ልብሽን መጠበቅ፦ ስሜቶች፣ አንደበትና የዋህ መንፈስ

«ነገር ግን በእግዚአብሔር ፊት ዋጋው እጅግ የከበረ የዋህና ዝግተኛ መንፈስ ያለውን የማይጠፋውን ልብስ ለብሶ የተሰወረ የልብ ሰው ይሁንላችሁ።» (1ኛ ጴጥሮስ 3:4) የምሳሌ መጽሐፍ የሕይወት መውጫ ከልብ ነውና ልባችንን በትጋት ሁሉ እንድንጠብቅ ያስጠነቅቀናል። ከአፍሽ የሚወጣው ነገር ሁሉ — ለባልሽ የምትናገሪው ቃል ሁሉ፣ ለልጅሽ የምትሰጪው እርማት ሁሉ፣ ለጎረቤትሽ የምታቀርቢው ሰላምታ ሁሉ፣ የምታሰሚው ማጉረምረም ሁሉ — አስቀድሞ ከልብሽ ይፈልቃል። ልብሽ በሰላም የተሞላ ከሆነ ሰላም ይወጣል። ልብሽ በቁጣ የተሞላ ከሆነ ቁጣ ይወጣል። ልብሽ በምሬት የተሞላ ከሆነ መራራ ቃላት ይወጣሉ። ጌታ ኢየሱስ «በልብ ሞልቶ ከተረፈው አፍ ይናገራልና» ያለው ስለዚህ ነው።

ክርስቲያን ሴት በእግዚአብሔር ጸጋ አዲስ ልብ ተሰጥቷታል። ወደ ክርስቶስ በመጣሽ ጊዜ የድንጋዩን ልብ አውጥቶ የሥጋ ልብ ሰጠሽ። መንፈሱንም በውስጥሽ አኖረ። ይህም ሆኖ በሥጋ ሳይሆን በመንፈስ መመላለስን በየዕለቱ መማር ይገባሻል። የቆዩ የቁጣ፣ የቅናት፣ የፍርሃት፣ ለራስ የማዘንና የምሬት ልማዶች በአንድ ሌሊት አይጠፉም። ቀን በቀን ሊገደሉ ይገባቸዋል።

ክርስቲያን ሴትን ሊያውኩ ስለሚችሉ አንዳንድ ስሜቶችና ቅዱሳት መጻሕፍት እነዚህን ስሜቶች እንድንቈጣጠር እንዴት እንደሚረዱን ልናገር።

በመጀመሪያ፣ ቁጣ። ትክክል የሆነ ቁጣ አለ — ጌታ ኢየሱስ በቤተ መቅደስ ውስጥ በነበሩት ገንዘብ ለዋጮች ላይ ተቆጥቷል። ነገር ግን አብዛኛው ቁጣችን የጽድቅ ቁጣ አይደለም፤ ሥጋዊ ነው። የሚመጣው ትዕቢታችን ስለ ቆሰለ፣ የፈለግነውን ስላላገኘን፣ አንድ ሰው ስለ ተቃወመን፣ ወይም ስለ ደከምን ነው። መጽሐፍ ቅዱስ «ተቆጡ ኃጢአትንም አታድርጉ፤ በቁጣችሁ ላይ ፀሐይ አይግባ» ይላል። ይህ ማለት ቁጣሽን ቶሎ አስተካክዪ ማለት ነው። ወደ እግዚአብሔር ሂጂ። ተናዘዢ። እርዳታውን ለምኚ። በቁጣሽ አንድን ሰው በድለሽ ከሆነ ሄደሽ ታረቂ። ቁጣ በልብሽ ውስጥ እንዲንተከተክ አትፍቀጂ። ከፈቀድሽለት ወደ ምሬት ይለወጣል፤ ምሬት ደግሞ ትዳርን፣ ቤተ ሰብንና ወዳጅነትን የሚገድል መርዝ ነው።

