ቀን 24 — እነሆኝ

«የጌታንም ድምፅ፦ ‹ማንን እልካለሁ? ማንስ ይሄድልናል?› ሲል ሰማሁ። እኔም፦ ‹እነሆኝ፥ እኔን ላከኝ› አልሁ።»

— ኢሳይያስ 6:8

ኢሳይያስ አንድ አስደናቂ ራእይ አየ። እግዚአብሔር ከፍ ባለ ዙፋን ላይ ተቀምጦ አየ፤ መላእክትም «ቅዱስ፥ ቅዱስ፥ ቅዱስ!» እያሉ ይጣሩ ነበር። ኢሳይያስ በፍርሃትና በአድናቆት ተዋጠ። ከእግዚአብሔር ቅድስና ጋር ሲነጻጸር ራሱ ምን ያህል ኃጢአተኛ እንደ ሆነ ተገነዘበ። ከዚያ በኋላ ግን እግዚአብሔር አነጻው፤ በደሉንም አስወገደለት።

ከዚያም ኢሳይያስ እግዚአብሔር አንድ ጥያቄ ሲጠይቅ ሰማ፦ «ማንን እልካለሁ? ማንስ ይሄድልናል?»

ኢሳይያስ ሥራው በትክክል ምን እንደሚሆን አላወቀም ነበር። አስቀድሞ ዝርዝሩን አልጠየቀም። ዝም ብሎ እንዲህ ሲል መለሰ፦ «እነሆኝ፥ እኔን ላከኝ!»

የእግዚአብሔርን ጥሪ መመለስ ማለት ይህ ነው። ሁሉን ነገር አስቀድሞ ማወቅ ሳይሆን ፈቃደኛ መሆን ነው። እንዲህ ማለት ነው፦ እግዚአብሔር ሆይ፣ የምትፈልገውን ሁሉ፣ በምትፈልገውም ቦታ ሁሉ ለማድረግ ዝግጁ ነኝ።

እግዚአብሔር በሕይወትሽ ምን እንድታደርጊ እየጠራሽ እንደ ሆነ ገና ላታውቂ ትችያለሽ። ምንም ችግር የለውም። «እነሆኝ» ለማለት ዕቅዱን በሙሉ ማወቅ አያስፈልግሽም። የሚያስፈልግሽ ፈቃደኛ መሆን ብቻ ነው።

ፈቃደኛ መሆን ደግሞ አሁኑኑ፣ በትንንሽ መንገዶች ይጀምራል፦

• እናትሽ እንድትረጃት ስትጠይቅሽ «እነሆኝ!» ስትዪ።
• አንዲት ጓደኛሽ የሚያዳምጣት ሰው ስትፈልግ ከጎኗ ስትገኚ።
• ቤተ ክርስቲያንሽ በፈቃደኝነት የሚያገለግሉ ሰዎችን ስትፈልግ እጅሽን ስታነሺ።
• እግዚአብሔር እንድትጸልዪለት ወይም እንድታበረታቺው አንድን ሰው በልብሽ ሲያኖርብሽ፣ አንቺም ያንን ስታደርጊ።

በትንንሽ ነገሮች ለእግዚአብሔር እሺ ባልሽ ቁጥር፣ ለትልልቅ ነገሮች እሺ ለማለት እየተዘጋጀሽ ነው።

በዚህ ሳምንት፣ እግዚአብሔር ለዓላማ እንደ ፈጠረሽ፣ የተለያዩ ስጦታዎችን እንደ ሰጠሽ፣ ከአንቺ ጋር ሊያልም እንደሚፈልግ፣ መንፈሱን በሴት ልጆቹ ላይ እንደሚያፈስና ትንንሽ ጅማሬዎችን እንደሚወድ ተምረሻል። አሁን ጥያቄው ይህ ነው፦ «እነሆኝ፥ እኔን ላከኝ» ትያለሽን?

እውነተኛ ታሪክ፦ ሎቲ ሙን በጣም ትንሽ ሴት ነበረች፤ ቁመቷ አንድ ሜትር ተኩል እንኳ አይሞላም ነበር። ነገር ግን ትልቅ ልብና ስለታም አእምሮ ነበራት። በአሜሪካ ደቡብ ሁለተኛ ዲግሪ ካገኙ የመጀመሪያዎቹ ሴቶች አንዷ ነበረች፤ የፈለገችውን ነገር ሁሉ ከሞላ ጎደል ማድረግ ትችል ነበር። እግዚአብሔር ሲጠራት ግን እሺ አለች፤ ወደ ቻይናም ሄደች። መጀመሪያ ላይ የቻይና ልጆች አፍረው ከእርሷ ይሸሹ ነበር። ስለዚህ ሎቲ ብስኩት ጋግራ ለልጆቹ ሰጠቻቸው። ብዙም ሳይቆይ ልጆቹ እየሮጡ ወደ እርሷ መጡ፤ እናቶቻቸውም አብረው መጡ፤ ሎቲም እግዚአብሔር ምን ያህል እንደሚወዳቸው ለሁሉም ነገረቻቸው። በቻይና ወደ አርባ ዓመት የሚጠጋ ጊዜ ቆየች፤ ሕዝቡንም እንደ ገዛ ቤተሰቧ ወደደቻቸው። ራብ በመጣ ጊዜ ምግቧንና ገንዘቧን ለተራቡ ጎረቤቶቿ ሰጠች። እስከ ዛሬ ድረስ ክርስቲያኖች በየገና በዓሉ ያስታውሷታል። ሙሉ ታሪኳን ለእግዚአብሔር ደፋር በተባለው መጽሐፍ ውስጥ ማንበብ ትችያለሽ።

አስቢበት፦ ለእግዚአብሔር «እነሆኝ፥ እኔን ላከኝ» ማለት ለአንቺ ምን ትርጉም ይኖረዋል?

ሞክሪው፦ ዛሬ የኢሳይያስን ጸሎት ጸልዪ፦ «ጌታ ሆይ፣ እነሆኝ፥ እኔን ላከኝ።» ከዚያም ለእግዚአብሔር እሺ የምትዪበትን አጋጣሚ ተጠባበቂ።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ እነሆኝ፤ እኔን ላከኝ። ለሕይወቴ ያቀድከውን ሁሉ አላውቅም፤ ነገር ግን ፈቃደኛ መሆን እፈልጋለሁ። አሁን በትንንሽ ነገሮች፣ በኋላም በትልልቅ ነገሮች ለአንተ እሺ እንድል እርዳኝ። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።