር የተግሣጽ ምሕረቶች ይህን ያህል ታላቅ ከሆኑ፣ የዘውድ ምሕረቶቹ ምን ይሆኑ ይሆን? ስለዚህ እርስ በርሳችሁ በዚህ ቃል ተጽናኑ።

(10). እግዚአብሔር ነገርን ሁሉ ወደ በጎአችን የሚለውጥ ከሆነ፣ እኛም ነገርን ሁሉ ወደ ክብሩ እንዲያመራ ማድረጋችን እንዴት ተገቢ እንደ ሆነ አስብ! «ሁሉን ለእግዚአብሔር ክብር አድርጉት» (1ኛ ቆሮንቶስ 10:31)። መላእክት እግዚአብሔርን ያከብራሉ፤ መለኮታዊ የምስጋና መዝሙሮችን ይዘምራሉ። እንግዲያስ እግዚአብሔር ለመላእክት ካደረገው ይልቅ የበለጠ ያደረገለት ሰው እርሱን እንዴት ሊያከብረው ይገባዋል! ባሕርያችንን ከመለኮት ጋር በማዋሐድ ከእነርሱ በላይ አከበረን። ክርስቶስ የሞተው ለእኛ እንጂ ለመላእክት አይደለም። ጌታ ከቸርነቱ የጋራ ሀብት ብቻ አልሰጠንም፤ በቃል ኪዳን በረከቶች አበለጸገን፤ መንፈሱንም ሰጠን። ስለ ደኅንነታችን ያስባል፤ ነገርን ሁሉ ለበጎአችን እንዲሠራ ያደርጋል፤ ነጻ ጸጋ ለመዳናችን ዕቅድ አውጥቷል። እግዚአብሔር በጎአችንን የሚፈልግ ከሆነ፣ እኛ ክብሩን አንፈልግምን?

ጥያቄ፦ እግዚአብሔርን በትክክል እናከብረዋለን እንዴት ሊባል ይችላል? እርሱ በፍጽምናው ወሰን የሌለው ነው፤ ከእኛም ምንም መጨመር ሊቀበል አይችልም።

መልስ፦ በጥብቅ ትርጕም ለእግዚአብሔር ክብርን ማምጣት እንደማንችል እውነት ነው፤ በወንጌላዊ ትርጕም ግን እንችላለን። የእግዚአብሔርን ስም በዓለም ከፍ ለማድረግና ሌሎች ስለ እግዚአብሔር ከፍ ያለና የአክብሮት አሳብ እንዲኖራቸው ለማድረግ የምንችለውን ሁሉ ስናደርግ፣ ጌታ ይህን እንደ ማክበር ይቈጥረዋል፤ ሰው የእግዚአብሔር ስም በክፉ እንዲነገር ሲያደርግ እግዚአብሔርን አዋረደ እንደሚባል ማለት ነው።

የእግዚአብሔርን ክብር ከፍ የምናደርገው በሦስት መንገዶች ነው ይባላል፦ (ሀ) ክብሩን ዓላማችን ስናደርግ፤ በአሳባችን የመጀመሪያ፣ በግባችንም የመጨረሻ ስናደርገው። ወንዞች ሁሉ ወደ ባሕር እንደሚፈስሱ፣ መስመሮችም ሁሉ በመካከለኛው ነጥብ እንደሚገናኙ፣ እንዲሁ ሥራዎቻችን ሁሉ በእግዚአብሔር ይፈጸማሉ፤ በእርሱም ይሰበሰባሉ። (ለ) በጸጋ ፍሬያማ በመሆን የእግዚአብሔርን ክብር ከፍ እናደርጋለን። «ብዙ ፍሬ ብታፈሩ … በዚህ አባቴ ይከበራል» (ዮሐንስ 15:8)። መካንነት በእግዚአብሔር ላይ ውርደትን ያመጣል። እንደ አበባ በውበት፣ እንደ ዝግባ በቁመት፣ እንደ ወይን በፍሬያማነት ስናድግ እግዚአብሔርን እናከብራለን። (ሐ) የምናደርገውን ሁሉ ምስጋናና ክብር ለእግዚአብሔር ስንሰጥ እግዚአብሔርን እናከብራለን። የአንድ የስዊድን ንጉሥ ንግግር እጅግ መልካምና ትሑት ነበር፤ ሕዝቡ ለእግዚአብሔር የሚገባውን ክብር ለእርሱ መስጠታቸው ሥራው ሳይፈጸም እንዲወሰድ ያደርገዋል ብሎ ፈራ። የሐር ትል ውብ ሥራዋን ስትሠራ ራሷን ከሐሩ በታች ትደብቃለች፤ አትታይምም። የምንችለውን ሁሉ ካደረግን በኋላ በራሳችን አሳብ ልንጠፋና የሁሉን ክብር ወደ እግዚአብሔር ልናስተላልፍ ይገባናል። ሐዋርያው ጳውሎስ «ከሁላቸው ይልቅ ግን ደከምሁ» አለ (1ኛ ቆሮንቶስ 15:10)። አንድ ሰው ይህ ንግግር የትዕቢት ሽታ አለው ብሎ ያስብ ይሆናል፤ ሐዋርያው ግን ዘውዱን ከራሱ ላይ አውልቆ በነጻ ጸጋ ራስ ላይ ያኖረዋል፤ «ዳሩ ግን ከእኔ ጋር ያለው የእግዚአብሔር ጸጋ ነው እንጂ እኔ አይደለሁም።» ቆስጠንጢኖስ የክርስቶስን ስም በበሩ ላይ ይጽፍ ነበር፤ እኛም እንዲሁ በመንፈሳዊ ተግባሮቻችን ላይ ልንጽፈው ይገባናል።

እንግዲህ የእግዚአብሔርን ስም የከበረና የታወቀ ለማድረግ እንትጋ። እግዚአብሔር በጎአችንን የሚፈልግ ከሆነ እኛ ክብሩን እንፈልግ። እርሱ ነገርን ሁሉ ለመታነጻችን እንዲሠራ የሚያደርግ ከሆነ፣ እኛም ነገርን ሁሉ እርሱን ከፍ ከፍ ለማድረግ እናውል። በጥቅሱ ውስጥ ስለ ተጠቀሰው መብት ይህ ይበቃል።