ሁለተኛ፣ ፍርሃት። ሴት ሁሉ ፍርሃት አለባት። ለልጆቿ ደኅንነት መፍራት። ስለ ጤናዋ መፍራት። ድህነትን መፍራት። ሰዎች ምን ይላሉ ብሎ መፍራት። መጪውን ጊዜ መፍራት። መጽሐፍ ቅዱስ ደጋግሞ «እኔ ከአንተ ጋር ነኝና አትፍራ» ይለናል። ኢሳይያስ 41:10 በቃል ሊያዝ የሚገባው ውድ ጥቅስ ነው፦ «እኔ ከአንተ ጋር ነኝና አትፍራ፤ እኔ አምላክህ ነኝና አትደንግጥ፤ አበረታሃለሁ፥ እረዳሃለሁ፥ በጽድቄም ቀኝ እጅ ደግፌ እይዝሃለሁ።» ፍርሃት ሲመጣ የእግዚአብሔርን ቃል ለራስሽ ነፍስ ተናገሪ። ጸልዪ። ታመኚ። ጌታ ስለ አንቺ ያስባልና የሚያስጨንቅሽን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣዪ።

ሦስተኛ፣ ቅናት። ይህ ስውርና አደገኛ ኃጢአት ነው። እግዚአብሔር የአቤልን መሥዋዕት ተቀብሎ የእርሱን ስላልተቀበለ አቤልን የገደለው የቃየል ኃጢአት ነው። ሙሴን በቀናች ጊዜ በለምጽ የተመታችው የሙሴ እኅት የማርያም ኃጢአት ነው። ዮሴፍን ለባርነት የሸጡት የወንድሞቹ ኃጢአት ነው። ቅናት የሚመጣው ራሳችንን ከሌሎች ጋር ስናወዳድር ነው። እርሷ የተሻለ ቤት አላት። እርሷ የተሻለ ባል አላት። ልጆቿ ከእኔ ልጆች ይበልጥ ሥነ ምግባር አላቸው። እርሷ ብዙ ገንዘብ አላት። እርሷ ከእኔ ትቆነጃለች። በቤተ ክርስቲያን ከእኔ ይበልጥ ትከበራለች። እንዲህ ያሉ ሐሳቦች ሲመጡ ቶሎ ንስሐ ግቢ። ደስ ከሚላቸው ጋር ደስ ይበልሽ። እግዚአብሔር ስለ ሰጠሽ ነገር አመስግኚው። ራስሽን ከሌሎች ጋር አታወዳድሪ። እግዚአብሔር ለእያንዳንዷ ሴት ልጁ የተለየ መንገድ አለው።

አራተኛ፣ ምሬት። የዕብራውያን መጽሐፍ ጸሐፊ መራራ ሥር ወደ ላይ በቅሎ እንዳያስጨንቀን በትጋት እንድንጠነቀቅ ያስጠነቅቀናል። ምሬት ብዙውን ጊዜ የሚመጣው ከቁስል — ካልተፈወሰ ጥልቅ ሕመም — ነው።

ምናልባት ባልሽ አሳዝኖሽ ይሆናል። ምናልባት አንድ የቤተ ሰብ አባል አታሎሽ ይሆናል። ምናልባት አንድ መጋቢ ጎድቶሽ ይሆናል። ምናልባት አንድ ወዳጅሽ ክዶሽ ይሆናል። ቁስሉን በጸሎት፣ በይቅርታ፣ ብዙውን ጊዜም ከጥበበኛ ክርስቲያኖች በሚገኝ ምክር ካላከምሽው፣ ቁስሉ ሥር ይሆናል።

ያም ሥር በሕይወትሽ ያለውን ሁሉ እስኪመርዝ ድረስ ያድጋል። ይቅር ማለት አለብሽ። ይቅርታ ሌላው ሰው ያደረገው ትክክል ነበር ማለት አይደለም። በተለይ ያ ሰው መጉዳቱን ከቀጠለ፣ ይቅርታ ሁልጊዜ ከእርሱ ጋር እንደ ገና ወዳጆች ትሆናላችሁ ማለት አይደለም። ይቅርታ ማለት ሰውየውን ለእግዚአብሔር አሳልፈሽ መስጠትና ኃጢአቱ ከእንግዲህ ልብሽን እንዲገዛ አለመፍቀድ ማለት ነው።

