ሎቲ ሙን፦ የቻይናዋ የብስኩት እመቤት

ሎቲ ሙን በጣም ትንሽ ሴት ነበረች — ቁመቷ ከአንድ ሜትር ተኩል እንኳ ያነሰ ነበር። ነገር ግን በዘመኗ ከነበሩት ሁሉ ትልቅ ልብና ስለታም አእምሮ ካላቸው ሰዎች አንዷ ነበረች። ብዙ ሰዎች ሴቶች ልጆች ትምህርት አያስፈልጋቸውም ብለው በሚያስቡበት ዘመን፣ በደቡባዊ አሜሪካ ሙሉ የኮሌጅ ዲግሪ ካገኙት የመጀመሪያዎቹ ሴቶች አንዷ ነበረች። የፈለገችውን ሁሉ መሥራት ትችል ነበር። እርሷ ግን ወደ ቻይና መሄድን መረጠች።

ሎቲ ወደ ቻይና ከተማዋ በደረሰች ጊዜ፣ ልጆቹ እንግዳ የሆነችውን የውጭ አገር ሴት አፍረው ከእርሷ ይሸሹ ነበር። ስለዚህ ሎቲ አንድ ጣፋጭ ሐሳብ መጣላት። ወደ ትንሿ ማድቤቷ ገብታ ብዙ ትሪ ጣፋጭ ኬክና ብስኩት ጋገረች፤ ለልጆቹም ሰጠቻቸው። ብዙም ሳይቆይ ልጆቹ ከእርሷ መሸሽ ቀርቶ ወደ እርሷ እየሮጡ ይመጡ ጀመር፤ እናቶቻቸውም አብረው መጡ። ሎቲም ብስኩቱን እየበሉ ሳሉ እግዚአብሔር ምን ያህል እንደሚወዳቸው ለሁሉም ነገረቻቸው።

ሎቲ በቻይና አርባ ዓመት ያህል ኖረች። በዙሪያዋ እንዳሉት ሰዎች መልበስን፣ መናገርንና ምግብ ማብሰልን ተማረች፤ በመጨረሻም እንደ ባዕድ ሳይሆን እንደ እነርሱ አንዷ ሆኖ ተሰማት። ቻይናውያንን እንደ ገዛ ቤተሰቧ ወደደቻቸው፤ እነርሱም ወደዷት።

ከዚያም አስከፊ ረኃብ መጣ፤ በሎቲ ዙሪያ ያሉት ሰዎች ሁሉ በረኃብ መሠቃየት ጀመሩ። ሎቲ ይህን ማየት አልቻለችም። ምግቧን ሰጠች። ገንዘቧን ሰጠች። ለራሷ የሚቀር ነገር እስኪጠፋ ድረስ ሰጠች፣ ደግሞም ሰጠች። ጎረቤቶቿ ምንም ሳይኖራቸው እርሷ ለመብላት ስላልፈለገች፣ እየከሳችና እየደከመች ሄደች።

ሌሎች ሰዎች ለራሷ ምን ያህል ትንሽ እንዳስቀረች በተረዱ ጊዜ ሎቲ እጅግ ደክማ ነበር። በ1912 ወደ አገሯ ለዕረፍት በሚወስዳት መርከብ ላይ ሳለች ሞተች፤ ለምትወዳቸው ሰዎች ያላትን ሁሉ በእውነት ሰጥታ ነበር። እስከ ዛሬ ድረስ ክርስቲያኖች በየገና በዓሉ ሎቲ ሙንን ያስታውሷታል — አንድ ሳሕን ብስኩት ይዛ የነበረችውንና ራሷን ሙሉ በሙሉ ለቻይና የሰጠችውን ያቺን ትንሽ ሴት።