ሜሪ ስሌሰር፦ ምንም የማትፈራዋ ልጃገረድ

ሜሪ ስሌሰር ያደገችው በስኮትላንድ ውስጥ ደንዲ በምትባል ግራጫ ከተማ በድህነት ነበር። ቤተሰቧ በጣም ትንሽ ገንዘብ ስለነበራቸው፣ ሜሪ ገና የአሥራ አንድ ዓመት ልጅ ሳለች በጆንያ ክር ፋብሪካ ውስጥ መሥራት ጀመረች። ከማለዳ ጀምሮ ትልልቆቹንና የሚንኳኩትን ማሽኖች ትጠብቅ ነበር፤ ትምህርት ቤት የምትሄደውም ለግማሽ ቀን ብቻ ነበር። ቀይ ፀጉርና ደማቅ ሰማያዊ ዓይኖች ነበሯት፤ መግራት የሚኖርባት ቁጣም ነበራት።

በፋብሪካው ውስጥ አንድ ሰው ዴቪድ ሊቪንግስተን ስለተባለ ሚስዮናዊ የሚናገሩ ታሪኮችን ሰጣት፤ እርሱም አፍሪካን አቋርጦ የተጓዘ ሰው ነበር። ሜሪ ወንዞቹንና ጫካዎቹን በዓይኗ የምታያቸው እስኪመስላት ድረስ ታሪኮቹን አነበበች። እንዲህም ብላ በልቧ ቈረጠች፦ አንድ ቀን እኔም እሄዳለሁ።

እንዳለችውም ሄደች። ባደገች ጊዜ ሜሪ ስለ ኢየሱስ ለሰዎች ለመንገር፣ ዛሬ ናይጄሪያ በምትባለው አገር ወደምትገኘው ወደ ካላባር በመርከብ ሄደች። ነገር ግን ሜሪ ከሰዎቹ ተለይታ በተመቸ ቤት ውስጥ መኖር አልፈለገችም። ከእነርሱ ጋር መኖር ፈለገች። ቋንቋቸውን፣ ኤፊክን፣ በእርሱ መሳቅ፣ መከራከርና መጸለይ እስክትችል ድረስ ተማረችው። ምግባቸውን በላች፤ በመንደሮቻቸው ተኛች፤ በጫካውም ውስጥ በባዶ እግሯ ተመላለሰች። ሰዎቹም እንደ እንግዳ ሰው ማየታቸውን ተዉ። «ማ» ብለው ጠሯት።

በዚያ ስፍራ ጨካኝና አስፈሪ ልማድ ነበር። መንትዮች ሲወለዱ፣ ሰዎቹ ሕፃናቱ የተረገሙ እንደሆኑና ከሁለቱ አንዱ የክፉ መንፈስ ልጅ መሆን አለበት ብለው ያምኑ ነበር። ስለዚህ መንትዮቹ ወደ ጫካ ተወስደው እንዲሞቱ ይተዉ ነበር፤ እናታቸውም ተባርራ ትወጣ ነበር።

ሜሪ ይህ ውሸት እንደሆነ አመነች፤ ደግሞም ክፉ ውሸት ነበር። ስለዚህ ስለ መንትዮች በሰማች ቁጥር ትሮጥ ነበር — ወደ ጫካ፣ ወደ ጨለማ፣ በተቈጡ ሰዎች መካከል — ሕፃናቱንም አንሥታ ወደ ቤቷ ትወስዳቸው ነበር። ብዙዎቹን እንደ ገዛ ልጆቿ አሳደገቻቸው። አንዲት ቀይ ፀጉር ያላት ትንሽ ሴት ለመፍራት እምቢ ስላለች፣ ቀስ በቀስ መንትዮችን መግደል መቆም ጀመረ።

አለቆችም በጣም ስለታመኗት ጠባቸውን እንድትዳኝላቸው ይጠይቋት ጀመር። በአንድ ወቅት ትምህርቷን ለመጨረስ እንኳ በጣም ድሃ የነበረች ሴት፣ አሁን በሙሉ መንደሮች መካከል የሰላም ዳኛ ሆና ተቀመጠች።

ሰዎች ሜሪ ስሌሰር ምንም አትፈራም ይሉ ነበር። ያ ግን ሙሉ በሙሉ እውነት አልነበረም። ሜሪ ብዙ ጊዜ ትፈራ ነበር። ነገር ግን ከብዙ ጊዜ በፊት አንድ ነገር ወስና ነበር፦ በደኅና ተቀምጣ ከምትቀር ይልቅ እየፈራችም ቢሆን መሄድን መረጠች — ምክንያቱም እግዚአብሔር አብሯት እንደሚሄድ ታምን ነበር።