Sura 8 · dakika 3 za kusoma · dakika 3 za kusikiliza
Yona Kanamuzeyi — “Tunakwenda Mbinguni”
Alikuwa nani
Yona Kanamuzeyi alikuwa shemasi wa Rwanda na mtu wa uamsho. Tarehe 24 Januari 1964, wakati wa machafuko yaliyofuata uhuru wa Rwanda, alichukuliwa na askari, akapelekwa kwa gari hadi mtoni, akapigwa risasi.
Yale yanayokumbukwa kuhusu usiku ule yanakumbukwa kwa sababu walikuwepo mashahidi.
Alipokuwa akipelekwa mtoni aliimba. Wimbo ulikuwa “There Is a Happy Land” (Kuna Nchi ya Furaha). Kabla ya kuuawa aliomba ruhusa aandike katika shajara yake, naye akaandika: Tunakwenda mbinguni. Aliomba shajara ile apewe mkewe.
Jina lake limo katika orodha ya mashahidi wa imani wa nyakati za kisasa katika Kanisa Kuu la Mt. Paulo, London.
Sentensi mbili
Karibu kila kitu kuhusu kifo cha Kanamuzeyi kiko nje ya uwezo wetu wa kujua. Hatujui alijisikiaje, na masimulizi hayakubaliani juu ya kila jambo la usiku ule. Tulicho nacho ni matendo mawili, nayo yanatosha kutafakariwa kwa muda mrefu.
Aliimba. Si maombolezo wala malalamiko — bali wimbo wa watoto kuhusu mbinguni, ulioimbwa njiani kuelekea mtoni na mtu aliyejua kilichokuwa kinamngoja mtoni. Vyovyote vile, hilo si onyesho; hapakuwa na kusanyiko la kulivutia, na askari hawakuwa hadhira aliyokuwa na sababu yoyote ya kuitafutia kibali.
Kisha akamwandikia mkewe ujumbe. Maneno machache, katika dakika za mwisho alizokuwa nazo, nayo hayahusu askari, wala dhuluma, wala hata yeye mwenyewe hasa. Tunakwenda mbinguni. Wingi. Alikuwa akimwambia mahali ambapo wote wawili walikuwa wakienda.
Uamsho ulikuwa umemfanya nini
Inafaa kuuliza ni nini kinachozaa mtu anayetenda hivyo, kwa sababu haukuwa ujasiri kwa maana ya kawaida — wakati huo hapakuwa na jambo la kuhitaji ujasiri, hapakuwa tena na vita vya kupigana.
Uamsho ulikuwa umetumia miaka thelathini ukifundisha mambo machache sana kwa msisitizo mkubwa. Kwamba dhambi lazima itajwe kwa jina. Kwamba damu ya Yesu inatosha. Kwamba unatembea nuruni pamoja na watu wengine, bila kuficha chochote. Kwamba wimbo unamhusu Yeye, si wewe.
Mtu aliyeumbwa na imani hizo maisha yake yote, kwa namna fulani, ameshamaliza sehemu ngumu kabla askari hawajafika. Hana jambo lolote ambalo hajalimaliza na Mungu, hana siri anayoogopa kugunduliwa, wala hana tabia ya kujifanya. Kinachobaki ni mtu anayeweza kuimba.
Hiyo si mbinu ya kukabili kifo. Ni kile ambacho aina fulani ya maisha ya Kikristo ya kawaida ilikuwa ikikiandaa muda wote.
Anachotufundisha
Mtakabili shida zenu kubwa kwa mazoea mliyo nayo tayari. Hakuna anayejijengea imani kama ile nyuma ya lori. Usiku wa mwisho wa Kanamuzeyi ulikuwa matunda ya miaka thelathini ya Jumatano zisizo na jambo la ajabu.
Fikirini maneno yenu ya mwisho yatakuwa kwa ajili ya nani. Yeye aliyatumia kumfariji mkewe. Si kushtaki, si kujitetea, si ili anukuliwe.
Mashahidi wa imani wa karne ya ishirini kwa sehemu kubwa ni Waafrika, na kwa sehemu kubwa hatuyajui majina yao. Kanamuzeyi yuko ukutani London kwa sababu mtu fulani aliliandika. Wengi hawakuandikwa.
Andiko lililo chini yake
“Kwa maana kwangu mimi kuishi ni Kristo, na kufa ni faida” (Wafilipi 1:21).
Paulo aliliandika akiwa gerezani, akipima mambo hayo mawili na kuona kwamba hawezi kupoteza. Ni sentensi rahisi kunukuu na karibu haiwezekani kuipima. Shajara ya Kanamuzeyi ni sentensi hiyo hiyo kwa maneno machache, iliyoandikwa wakati ule mmoja ambapo hakuna ambaye angeweza kumshuku mwandishi kwamba hakumaanisha.
Maombi
Bwana, sijui nitakabili nini, wala siombi kujua. Jenga ndani yangu sasa mazoea nitakayoyahitaji wakati huo: nisiwe na kitu kilichofichwa, nisiwe na dhambi isiyoungamwa, nisiwe na ubishi uliobaki kati yangu na Wewe. Na kama maneno yangu ya mwisho yatakuwa kwa mtu ninayempenda, yawe juu ya mahali tunapokwenda. Amina.