አምስተኛ፣ ለራስ ማዘን። ይህ በሴቶች ዘንድ በጣም የተለመደ፣ እጅግም ስውር ኃጢአት ነው። እንዲህ እያለ ያንሾካሹካል፦ «ማንም አይረዳኝም። ማንም ስለ እኔ ግድ የለውም። እኔ ይህን ያህል እደክማለሁ፤ ማንም ግን አያደንቀኝም።» ለራስ ማዘን ትኩረትሽን ሁሉ በራስሽ ላይ እንዲያርፍ ያደርጋል። በስውር ማጉረምረም ይመገባል። ወደ ድብርትና ቂም ይመራል። መድኃኒቱ አምልኮና አገልግሎት ነው። ዓይኖችሽን ወደ ጌታ አንሺ። በረከቶችሽን ቍጠሪ።

ከዚያም ሄደሽ ሌላውን አገልግዪ። ሕይወትሽን ለሌሎች ስታፈሺ ጌታ የአንቺን ጽዋ ይሞላል።

አሁን ስለ አንደበት እንነጋገር። የያዕቆብ መጽሐፍ «አንደበትም እሳት ነው» ይላል፤ ደግሞም «በብልቶቻችን መካከል ዓመፀኛ ዓለም ሆኖአል» ይላል።

ሊባርክ ይችላል፤ ሊረግምም ይችላል። ሊያንጽ ይችላል፤ ሊያፈርስም ይችላል። እውነትን ሊናገር ይችላል፤ ሐሰትንም ሊያሰራጭ ይችላል። ክርስቲያን ሴት በጌታ ሥልጣን ሥር ልታስገዛቸው ከሚገቡ ነገሮች ሁሉ አንደበት ምናልባት ዋነኛው ነው።

የምሳሌ መጽሐፍ ስለ ጠበኛ ሴት ደጋግሞ ያስጠነቅቃል። ከጠበኛ ሴት ጋር በሰፊ ቤት ከመኖር በሰገነት ማዕዘን መኖር ይሻላል ይላል። ከጠበኛና ከቍጡ ሴት ጋር ከመኖር በምድረ በዳ መኖር ይሻላል ይላል። መጽሐፍ ቅዱስ በሴቶች ላይ ጨካኝ አይደለም — በሌሎች ክፍሎች ለወንዶችም ተመሳሳይ ማስጠንቀቂያዎችን በሌላ መልክ ይሰጣል — ነገር ግን እውነቱን ይናገራል። ምላሷ የሰላ ሚስት ባሏን ልታርቅ ትችላለች። ልጆቿ እንዲፈሯት ልታደርግ ትችላለች። ቤቷን በውጥረት ልትሞላ ትችላለች።

በሌላ በኩል ደግሞ የምሳሌ 31 ሴትን ተመልከቺ። አፏን በጥበብ ትከፍታለች፤ የቸርነትም ሕግ በአንደበቷ አለ። እንዴት ያለ ውብ መግለጫ ነው! ቃሎቿ ጥበበኞች ናቸው። ቃሎቿ ደጎች ናቸው። ለማቁሰል አትናገርም። በግዴለሽነት አትናገርም። አታሙም። ሌሎችን አታፈርስም። ስትናገር ጥበብ ይፈስሳል።

