ቀን 16 — የዳንኤል ውሳኔ

«ዳንኤል ግን በንጉሡ መብልና በሚጠጣው የወይን ጠጅ ራሱን እንዳያረክስ በልቡ ወሰነ፤ ስለዚህ ራሱን እንዳያረክስ የጃንደረቦቹን አለቃ ፈቃድ ለመነ።»

— ዳንኤል 1:8

ዳንኤል ገና ወጣት ልጅ ሳለ፣ ኃያሉ የባቢሎን ንጉሥ ኢየሩሳሌምን ወረረ። ከእስራኤል ምርጥ ቤተሰቦች ብዙ ወጣቶችን ወስዶ ከአገራቸው እጅግ ርቃ ወደምትገኘው ወደ ባቢሎን አመጣቸው። ዳንኤልና ሦስቱ ጓደኞቹም ከእነርሱ መካከል ነበሩ።

ንጉሡ እነዚህን ወጣቶች ባቢሎናውያን ሊያደርጋቸው ፈለገ። አዲስ ስሞችን ሰጣቸው። የባቢሎንን ቋንቋና ትምህርት እንዲማሩ አደረገ። ከገዛ ማዕዱ የሚቀርበውን ምግብና የወይን ጠጅም ሰጣቸው።

ለዳንኤል ግን አንድ ችግር ነበረበት። የንጉሡን ምግብ መብላት የእግዚአብሔርን ሕግ መጣስ ማለት ነበር። ምናልባት ከምግቡ አንዳንዱ እግዚአብሔር ሕዝቡን እንዳይበሉት የከለከላቸው ምግብ ነበር፤ ወይም ምናልባት ለሐሰተኛ አማልክት የተሠዋ ነበር። ስለዚህ ዳንኤል ምርጫ ነበረው፦ እንደ ሌሎቹ ሁሉ ዝም ብሎ መከተል፣ ወይም ለእግዚአብሔር ታማኝ ሆኖ መኖር።

ጥቅሱ የሚለውን ተመልከት፦ «ዳንኤል … በልቡ ወሰነ»። ዳንኤል አስቀድሞ ወሰነ። ሳህኑ ፊቱ እስኪቀርብና ሆዱ እስኪጮኽ ድረስ አልጠበቀም። በመጀመሪያ ነገሩን በልቡ ጨረሰው።

ልታደርገው ከምትችለው እጅግ ብልህ ነገር አንዱ ይህ ነው። ግፊቱ ከመምጣቱ በፊት ወስን። አንድ ሰው ክፉ ነገር እስኪያቀርብልህ፣ ወይም ሁሉም በአንድ ክፉ ቀልድ እስኪስቁ ድረስ ከጠበቅህ፣ «አይሆንም» ማለት በጣም ይከብድሃል። አስቀድመህ በልብህ ከወሰንክ ግን የሚጠበቅብህ በውሳኔህ ጸንቶ መቆም ብቻ ነው።

ሌላም ነገር ልብ በል፦ ዳንኤል አክብሮት ነበረው። አልተቈጣም፤ ማንንም አልሰደበም። «የጃንደረቦቹን አለቃ ፈቃድ ለመነ»። እንዲያውም አንድ ፈተና አቀረበ፦ ለአሥር ቀን አትክልትና ውኃ ብቻ እንድንበላና እንድንጠጣ ፍቀድልን፤ ከዚያም መልካችን እንዴት እንደሚሆን እይ።

አሥሩ ቀን ሲፈጸም፣ ዳንኤልና ጓደኞቹ የንጉሡን ምግብ ከበሉት ሁሉ ይበልጥ ጤናማ ሆነው ታዩ! እግዚአብሔርም ጥበብንና ማስተዋልን ሰጣቸው። ንጉሡ በፈተናቸው ጊዜ በመንግሥቱ ካሉት ጠቢባን ሁሉ አሥር እጥፍ በልጠው ተገኙ።

ዳንኤል ከአገሩ እጅግ ርቆ ነበር፤ ምን ማድረግ እንዳለበት የሚነግሩት ወላጆችም አጠገቡ አልነበሩም። እርሱ ግን ታማኝ ሆኖ ጸና፤ ምክንያቱም እግዚአብሔርን ለመከተል በልቡ ወስኖ ነበር።

አስብበት፦ ግፊት በሚደርስብህ ሁኔታ ውስጥ ከመግባትህ በፊት፣ ከአሁኑ ልትወስናቸው የምትችላቸው ውሳኔዎች የትኞቹ ናቸው?

ሞክረው፦ «በልቤ የወሰንኩባቸውን» ሦስት ነገሮች ጻፍ፤ ለምሳሌ «አልኮርጅም» ወይም «በሰዎች አላሾፍም»። ከሥራቸውም ስምህን ፈርም።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ስለ ዳንኤል ምሳሌ አመሰግንሃለሁ። አንተን ለመከተል አስቀድሜ በልቤ እንድወስን እርዳኝ። ከቤቴ ርቄ ሳለሁም ሆነ ማንም በማያየኝ ጊዜ ታማኝ ሆኜ እንድጸና እርዳኝ። «አይሆንም» በምልበት ጊዜም እንኳ አክብሮት እንዲኖረኝ እርዳኝ። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።