ቀን 2 — በምፈራበት ጊዜ

«በምፈራበት ቀን እኔ በአንተ እታመናለሁ። ቃሉን በማመሰግነው በእግዚአብሔር፥ በእግዚአብሔር ታመንሁ፤ አልፈራም፤ ሰው ምን ያደርገኛል?»

— መዝሙር 56:3-4

የምትፈራው ምንድን ነው? ምናልባት ሸረሪትን ወይም ጨለማን ይሆናል። ምናልባት መጥፋትን፣ በክፍል ፊት ቆሞ መናገርን ወይም በቤተሰብህ ላይ መጥፎ ነገር መድረሱን ይሆናል። ሁሉም ሰው የሚፈራው አንድ ነገር አለው።

ዳዊት መዝሙር 56ን የጻፈው በሕይወቱ ውስጥ እጅግ በሚያስፈራ ጊዜ ነበር። ንጉሥ ሳኦል ሊገድለው ይፈልግ ነበር፤ ስለዚህ ዳዊት ሸሽቶ ጌት ወደምትባል ከተማ ሄደ። ጌት ግን ዳዊት ያሸነፈው የግዙፉ የጎልያድ የትውልድ ከተማ ነበረች! በዚያ የነበሩት ፍልስጥኤማውያን ዳዊትን አወቁትና ያዙት። ዳዊት የሚሸሽበት ቦታ አጥቶ በጠላቶች ተከበበ። (ስለዚህ በ1ኛ ሳሙኤል 21 ላይ ማንበብ ትችላለህ።)

በዛሬው ጥቅስ ውስጥ ዳዊት የጻፋቸውን የመጀመሪያ ቃላት ተመልከት፦ «በምፈራበት ቀን»። ብፈራ አላለም፤ በምፈራበት ቀን አለ እንጂ። ዳዊት ደፋር ነበር። አንበሳን፣ ድብንና ግዙፍ ሰውን ገድሏል። ቢሆንም አንዳንድ ጊዜ ይፈራ ነበር። መፍራት የሰው ልጅ የመሆን አንዱ ክፍል ነው።

ፍርሃት ኃጢአት አይደለም። ስሜት ነው። ዋናው ጥያቄ በፍርሃትህ ምን ታደርጋለህ? የሚለው ነው።

ዳዊት ያሳየናል፦ «በምፈራበት ቀን እኔ በአንተ እታመናለሁ»። ፍርሃት ሲመጣበት ዳዊት ወደ እግዚአብሔር ዞረ። እንዳልፈራ አላስመሰለም። ፍርሃቱን በቀጥታ ወደ እግዚአብሔር ወሰደ፤ በእርሱም ለመታመን መረጠ።

ይህ ሰው በበዛበትና ጫጫታ በሞላበት ቦታ እንዳለች ትንሽ ልጅ ነው። ትንሿ ልጅ ስትፈራ ምን ታደርጋለች? የአባቷን እጅ ትይዛለች፤ አጥብቃም ትጨብጣለች። ጫጫታውና የሰው ብዛቱ አይጠፉም፤ እርሷ ግን ደኅንነት ይሰማታል፤ ብርቱ የሆነን ሰው ይዛለችና።

ከዚያም በዳዊት ውስጥ አንድ ነገር ተለወጠ። በሚቀጥለው ቁጥር ላይ «አልፈራም» እያለ ነበር። ሁኔታው ገና አልተለወጠም ነበር። ጠላቶቹ አሁንም እዚያው ነበሩ። ልቡ ግን ተለውጦ ነበር፤ የያዘው ማን እንደ ሆነ አስታውሷልና።

አንተም እንዲሁ ማድረግ ትችላለህ። ፍርሃት ሲሰማህ የዳዊትን ቃላት ተናገር፦ «በምፈራበት ቀን እኔ በአንተ እታመናለሁ»። ካስፈለገህ ጮክ ብለህ ተናገራቸው። ከዚያም አጥብቀህ ያዝ።

አስብበት፦ አሁን ከሁሉ ይበልጥ የምትፈራው ምንድን ነው? ስለዚያ ነገር በእግዚአብሔር «መታመን» ምን ይመስላል?

ሞክረው፦ መዝሙር 56:3ን በቃልህ አጥና፦ «በምፈራበት ቀን እኔ በአንተ እታመናለሁ»። በሚቀጥለው ጊዜ ፍርሃት ሲሰማህ ወዲያውኑ ተጠቀምበት።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ አንዳንድ ጊዜ እፈራለሁ። ፍርሃቴን ወደ አንተ ማምጣት ስለምችል አመሰግንሃለሁ። በምፈራበት ቀን በአንተ እታመናለሁ። አጥብቀህ ያዘኝ፤ ልቤም እንዳይፈራ እርዳኝ። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።