ዴቪድ ሊቪንግስተን፦ አፍሪካን በእግሩ ያቋረጠው ሰው

ዴቪድ ሊቪንግስተን ልክ ከእርሱ በኋላ እንደ መጣችው እንደ ሜሪ ስሌሰር በስኮትላንድ በድህነት አደገ፤ ገና የአሥር ዓመት ልጅ ሳለ በጥጥ ፋብሪካ ውስጥ መሥራት ጀመረ። በሚሽከረከረው የፈትል ማሽን ላይ መጽሐፍ ገልጦ አስቀምጦ እየሠራ ያነብ ነበር፤ በመንኰራኩሮቹ ጩኸት መካከል ትንሽ ትንሽ ይማር ነበር። ቀስ በቀስ ሐኪም ለመሆን የሚበቃውን ያህል ራሱን አስተማረ።

ዴቪድ ስለ ኢየሱስ ለሰዎች ለመንገር ወደ አፍሪካ ሄደ፤ ግን ብዙም ሳይቆይ በአንድ ቦታ ተቀምጦ መኖር እንደማይችል ተረዳ። በእርሱ ዘመን የነበሩ ካርታዎች ባዶ የተዉት ሰፊ አህጉር ነበር፤ በውስጡም ማንም የውጭ ሰው አግኝቷቸው የማያውቅ ብዙ ሕዝቦች ይኖሩ ነበር። ስለዚህ ዴቪድ በእግሩ ተጓዘ። በሺህ የሚቆጠሩ ማይሎችን ተጓዘ — በምድረ በዳዎች አቋርጦ፣ በደኖች ውስጥ አልፎ፣ ተራሮችን ወጥቶ፣ በታላላቅ ወንዞች ዳር ተጉዞ — ከእርሱ በፊት ከነበሩ ተጓዦች ከሞላ ጎደል ሁሉ ይበልጥ ርቆ ሄደ።

ነገር ግን ብዙ በተጓዘ ቁጥር አንድ አስከፊ ነገር ይበልጥ አየ። በሄደበት ሁሉ የባሪያ ነጋዴዎች ሰዎችን ከቤታቸው ይሰርቁ ነበር — እናቶችን፣ አባቶችን፣ ልጆችን — በሰንሰለት አስረውም ሊሸጡአቸው ይወስዷቸው ነበር። ዴቪድ የባሪያ ንግድን «የዓለም ያልዳነ ቁስል» ብሎ ጠራው፤ ይህንንም ለማስቆም መርዳትን የሕይወቱ ሥራ አደረገው። ኃያላኑ አፍረው እንዲያቆሙት ለማድረግ ጻፈ፣ ተናገረ፣ ተጓዘም።

ዴቪድ አብሮአቸው ከኖረውና ከተጓዘው የአፍሪካ ሕዝብ ጋር ጥልቅ ወዳጅነት መሠረተ፤ እነርሱም ይወዱት ነበር። ብዙ ጊዜ ይታመም ነበር፤ ብዙ ጊዜም ብቻውን ነበር፤ ለብዙ ዓመታትም ከአገሩ ርቆ ኖረ። በአፍሪካ ሞተ — በአልጋው አጠገብ ተንበርክኮ፣ እየጸለየ እንቅልፍ የወሰደው ይመስል ነበር።

ከዚያም የአፍሪካ ወዳጆቹ አንድ አስደናቂ ነገር አደረጉ። አስከሬኑ በምድረ በዳ እንዲጠፋ አልፈለጉም። ስለዚህ ተራ በተራ በእጃቸው ተሸክመው ከአንድ ሺህ ማይል በላይ ወደ ባሕሩ ዳርቻ ወሰዱት — ብዙ ወራት የፈጀ ጉዞ ነበር — ወደ አገሩ ተልኮ በክብር እንዲቀበር። ነገር ግን አስቀድመው፣ አገራቸውን ምን ያህል ይወድ እንደ ነበር ያውቁ ስለ ነበር፣ ልቡን በአፍሪካ አፈር ውስጥ ቀበሩት። እዚያም ቀረ።