ቀን 17 — የመጨረሻው እፍኝ ዱቄት

«ሄዳም ኤልያስ እንደ ተናገረው አደረገች፤ ለኤልያስና ለሴቲቱ ለቤተ ሰብዋም በየቀኑ መብል ነበራቸው። እግዚአብሔርም በኤልያስ እጅ እንደ ተናገረው ቃል ከማድጋው ዱቄቱ አላለቀም፥ ከማሰሮውም ዘይቱ አልጐደለም።»

— 1ኛ ነገሥት 17:15-16

በምድሪቱ ላይ አስከፊ ራብ ነበር። ለረጅም ጊዜ ዝናብ አልዘነበም፤ አዝመራውም ደርቆ ነበር። ሰዎች በራብ ይሠቃዩ ነበር።

ሰራፕታ በምትባል ከተማ አንዲት መበለትና ትንሹ ልጇ ይኖሩ ነበር። የቀራቸው የመጨረሻ ጥቂት ምግብ ብቻ ነበር፤ ይኸውም በማድጋ ውስጥ አንድ እፍኝ ዱቄትና በማሰሮ ውስጥ ጥቂት ዘይት ነበር። ለራሷና ለልጇ አንድ የመጨረሻ ትንሽ ምግብ ለማዘጋጀት ጭራሮ እየለቀመች ነበር። ከዚያ በኋላ በራብ እንሞታለን ብላ አስባ ነበር።

በዚያን ጊዜ እግዚአብሔር የላከው ነቢዩ ኤልያስ መጣ። ውኃ እንድትሰጠው ለመናት። ከዚያም እጅግ የሚከብድ ነገር ጠየቃት፦ «ካለሽ ነገር አስቀድመሽ ለእኔ ትንሽ እንጎቻ አድርገሽ አምጪልኝ።»

እስቲ ራስሽን በዚያች መበለት ቦታ አድርገሽ አስቢ። ያቺን የመጨረሻዋን ምግቤን ትፈልጋለህ? ለማላውቀው ሰው?

ኤልያስ ግን ከእግዚአብሔር የሆነ የተስፋ ቃል ሰጣት፦ «እግዚአብሔር በምድር ላይ ዝናብ እስከሚያዘንብበት ቀን ድረስ ከማድጋው ዱቄቱ አያልቅም፥ ከማሰሮውም ዘይቱ አይጐድልም።»

መበለቲቱ ምርጫ ነበራት። ያላትን ጥቂት ነገር አጥብቃ ልትይዝ ትችል ነበር። አለዚያም በእግዚአብሔር ታምና መስጠት ትችል ነበር።

በእግዚአብሔር ታመነች። እንጎቻውን ጋግራ ለኤልያስ ሰጠችው።

እግዚአብሔርም የተስፋ ቃሉን ጠበቀ። «ለኤልያስና ለሴቲቱ ለቤተ ሰብዋም በየቀኑ መብል ነበራቸው።» ቀን ከቀን፣ ሳምንት ከሳምንት እጇን ወደዚያ ማድጋ ስትሰድ ሁልጊዜ በቂ ዱቄት ነበር። ማሰሮውን ስታዘነብል ሁልጊዜ በቂ ዘይት ነበር።

ይህች መበለት ማገልገል አንዳንድ ጊዜ ዋጋ እንደሚያስከፍል ታስተምረናለች። ብዙ ሲኖረን ማገልገል ቀላል ነው። ጥቂት ብቻ ሲኖረን ግን ይከብዳል። እግዚአብሔር ግን እያንዳንዱን መሥዋዕት ያያል፤ በእርሱ የሚታመኑትንም ይንከባከባል።

ምናልባት ብዙ ነገር የለሽ ይሆናል። ነገር ግን ያለሽን ነገር፣ ጊዜሽም ይሁን መክሰስሽ፣ የኪስ ገንዘብሽም ይሁን ጉልበትሽ፣ ለእግዚአብሔር ስትሰጪ ለአንቺም ለሌሎችም በቂ ሊያደርገው ይችላል።

አስቢበት፦ መበለቲቱ የመጨረሻ ምግቧን ለመስጠት ፈቃደኛ የሆነችው ለምን ይመስልሻል? በእግዚአብሔር እንድትታመን ያደረጋት ምንድን ነው?

ሞክሪው፦ ዛሬ ትንሽ ዋጋ የሚያስከፍልሽን ነገር ስጪ፦ ከመክሰስሽ ከፊሉን፣ ከትርፍ ጊዜሽ የተወሰነውን ወይም ልታስቀሪው የምትፈልጊውን አንድ ነገር።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ በአንተ ስለ ታመነችና ያላትን ስለ ሰጠችው ስለ ሰራፕታዋ መበለት አመሰግንሃለሁ። ብዙ ነገር ባይኖረኝም እንኳ ለጋስ እንድሆን እርዳኝ። በአንተ ለሚታመኑ ሁልጊዜ ስለምታቀርብላቸው አመሰግንሃለሁ። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።