በጣም ተግባራዊ በሆነ መንገድ ልናገር። ሴቶች በሚሰበሰቡበት ገበያ አንደበትሽን ጠብቂ። ስለ ሌሎች ሴቶች፣ ስለ ሌሎች ቤተ ሰቦች፣ ስለ ሌሎች አብያተ ክርስቲያናት በሚደረግ ሐሜት አትሳተፊ። ሌሎች ማማት ከጀመሩ የምትሄጂበትን ምክንያት ፈልጊ፣ ወይም ርእሱን በዘዴ ቀይሪ። በቤትሽ አንደበትሽን ጠብቂ። ባልሽን በሻካራ ቃል አትናገሪው። አትነዝንዢ። ልጆችሽን በቍጣ አትመልሺላቸው። በቤተ ክርስቲያን አንደበትሽን ጠብቂ። መጋቢውን ለሌሎች አትንቀፊ። ስለ ሌሎች አባላት ወሬ አታሰራጪ። በስልክሽና በኢንተርኔት አንደበትሽን ጠብቂ። ብዙ ክርስቲያን ሴቶች በዋትስአፕ ቡድኖች ወይም በፌስቡክ በሚጽፉት ነገር ምስክርነታቸውን አጥፍተዋል።

የጌታችንን እናት የማርያምን ምሳሌ ተመልከቺ። ያላገባች ድንግል ሆና የእግዚአብሔርን ልጅ እንደምትወልድ የሚያስደነግጥ ዜና ከመልአኩ በተቀበለች ጊዜ ምን አደረገች? አልተከራከረችም። ወደ ጎረቤቶች አልሮጠችም። «እነሆኝ የጌታ ባሪያ እንደ ቃልህ ይሁንልኝ» አለች። በኋላም በሕፃኑ ክርስቶስ ዙሪያ ታላላቅ ነገሮች በሆኑ ጊዜ — እረኞቹ መጡ፣ ጠቢባኑ መጡ፣ ድንቅ ትንቢቶች ተነገሩ — መጽሐፍ ቅዱስ «ማርያም ግን ይህን ነገር ሁሉ በልብዋ እያሰበች ትጠብቀው ነበር።» ይላል። እርሷ ዝግተኛ መንፈስ ያላት ሴት ነበረች። ያሰበችውን ሁሉ መናገር አላስፈለጋትም። እውነትን በልቧ ጥልቅ ውስጥ ይዛ በጸሎት ወደ እግዚአብሔር ታቀርበው ነበር። ጌታ ደስ የሚሰኝበት መንፈስ እንዲህ ያለው ነው።

እንግዲህ የዋህና ዝግተኛ መንፈስ ማለት ፈጽሞ የማትናገር ሴት ማለት አይደለም። ከኃጢአት ጋር የምትስማማ ወይም ሌሎች እንዲረግጧት የምትፈቅድ ሴት ማለትም አይደለም። አቢግያ ለዳዊት በድፍረት ተናግራ ቤተ ሰቧን አዳነች። አስቴር ለንጉሡ በድፍረት ተናግራ ሕዝቧን አዳነች። የሰለጰዓድ ሴቶች ልጆች ለሙሴ በድፍረት ተናግረው ርስታቸውን ተቀበሉ። የዋህና ዝግተኛ መንፈስ በመንፈስ ቅዱስ ቁጥጥር ሥር ያለ መንፈስ ነው። በችኮላ አይናገርም። ከቍጣ ተነሥቶ አይናገርም። በሚናገርበት ጊዜም ጸጋንና እውነትን አስተባብሮ ይናገራል።

ጸሎት መንፈስ ቅዱስ ሆይ፣ ዛሬ መጥተህ ልቤን መርምር። ሥር እንዲሰድ የፈቀድሁትን ቁጣ፣ ፍርሃት፣ ቅናት፣ ምሬትና ለራስ ማዘን አሳየኝ። እነዚህን ኃጢአቶች በፊትህ እናዘዛለሁ።

በኢየሱስ ደም አጥበህ አንጻኝ። አቤቱ፥ ለአፌ ጠባቂ አኑር፥ የከንፈሮቼንም በር ጠብቅ። በፊትህ የከበረውን የየዋህና ዝግተኛ መንፈስ ጌጥ ስጠኝ። ቃሎቼ ሞትን ሳይሆን ሕይወትን ያምጡ። ልቤ ሰላምህ የሚኖርበት ስፍራ ይሁን። በኢየሱስ ስም፣ አሜን።