ግላዲስ ኤልዋርድ፦ መቶ ልጆችን የመራችው የቤት ሠራተኛ

ግላዲስ ኤልዋርድ የሌሎችን ሰዎች ቤት እያጸዳች በቤት ሠራተኝነት የምትሠራ፣ ከለንደን የመጣች አጭር ሴት ነበረች። እግዚአብሔር ወደ ቻይና እንድትሄድ እንደሚፈልግ እርግጠኛ ነበረች። ነገር ግን አንድ የሚስዮን ማኅበር እንዲልካት ስትጠይቅ፣ ፈተኗትና አይሆንም አሏት — በቂ ብልህ አይደለሽም፤ ቋንቋውንም ለመማር ዕድሜሽ ገፍቷል አሏት።

ግላዲስ ግን ተስፋ አልቆረጠችም። ከደመወዟ ሳንቲም በሳንቲም አጠራቀመች፤ በጣም ርካሽ፣ በጣም ረጅምና በጣም አደገኛ ለሆነው የጉዞ መንገድ የሚበቃ ገንዘብ እስክታገኝ ድረስ አጠራቀመች — ይኸውም መላውን አውሮፓና እስያ በባቡር አቋርጦ መሄድ ነበር። በተራሮች ላይ ከፍ ብላ ወደምትገኘው ያንግቼንግ ወደምትባል ከተማ ደረሰች፤ ከመጽሐፍ ቅዱሷና ከቈራጥነቷ በቀር ምንም ማለት ይቻላል ይዛ አልነበረም።

በዚያም ሰዎቹ ወደዷት። ቋንቋውንም እንደ ምንም ተማረች። መንገደኞች የሚያርፉበትና ስለ ኢየሱስ ታሪኮችን የሚሰሙበት የእንግዶች ማረፊያ ከፈተች። እንዲያውም መንደሮችን እየዞረ የሚጎበኝ ሹም ሆነች፤ በሄደችበትም ሁሉ የሚንከባከባቸው የሌላቸውን ልጆች ሰበሰበች፤ በመጨረሻም ቤቷ በልጆች ተሞላ።

ከዚያም ጦርነት መጣ። ወታደሮች አገሪቱን ወረሩ፤ በዚያ መቆየትም ከእንግዲህ አስተማማኝ አልነበረም። ግላዲስ የምትንከባከባቸው መቶ የሚጠጉ ልጆች ነበሯት፤ የሚጠብቃቸውም ሠራዊት አልነበረም — ከራሷ በቀር ማንም አልነበረም። ስለዚህ ልታደርገው የምትችለውን ብቸኛ ነገር አደረገች። ልጆቹን ሰብስባ ተራሮቹን አቋርጣ በማዶ ወዳለው የደኅንነት ስፍራ ልታደርሳቸው በእግር ጉዞ ጀመረች።

ጉዞው ሁለት ሳምንት ያህል ፈጀ። ዳገታማ መንገዶችን ወጡ፤ በኃይል የሚፈስ ሰፊ ወንዝም ተሻገሩ። ምግብ በጣም ጥቂት ነበር፤ ትንንሾቹም ደከሙ። ግላዲስም ከሁሉ ትንንሾቹን ተሸከመች፤ እንዲበረቱም ዘመረችላቸው። በፈሩ ጊዜ፣ ከብዙ ዘመን በፊት ሕዝቡን በባሕሩ መካከል በሰላም ያሳለፈውን አምላክ አሳሰበቻቸው።

ከልጆቹ አንድም ሳይጠፋ፣ ሁሉም በሕይወት ተራሮቹን አቋርጠው ደረሱ።

ብልህ የሆኑት ሰዎች ግላዲስ ኤልዋርድን በቂ አይደለሽም ብለዋት ነበር። እግዚአብሔር ግን እነርሱ የመለሷትን ያችን የቤት ሠራተኛ ወስዶ፣ መቶ ልጆችን በጦርነት መካከል ተሸክማ ለማሻገር የሚበቃ ብርታት ሰጣት።